داستان هاي دفاع مقدس

غروب بود و باد، دانه‌هاي غبار را بر گرد صورت مرد به بازي گرفته بود. در افق، سايه‌هاي شكننده‌ي كلاه‌هاي آهني از ميان شبح تانك‌ها ديده مي‌شد. بر انتهاي خيابان، تصوير درهم زن‌ها و كودكان در قابي از چادرهاي اردوگاه نقش بسته بود. صداي بالگردها، گوش‌ها را مي‌آزرد.
پشت خاكي دست مرد، رشته تارهاي سرخ چشم‌ها را بر هم زد. تصوير زن‌ها و كودكان اندكي پيش آمد. مرد سرش را پايين آورد. آستين خالي دست چپش بر روي سنگ‌ها تاب مي‌خورد.
بر فراز تانك‌ها، غبار سفيدي جابه‌جا شد. نوشته‌ي درهم روي ديوار مخروبه‌ي درمانگاه، نگاه مرد را به سوي خود كشاند. « القدس لنا»
مرد خم شد و تكه سنگ خون‌آلودي را از زمين برداشت. آدمك‌هاي مسلح، دزدانه خود را از تانك‌ها پيش انداختند.
مرد پشتش را به ديوار چسباند. تصوير شيخ احمد ياسين در مردمك چشمش موج برداشت.
كودكش را ديد كه در آغوش همسرش بي‌تابي مي‌كرد. خود را از زمين جدا ساخت و دستش را با سنگ بالا آورد. لوله‌ي تانك‌ها لرزان، سرك كشيدند.
مرد، گام نخست را محكم برداشت. آدمك‌هاي مسلح زانو خم كردند. بالگردهاي آپاچي نگاهشان را به آنها دوختند. مرد سر بالا گرفت و به فرمانده كه پرچم ستاره‌دار را در پيش آدمك‌ها تكان مي‌داد، خيره شد. صداي خنده‌ي فرمانده خيابان را لرزاند.
سنگ كه از دستان مرد جدا شد، خنده‌ي فرمانده خشكيد. آتش، خيابان را روشن كرد. زن‌ها و بچه‌ها، سنگ‌هاي سرخ را رو به افق نشانه مي‌رفتند و بالگردها خود را بالا مي‌كشيدند.

