در این بخش دوستان لطفا اشعار دفاع مقدس بگذارند

کاش من هم شیمیایی می‌شدم

بهروز ساقی جانباز 70 درصد نخاعی به مناسبت اعیاد شعبانیه و بزرگداشت مقام جانبازان این سروده را به همه کسانی که هنوز با درد و رنج شیرین جانبازی می‌سازند و خم به ابرو نمی‌آورند، سروده است:

کاش من هم شیمیایی می‌شدم

در هوای تو هوایی می‌شدم

کاش «موجی» می‌شدم بی ادعا

غرق اوهام خدایی می‌شدم

دیدگانم را به «ترکش» می‌زدم

لایق این روشنایی می‌شدم

می‌فتادم روی مین بی دست و پا

عاشق بی دست و پایی می‌شدم

می‌نهادم سر به پایت تا ابد

مرده بودم مومیایی می‌شدم

بین مرگ و زندگی پل می‌زدم

باعث این آشنایی می‌شدم

چون شهیدان در پگاهی دلنشین

من فدایی من فدایی می‌شدم

دل به دریای محبت می‌زدم

قطره قطره کربلایی می‌شدم

یاد آن روزی که در وادی عشق

محو مردان خدایی می‌شدم

منبع : فارس

سروده یک شهید در رسای همرزم شهیدش

شهید «علیرضا فیروزی» در سال 1345در شهرستان فسا متولد شد. از همان کودکی علاقه فراوانی به فعالیت‌های هنری داشت. با پیروزی انقلاب اسلامی زندگی وی نیز روح دیگری گرفت و تمام هم و غم خود را در خدمت به انقلاب و تعالی اهداف آن به کار بست و با نقاشی چهره‌های شهدا و سرودن اشعار گیرا و زیبا گام‌های مؤثری در این زمینه برداشت.

فیروزی با آغاز جنگ تحمیلی فرمان حضرت امام (ره) را لبیک گفت و با شوقی عارفانه به جبهه‌های نبرد شتافت. در آنجا نیز علاوه بر شرکت در میدان‌های نبرد با فعالیت‌های هنری خویش در تبلیغات جبهه حضور داشت تا اینکه در عملیات پیروزمندانه والفجر 8 آزادی شهر فاو، از ناحیه دست مجروح شد که پس از ماه‌ها مداوا و تحمل چندین عمل جراحی، دست چپش قطع شد.

با این وجود روح ناآرام این شهید بزرگوار آرام نگرفت. علاوه بر همکاری نزدیک و گسترده با انجمن اسلامی دبیرستان و عضویت فعال در پایگاه مقاومت بسیج در جبهه‌های نبرد نیز فعالانه شرکت می‌کرد تا اینکه در سال 1366 در کنکور سراسری در رشته پزشکی پذیرفته شد. پس از دو ماه حضور در دانشگاه و فعالیت در انجمن اسلامی به سوی جبهه‌ها عزیمت کرد و در زمینه‌های مختلف تبلیغی به فعالیت پرداخت.

در همین دوران ارزنده‌ترین آثار خود را که نقاشی چهره‌ فرماندهان شهیدش بود و هم اکنون نیز زیبنده دروازه ورودی شهرستان فسا است را آفرید؛ در مسابقات جانبازان کل کشور نیز در زمینه‌های شعر و گرافیک مقام‌های اول و دوم را احراز کرد.

شهید فیروزی در سال 1367 که جنگ تحمیلی وارد مرحله جدیدی شد، همگام با کفرستیزان در عملیات بیت‌المقدس 7 شرکت کرد و سرانجام در تاریخ23 خرداد 1367به خیل عظیم شهدای انقلاب اسلامی پیوست.

شعر زیر یکی از سروده‌های شهید علیرضا فیروزی است که در رثای همرزمش «شهید محمد جعفر شکرپور» در سال 1366 سروده است.

آموخت یاران را طریق سر به‌داری

                                                       «سروده شهید هنرمند علیرضا فیروزی»

برای شیمیایی ها که بیصدا می میرند

 

هرچه گفتم صبرکن نشنید و رفت

ترجیع بند هشت سال دفاع مقدس از شهریور ماه 59 در خاکی سروده شد که بغض جان ‌فشانى جوانانش هنوز حنجره تاریخ کشورمان را می فشارد.

