دوستان در قصه‌ي ذاالنون شدند

سوي زندان و در آن رايي زدند

دواتت که ته کشید دوات دیگه وردار
جوهرت که تمام شد جوهر دیگر بخر
وقتی دستت خسته شد
از دوستت خواهش کن که او صفر بزاره
دست او که خسته شد تو باز ادامه بده
تو که غذا می خوری او صفرها رو بذاره
وقتی تو صفر می گذاری او غذاشو بخوره
شب که میشه به نوبت بخوابین
تو صفر بذار او بخوابه
وقتی که او بیدار شد تو بخواب او صفر بذاره

همی‌رویم به شیراز با عنایت بخت

زهی رفیق که بختم به همرهی آورد
 

دل محزون و بي قراري داشت
روزگار سياه و تاري داشت
در بهاران که غنچه ميشد باز
روح پژمرده و فگاري داشت
زير سقف شکسته خانه -1
دل خونين و حال زاري داشت
ياد دوران رفته را ميکرد
آنزماني که اعتباري داشت
ياد ايام نو جواني خويش
ياد وقتي که برگ و باري داشت
غافل از مکر روزگاران بود
آرزوهاي بي شماري داشت

تو را آن به که روی خود ز مشتاقان بپوشانی 

که شادی جهان گیری غم لشکر نمی‌ارزد
 

دگر گوشی به آغوش درم نیست
صدای آشنای باورم نیست
بغیر از لاشه ی پوشیده دل
درین خانه کسی هم بسترم نیست

تا دهن بسته‌ام از نوش لبان ميبرم آزار

من اگر روزه بگيرم رطب آيد سر بازار

رنگ چشمت رنگ دریاست
سینه من دشت غمها
یادم اید زیر باران باتو بودم
با تو تنها با تو تنها

آمدي جانم به قربانت ولي حالا چرا

بي‌وفا حالا که من افتاده‌ام از پا چرا

اي ناله ي جانسوز مدينه زهرا
خاكستر تو مانده به سينه زهرا

آسمان گو ندهد کام چه خواهد بودن

يا حريفي نشود رام چه خواهد بودن

نیل مراد بر حسب فکر و همت است
از شاه نذر خیر و ز تو توفیق یاوری
حافظ غبار فقر و قناعت ز رخ مشوی
کاین خاک بهتر از عمل کیمیا گری

یا رب این بچه ترکان چه دلیرند به خون

که به تیر مژه هر لحظه شکاری گیرند
 

دلم گرفته،
دلم عجيب گرفته است
و هيچ چيز،
نه اين دقايق خوشبو، كه روي شاخه نارنج مي شود خاموش،
نه اين صداقت حرفي، كه در سكوت ميان دو برگ اين گل شب بوست،
نه، هيچ چيز مرا از هجوم خالي اطراف نمي رهاند.
و فكر مي كنم
كه اين ترنم موزون حزن تا به ابد
شنيده خواهد شد.»
نگاه مرد مسافر به روي ميز افتاد:
چه سيب هاي قشنگي !

یا رب اندر دل آن خسرو شیرین انداز

که به رحمت گذری بر سر فرهاد کند