نويسنده: اصغراستادحسن معمار

منبع: كتاب گرگ ها مي آيند   -  صفحه: 85

«آقاجان،‌ آقاجان»
اين هميشه حرفت بود. يك آقاجان مي‌گفتي ده تا آقاجان از دهانت مي‌ريخت. اين را مامان هم مي‌گفت. مادربزرگ،‌ بابابزرگ، حتي من هم مي‌گفتم. ليلي يادت هست اصلاً من و تو مي‌گفتيم و او مي‌خنديد و به نوبت ما را قلمدوش مي‌گرفت. دست‌هايمان را دو طرف باز مي‌كرد. انگار كه بخواهد پرواز كند. يادم مي‌آيد مامان مي‌گفت: «بذارشان زمين، بچه كه نيستند».
خوب مگر حالا چي شده هان ....؟ تو بايد بداني كه البته و صد البته مي‌داني. مامان تا آخرش ايستاده. اين را خودش هم گفت. كي؟ وقتي كه آن روز بريده‌ي روزنامه‌اي را نشانم داد. روزنامه‌اي كه خبر از شهادت جانبازي را مي‌داد آن هم بعد از سال‌ها. لرزش را توي دست و حرف‌هايش ديدم و شنيدم. گفتم وقتي رفته بود سر كوچه براي خريد يك مرتبه چشمش افتاده بود به روزنامه، با تيتر درشت. من آن روز نمي‌خواستم توي دلش را خالي كنم. اصلاً هيچ وقت فكرش را نكرده‌ام و نمي‌كنم كه بدون آقاجان بايد چه طوري زندگي كنيم؟»
مي‌داني ليلا؟ شايد يادت باشد روزي كه رفت چه حال و هوايي داشتيم. مامان بعدها چندين بار گفت. آقاجان هر دو تاي ما را قلمدوش كرده بوده. يكي رو يك دوش، يكي رو دوش ديگر و همين طور همراه جمعيت راه مي‌رفته. حتي فيلم هم ازش گرفته بودند و چند بار توي تلويزيون نشان داده بودند. حتي همين چند روز پيش كه سالگرد عمليات خيبر بوده _ معصومه خانم _ همسايه‌مان گفت خودش ديده بود و به مامان هم گفته بود.
وقتي خبر آمدنش را شنيديم، باورم نمي‌شد. منتظر بودم _ حتمأ تو هم همين طور _ منتظر بوديم كه در بزند و ما از پشت در بگوييم: «كيه؟»
آقاجان صدايش را كلفت كند و بگويد: «آقا گرگه...»
و من بخندم و تو بخندي و با هم مسابقه بگذاريم كه كداممان زودتر خودمان را بيندازيم تو بغلش. نمي‌دانم يادم هست يا نه شبي كه خبر آمدنش را آوردند. مامان تا صبح حرفي نزد. هرچه پريديم اين طرف و آن طرفش كه مامان پس چرا بابا خانه نمي‌آيد. باز هم حرفي نزد و فرداش _ صبح _ بي گفت و گو و دور از چشم ما رفت. بعدها گفت. نمي‌توانسته آقاجان را تو آن حالت به ما نشان بدهد.
با تاكسي آوردنش، اين را حتماً‌ يادت هست و يادت هست وقتي در باز شد، دويديم من و تو. اما حتماً‌ تو هم متوجه شدي كه آقاجان تو حال و هواي ديگري بود نگاهمان مي‌كرد، ولي انگار نمي‌ديدمان. راه مي‌رفت اما انگار در هوا. يادم مي‌آيد گفتي، آقا جان... من هم گفتم! ولي او هاج واج فقط نگاهمان مي‌كرد. مثل اين كه چيز غريبي ديده بود. تو هم شايد ديدي كه مامان با ابرو اشاره كرد تا چيزي نگوييم و نگفتيم.
آقاجان را بردند تو اتاق خودش، اتاقي كه پنجره‌اش رو به باغچه بود و عطر ياس‌هاي سفيدش آدم را مست مي‌كرد. گل‌هايي كه آقاجان با دست خودش كاشته بود. بعدها شنيدم كه مدتي بوده كه آورده بودنش آسايشگاه. آن روز نفهميدم ولي حالا مي‌فهمم كه چرا زودتر خبرش را به ما ندادند.