سرزمین من از هجوم کفتاران، شگفت زده نشد که بارها پوزه کریه شان را بر جسم و جان خود احساس کرده بود. سرزمین من عظیم تر از آن است که در حصار کوچک مرزها به اسارت تن دهد و عمیق تر از آن که حقارت اقیانوس ها را برتابد.

به راستی جنگ، امتداد کدام احساس  خفتۀ ما بود؟ تپش کدام نبض را در وجودمان نواخت؟ آرامش کدام سینه را به آشوب كشید؟ و کدام غیرت را در پدران ما برانگیخت که پس از سال ها هنوز تداعی شعر و شوق و شیفتگی‌‌هایش، کارون را به دجله می‌پیوندد و غرب و جنوب را مركز تاریخ ایران كرده است؟

آیا حماسه دفاع مقدس، امتداد موج موج حادثه عاشورا نبود که همنوا با نینوا ساز غریو حماسه سر داد؟ آیا گیاهِ سربرآورده از بذر عاشوراى حسین و یارانش نبود كه میوۀ عزت داد و سایۀ فخر؟ برگ برگ تاریخ در اندیشه ایثار «آنانی» رقم خورد که به انتظار «جاء الحق» تسبیح شهادت می‌گرداندند؛ آنان که آیه‌هاى جهاد را هر شب بر سر می گرفتند و روز پا در رکاب یار ارابه عشق می راندند تا وعده خدا را آماج باشند و بارقه امید را در جان جهان بازتابانند.

بازگشت را گردن ننهادند و دفاع قداست‌ بار آنان، بازنویسی قضا و قدری بود که خداوند روز نخست آفرینش بر فرشتگان املا فرمود. ما هنوز امتداد شرافت جاده هایی هستیم که در سرخ می‌نمودند، اما سبز می‌روییدند و سر بر آسایش خمپاره‌ها فرود می آوردند!

پوتین به پا و خنده به لب، چفیه‌ای به دوش

بوسید دست مادر و آن شب غریب رفت

باغ بهشت منتظرش بود، عاقبت

«احمد» برای چیدن یک دانه سیب رفت

 •

او رفت و رفت پشت سرش درد بود و درد

مادر، نماز، پنجره، تنهایی و دعا

حالا شبیه یک غزل ناب و آتشین

جا مانده در قنوت تمام ستاره‌ها

 •

آن شب انار بغض شکست و دلش گرفت

وقتی شنید که پسرش بی‌نشان شده

آرام گریه کرد و به یک عکس خیره شد

وقتی شنید تکه‌ای از آسمان شده

 •

یادش می‌آمد آن همه احساس پاک را

مُهر نماز و چفیه و پوتین و ساک را

آورده بود باد برایش فقط کمی

از استخوان جمجمه و یک پلاک را...

پلاک گم شده  

پلاک گم شده       

پشت سرت آب می ریزم

کلمات پس و پیش شده ،به دنبال تو را

از میان کوچه بر می دارم

و شمع روشن می کنم شعر تازه ام را برای تو

گرم تر از جنوب به راه می افتی و

برای من دست تکان می دهی

آهای خاک! هنوز هم به دنبال پلاک گم شده ام ،هراسان به هر کوی می دوم، تو آن را ندیده ای؟!

هنوز هم به دنبال روزهایی می گردم که نمی دانم کجایند، به دنبال شقایق ها در صفحه ی تاریک امروز.

و می دانم هنوز قلم به یاد تو می نویسد و با خط خوشش نام تو را می سراید.

ای خاک بازگو کدام دستها را بلعیدی یا کدام قصه ها را در خود جای دادی؟

ای خاک تو سرمه کدام چشمها شدی،یا چه دیدی که از خجالت سرخ شدی؟

ای خاک دسته گلی از جنس نور به تو می سپارم ،به دستان فراموش شده ی پدرم .

ای خاک فراموش نکن سینه ی چاک چاک شده ی تو، جواب انتظار شبانه ی مادرم است.

فراموش نکن  تو فراموش ناشدنی ترین واژه را در خود جای دادی .

چفیه ها بوی شهادت می دهند

 

این چفیه هنوز بوی بابا دارد

 

یاد شبهای حنا بندان بخیر ...

