|
شيوه ي استخاره
از روشهاي رايج استخاره، استخاره با قرآن بود؛ قرآنهاي كوچك زيپداري كه جزو لوازم اوليه و ضروري شخصي بود و به ندرت رزمندهاي آن را از خود دور ميكرد.
مراجعه به روحاني گردان يا مقر به صورت دستهجمعي و خصوصي، وقت و بيوقت براي تقاضاي استخاره و رفع حاجت و از جمله اينكه: «حاج آقا بالاخره ما در اين امتحان قبول ميشويم يا نه» معمول منطقه و هر جايي بود و در صورتي كه دسترسي به حاجآقا دشوار بود، بچهها به سراغ همرزمان مخلصتر و مسنتر ميرفتند و به هر نحوي بود گردنشان ميگذاشتند كه براي آنها استخاره كنند، و آنها هم به اين استخاره معتقد بودند.
يعني با توجه به نتيجهي آن وارد عمل ميشدند و شك و شبههاي به دلشان راه نميدادند. در ايمان و عمل به استخاره اين بس كه اگر به ناچار وضعي پيش ميآمد كه خلاف حكم عمل ميكردند، هر پيشامد و پيامد و عوارض ناگوار آن را به سرپيچي و بياعتناييشان به استخاره نسبت ميدادند و البته بار اول و آخرشان ميشد، كه تاب اين كدورت را نداشتند.
|
منبع :كتاب فرهنگ جبهه (آداب ورسوم) - صفحه: 147