روز اول نمي‌دانستيم. شايد مامان هم به خوبي نمي‌دانست. اولين بار تو شنيدي. من نبودم. وقتي آمدم گفتي كه تو آشپزخانه بودي كه جيغ مامان را شنيدي. گفتي كه دويدي توا اتاق آقاجان. يادم مي‌آيد نتوانستي بقيه‌اش را بگويي.. مي‌دانستم كه چه كشيدي. تو گفتي. من هم شنيدم و بعد روز بعد .... نه.... خدا.... شب خودم هم ديدم. بعد از آن كه مامان گفت: «ما _ يعني من و تو _ نرويم به اتاق آقاجان و ما نرفتيم». مامان خودش را انداخته بوده جلو تا آقاجان صدمه‌اي _ احياناً _ به ما نزند.
مي بيني، ليلي، تو نبايد اين قدر حساس باشي. حساسيت تو كار را كه درست نمي‌كند هيچ، بدتر هم مي‌كند. تو مي‌داني ليلي كه آقاجان دست خودش نيست، يادت هست كه همان روز _ نه همان شب،‌ چند لحظه بعدش چي شد انگار نه انگار آقاجان بوده. انگار كسي يا پرده‌اي جلو چشمش را گرفته بوده، خودش هم گفت، گفت كه تقصير من نيست.
يكهو دردي مي‌پيچد توي سرم. گيجم مي‌كند، نفهميدم و.... آره نمي‌فهمد كه چه طور دستش تو هوا مي‌چرخد ... تو بودي كه گفتي،‌ «واي مامانم» و پرسيدي: «آقاجان چرا مي‌شكني؟ چرا مي‌زني؟....» گفت، ‌نزده بودم، زده بودم؟ گفت نديده بودم، بابام ننه‌م را بزند. خودش هم متنفر است از كسي _ مردي كه _ زنش بزند.
مي‌داني، ليلا اين‌ها را آقاجان گفت،‌ به خودم. نمي‌دانم شايد حرف تو هم حق باشد كه پس چرا مي‌زند، چرا بعضي وقت‌ها ما جرأت نداريم نفس بكشيم. چرا هرچي دستش برسد، ‌مي‌شكند حتماً پكر شدي كه آن دفعه كتاب جغرافي‌ات را پاره كرد. اگر جاي مامان بودي چه مي‌گفتي.
من حواسم بود كه روزهاي اولش مامان حتي خواب و خوراك هم نداشت گفتم كه بايد طاقت داشته باشي. تو فكر مي‌كني دست خودش است؟.... نيست.... به خدا نيست.... مگر يادت نيست چند بار دكتر آمد ديدش؟ روزي چند تا قرص مي‌خورد؟ خودت كه ديدي هر كاري كه دكتر روانشناس گفت، انجام داديم.
اين را گفت. گفتيم، چشم. آن را گفت. گفتيم چشم. گفت،‌ به چي علاقه داشت. گفتيم، ماهيگيري. يادت هست چند شب همراه دايي حبيب برديمش. «تل عاشقون» ماهيگيري. به خدا درست مي‌شه.... ببين ليلي، خواهر خوبم، تو نبايد فقط عصبانيت و از خود بي خود شدن گاه گاهي آقاجان را نبيني.... هان؟ چرا وقتي ساكت و آرام گوشه‌اي مي‌نشيند و در خود فرو مي‌رود را نمي‌بيني؟
مطمئنم كه مي‌بيني، يقين دارم مثل من، مثل مامان، مثل دايي اما چرا از وقتي كه او شاد و شنگول است حرفي نمي‌زني؟ وقتي كه فداي خاك پاي همه‌ي ما مي‌شود.
وقتي يك لحظه رو پا بند نيست؟
آخه ليلي، او آقاجان ماست. اگر همين هم نبود، چه كار مي‌كرديم. تو ديگر براي خودت خانمي شده‌اي. مي‌داني كه خانواده‌اي كه سايه‌اي بالاي سر ندارند چه مي‌كشد....
ها ... نمي‌داني؟ مگر آقاجان، آقاجانت يادت رفته؟ من، تو ، مامان، دايي، و ديگران بايد طاقت داشته باشيم. به خاطر آقاجان، به خاطر راهي كه آقا جان رفته.... تو هم زياد به حرف بچه‌هاي همكلاست توجه نكن! خوب بگويند: «بابات موجي يه.... موجي.... يه».
بگويند .... من كه با آقا جانم، به موجي بودن آقا جان افتخار مي‌كنم .... ها .... توچي؟ ... تو هم افتخار مي‌كني....؟ .... هان؟....