منظومه ای که خواهید خواند ، سروده شاعر بسیجی حاج رحیم چهره خند می باشد. این منظومه با یاد شهدای گروه دستمال سرخ ها( نیروهای تحت امر شهید اصغر وصالی فرد) سروده شده و  در اختیار مشرق قرار گرفته است. در این شعر ، نام تمامی شهدای گروه دستمال سرخ ها  ذکر گردیده است.

(از کتاب «خبرنگار جنگی» صفحه 111 و 112تألیف مریم کاظم زاده ):

دستمال سرخ‏ها کسانی هستند که کم حرف می‏زنند ، وقتی به آنها می گویی که «خبرنگارم ، بیا مصاحبه کن» می گویند : خبرنگارها بروند همان دروغهای خودشان را بنویسند و می گویند : خبرنگارها بعد از واقعه می‏آیند و فقط آنچه را که می ‏خواهند ببینند ، می‏نویسند .

دستمال سرخ‏ها کسانی هستند که اغلب از خانواده خود خبر ندارند و خانواده نیز از آنها بی‏خبر است ؛ وقتی به آنها می گویی «خانواده‏ات نگرانِ توست» پیغامی برای آنها نداری ؟ به روستائیان بینوا و فلک زده اطراف خود عاشقانه نگاه می‏کنند و می گویند : «خانواده من همین‏ها هستند» .

دستمال سرخ‏ها کسانی هستند که در ابتدای درگیریهای کردستان در گروه خود چهل نفر بوده‏اند و تا چند روز گذشته هشت نفر از آنها باقی مانده بود . دستمال سرخ‏ها کسانی هستند که هر شب بعداز نماز مغرب و عشاء در دعاهای خود می‏گویند : خدایا شهادت را هرچه زودتر نصیب ما کن و در جیب خود و روی قلبشان ، آنجا که این همه عشق و محبت به خدا را در خون غرق می‏سازد ، این وصیت نامه را نگه میدارند :

«سلام ، سلام بر پدر و مادر عزیزم که پسری به دنیا و ملت ایران تحویل داده‏اند که تا آخرین قطره خون خود در راه دین ، در راه وطن جنگید و این مردن ، افتخاری است برای شما ، خالقا شکرت که مرا شهید حساب نمودی ، این وصیت من ....

گریه مکن مادرم ، گریه مکن خواهرم ، گریه مکن پدر عزیز و بزرگوارم ، الله اکبر ، الله اکبر ، الله اکبر ... »

(خلاصه مطلب چاپ شده در روزنامه انقلاب اسلامی 1358)

یاد شبهای حنابندان بخیر ...

به یاد (دستمال سرخ‏ها)

یاد «اصغر وصالی» آن یلِ تنها بخیر

یاد آن فرمانده شیراوژنِ یکتا بخیر

یاد«تیموری» ، «جهان بین» و «رضا خانی» بخیر

یاد «نجمی» و «مقدّم» ، با «فراهانی» بخیر

یاد «دستمال سرخِ» دور گردن‏ها بخیر

یاد شبهای وداع و گریه‏کردن‏ها بخیر

یاد اردوگاه و چادرها که چیزی کم نداشت

یاد شبهایی که آدم در دل خود غم نداشت

یاد «هادی مهاجر» ، یاد «نوری پورِ» ما

یاد «وجعلنا» و یاد چشمِ خصمِ کورِ ما

یاد «نجمی» ، «اوسطی» ، «بیگی» ، «رحیمی» و «فرید»

یاد آنهایی که مولا جانشان را می‏خرید

کاش بودی زیرِ آتش ، همرهِ «محمّدی»

کاش میرفتی تو روزی هم ، رهِ محمّدی

یاد شبهای «سرِپل» با حنابندان بخیر

بهر ترکش‏های زرّین ، آرزومندان بخیر

شد شهید روزی «مرادی» همرهِ «داورزنی»

تا توانی پرچم دین بر رخ خاور زنی

شد دل بازی دراز و تنگه کورک کریمان

مقتل یاران مظلوم حقیقت جویمان

یاد «خیام باشی» و «آزاد» و «نوروزی» بخیر

یاد محوِ دشمن دون ، با سیه روزی بخیر

مثل «اردستانی» و «قربانی» و مثل «فرید»

باید از بامِ علایق ، عاشقانه پرکشید

مثلِ «جعفرزاده» باید یکسره عاشق شدن

چون «بیاتِ» غرقِ خون بر کوه غم فایق شدن

عشق را چون «ملکی» در عاشقی کردن بیاب

معبری زن با کلنگ عاشقی تا پیشِ آب

یاد خون ، ماسه ، حماسه ، یاد آن گِل‏ها بخیر

یاد چکمه ، قمقمه ، پوتین ، حمایل‏ها بخیر

یاد میدانهای مین و والمری هایش بخیر

یاد موجی گشتن و یاد کَری‏هایش بخیر

یاد زخمی‏های جا مانده در آن هول و وَلا

یاد آن پیکر که شد خاکِ رهِ کرب و بلا

کِی توانی چون «فلاحت‏کارِ» عاشق جان دهی

جانِ خود را بهر دردِ دیگران ، درمان دهی

مثل «قربانی» «لسانی» چون «امیرِ تفرشی»

باید از بهرِ شهادت ، گیوه‏ها را برکشی

چون «وصالی»ها ، «لسانی‏»ها اگر سودا کنی

راه خود را می‏توانی عاقبت پیدا کنی

یاد اردوگاه «کرخه» ، «کوزران» «دشت شیلِر»

یاد شبهای منوّر ، توپ اطریشی ، فیلر

«دار بلوط» و «قلعه ویزان» و «جگرلو» ، «کوره‏موش»

یاد خطهایی که می‏آمد در آن ، خون‏ها بجوش

شد دلِ «بازی دراز» و «تنگه کورک» کویمان

مقتلِ یارانِ مظلومِ حقیقت جویمان

در سنندج تا «نقی خانی» بخون آغشته شد

بذرِ حق در خاکِ خونینش همان دم کِشته شد

در «سرپل» ، «مردپیشه» شد شهید و شب گذشت

پیکرش در «کوره موش» جا ماند و تاب و تب گذشت

شد تفحص : گرم شد ده روزِ بعد ، بازارِ ما

پیکر گلگونِ او شد ، زینتِ گلزار ما

در مصاف حق و باطل شد فدا محسن چریک

چشم هستی بعد از او دیگر ندید یک تن چریک

آبرسانی کرده با خون ، قطره قطره ، چیک و چیک

بر نهالِ نورسِ دین خدا ، محسن چریک

یاد «احمد ترابی» ، دار بلوط و «لک» بخیر

یاد آن حماسه‏ها در آن تک و پاتک بخیر

با شهید «علی نقیان» پاوه سامان داده شد

عصر سختی‏ها گذشت و یاوه پایان داده شد

خیل یاران چون «سعید کاسی» و «موسویان»

یک به یک رفتند و ما اینگونه عاجز از بیان

ای شهیدان سفر کرده خدا را نظری

ما گدایان شمائیم ، گدارا نظری !

ما که از قاله عشق شما جا مانده‏ایم

بی شما در این فراق آباد تنها مانده‏ایم

ما که منصور صفت بر سر داریم هنوز

عاشق و منتظردیدن یاریم هنوز

چون گل سرسبد عشق ، شماها رفتید

ما که چون میوه نارس ، تَهِ باریم هنوز

شربتی بود نصیب تو در آن معرکه‏ها

ما ولی چشم بر آن قولِ تو داریم هنوز

گفته بودی چو رسی ، دستِ مرا می‏گیری

در سرِ کوی وفایت سرکاریم هنوز

بهر دیدار شما ، ای پهلوانان شرف

حیف از دشت شقایق ، به کناریم هنوز

پیکر صدپاره خواهد پهنه میدان عشق

ما که این عرضه نداریم و خماریم هنوز ...

ای فلک ما را چرا تنها رها کردی تو پس

راه ما را بسته‏ای آخر چرا از پیش و پس ؟

ما که با یارانِ خود پیمان خونین بسته‏ایم

پس چرا اینک چنین ، زار و نزار و خسته‏ایم ؟

عشق هم چون دفتری بسته ، کناری مانده است

بس که از یادِ همه رفته که کاری مانده است

بر در سنگر که متروک است و ویران است و سرد

از بساطِ عنکبوتی مرده ، تاری مانده است

سنگر خمپاره خالی ، قبضه‏ها را تک زدند

موشکی بی قبضه اینجا ، یادگاری مانده است

تابلو «معراج اینجاست» با دو پای آهنی

همچنان آماده اینجا در کناری مانده است

یادگار از صحنه‏های پرنشاط جبهه‏ها

دبه‏ای پوسیده پیش چشمه ساری مانده است

کوله امداد خالی ، سنگرِ امداد ، ویران

دارها بر چیده ، تنها ، خون جاری مانده است

مثل اینکه زان همه شور و شررهایی که بود

قوطی کنسرو خالی ، یادگاری مانده است

عطری از گل در زمستان فراموشی بجا

یادگاری از نسیم نوبهاری مانده است

پرپر روزمرّگی‏ها شد ، گلستان شهید

آنهمه گلهای پرپر رفته ، خاری مانده است

چون چراغی راهِ ما ، روشن ز خون گشت و ولی

اینک اینجا در دلِ ما ، شامِ تاری مانده است

با غنیمت خواری ما و شما در خیمه‏ها

ردِّ پایِ خصمِ رَذلِ نابکاری مانده است

بس که نامردیم و از راه شهیدان غافلیم

یادمان رفته که از خون ساز و کاری مانده است

یادمان رفته که عزّت را بها خون بود و بَس

تا رهایی ، زاده و اینگونه جاری ، مانده است

خرجِ ما صدها هزاران خون گلگون شد ولی

دوشِ غفلت ، زیر بارِ جیره‏خواری مانده است

دستِ ما در خون فرو رفته ، ولیکن پای ما

در نبودِ پایداری ، پایِ داری ، رفته است

پیکر صد پاره خواهد ، پهنه میدانِ عشق

دوش ما در زیرِ بارِ این نداری مانده است

زَهره‏ای چون شیر خواهد ، عرضه‏ای همچون شهید

هر که این عرضه ندارد ، در خماری مانده است

فرصتِ محدودِ ما را فرصتی باید که نیست !

فرصت از کف رفته در کف دین نداری مانده است

در قیامت ، عاقبت بیند دو چشم کورِ ما

غافلان را نقشِ عزّت رفته ، خواری مانده است

دادِ مظلومان ستاند عاقبت ، دستِ خدای

ذوالفقار آماده در کف ، تک سواری مانده است

چون زیادِ عاشقان رفته که کاری مانده است

عشق هم چون دفتری بسته ، کناری مانده است .

والسلام

من و جنگ یاران دیرینه ایم

محمد رضای آقاسی را کسی نیست که نشناسد. شاعر شوریده ای که کلماتش را چون گدازه های آتشفشان بر جان های تشنه می افکند و آتش‌شان می زد. با آن صدای گرم و رسا و آن لحن حماسی و آن هیبت باشکوه. که البته همه دیده ایم و شنیده ایم و حاجتی به این توصیفات نیست. آقاسی شاعری بود که شعر را از درون محافل و مجالس خودمانی شاعران ـ که برای هم شعر می گویند و برای هم شعر می خوانند و برای هم در تیراژ هزار و دوهزار شعر چاپ می کنند و برای هم کنگره و شب شعر برگزار می کنند و برای هم به هم جایزه می دهند و برای هم... ـ بیرون آورد و به میان مردم برد.

 و نه مردمی که برای پز و پرستیژ شعر می خوانند و کتاب شعر دست می گیرند. بلکه همین مردمی که در کوچه و خیابان و شهر و دهات و بازار و مسجد و... می بینیم. یعنی همین من و شما. آقاسی از مساجد دورافتاده ترین روستاهای سیستان و بلوچستان تا بزرگترین محافل مذهبی پایتخت مخاطب داشت. و تازه مثل هر شاعر راستین دیگر، بعد از مرگ غریبانه اش بسیار بیشتر از دوران حیات ظاهری اش زنده است و شور می آفریند.

آقاسی شاعری را با شعر جنگ شروع کرد. با همان لحن حماسی و رجزگونه که در ادامه از او دیدیم. روایت حماسی او از جنگ در شعرهایی که می خوانید کاملاً هویداست. علی الخصوص در شعر دوم که گزارش گونه‌ای است از یک عملیات جنگی.

رسم شهادت بجاست

برای دانلود شعر رسم شهادت بجاست ، کلیک کنید .

*****

من و جنگ

برای دانلود اشعار مرحوم  آقاسی ، کلیک کنید .