نويسنده: نصرالله احمدي

منبع: كتاب يك باغچه شمعداني   -  صفحه: 35

با انگشتان كوچك شال آبي رنگ را از روي بيني پايين كشيد.
_ « آقا هيچي تخفيف نمي‌دين؟»
مرد دست گذاشت روي ميله‌ي چرخ دستي.
_ «نخير، بذارين به كارم برسم.»
و چرخ را هل داد.
دخترك چشم‌هايش را زير كرد وگردنش را كج.
-«آقا نمي‌شه پنجا تومن كم كنين؟ آخه ما فقط دويست و پنجاه تومن داريم.»
مرد چرخ را متوقف كرد.
_ «خوب يه گلدون ديگه بگيرين.»
پسرك دست خواهر را گرفت.
-«آخه مامانمون شمعدوني خيلي دوس داره. تازه... آبجي از همين خوشش مياد.»
آهنگ كلام مرد ملايم‌تر شد.
-«اگر راست مي‌گين، پولاتونو ببينم؟»
دختر دست كرد توي جيب كاپشن قرمز رنگش و چند سكه و اسكناس تا زده بيرون آورد.
مرد پول‌ها را گرفت و شمرد.
-«خيلي خوب، عيبي نداره، فقط براي اين كه بچه‌هاي خوبي هستين.»
گلدان را توي كيسه‌ي پلاستيكي گذاشت و به پسر داد. پسرك گلدان را در بغل فشرد، چند قدم راه رفت گفت:
_ « آخ... مائده... داره مي‌افته... ديگه نمي‌تونم نگهش دارم....»
دختر لبه‌ي شال را تا بيني بالا برد و دور گردن محكم كرد. گلدان را از او گرفت.
پسرك جلوتر از دختر پله‌هايي را بالا مي‌رفت كه خياباني را به خيابان فرعي وصل مي‌كرد و او را كه چهره‌اش پس گل‌هاي شمعداني پنهان شده‌ بود؛ راهنمايي مي‌كرد.
_ « مي‌گم آبجي، حتماً مامان خيلي نگرانمون شده.»
_ « آره بايد زودتر برسيم.»
_ « يه چيزي بگم راستش رو مي‌گي؟ تو مثل ماماني؟!»
_ « نخير... من فقط آسم دارم.»
سرفه پشت سرفه كرد و به خس‌خس افتاد.
_ « دا... داش... اسپري‌ام..... درش.... بيار....»
پسر ايستاد و دستش را برد توي جيب كاپشن او.
_ «پس كجاست؟ نيستش كه؟!»
_ « زيپ..... زيپم را..... بكش پايين.»
پسر دست برد زير شال دختر تا زيپ كاپشن را پايين بكشد. گونه‌هاي دختر سرخ شده بود. دست گذاشت روي نرده‌ي كنار خيابان. گلدان از دست ديگرش رها شد. سعي كرد آن را بگيرد اما گلدان سفالي به لبه‌ي جدول خورد و توي كيسه‌ي پلاستيكي چند تكه شد.
اشك در چشمان سياه پسرك حلقه زد. اسپري سفيد كوچك را از جيب داخل كاپشن بيرون كشيد. شال خواهر را كنار زد و اسپري را درون دهان او فشرد. دخترك شمرده شمرده نفس كشيد. هر دو كنار تكه‌هاي سفالي زانو زدند. قطره اشكي از چشمان دختر پايين افتاد و يكي از گلبرگ‌هاي صورتي لرزيد.
بخار نفس‌هاي دختر آهسته توي هوا مي‌ريخت.
_ «داداشي، همه‌ي پولامونو هدر دادم.»
پسر لبه‌ي آستين چشم‌هايش را پاك كرد. تكه‌هايي از سفال را كه توي پياده‌رو افتاده بود برداشت و توي كيسه انداخت.
دختر روسرس‌اش را مرتب كرد و كيسه را برداشت. پسرك يكي از دسته‌هاي كيسه را گرفت و به او لبخند زد. هر دو به سمت خانه راه افتادند.
دختر زنگ در را فشرد. مادر در را باز كرد. بلند گفت:
_ « تا حالا كجا بو..؟....»
اما به سرفه افتاد و كنار در ورودي هال نشست. هر دو با عجله داخل خانه رفتند. دختر به اتاق دويد، اسپري به دست آمد و آن را داخل دهان مادر فشرد.
مادر شمرده، شمرده، نفس كشيد.
_ « تا حالا كجا بودين؟»
هر دو نگاهي به هم كرده و كيسه‌ي پلاستيكي را كه شاخه‌هاي شمعداني از آن بيرون زده بود جلوي مادر گرفتند.
_ « مامان جون روز جانباز مبارك.»
پيش از اين كه مادر حرفي بزند دختر ادامه داد:
_ «مامان جون تقصير من بود كه شكست.»
مادر آن دو را در آغوش كشيد و با سر اشاره كرد:
_ « بچه‌ها اونجا رو ببينين.»
بچه‌ها به پنجره نگاه كردند. دو گلدان شمعداني كنار هم نشسته بود. مادر گونه‌ي دختر را بوسيد.
-« عزيز دلم روز تو هم مبارك. اونارو بابات براي من و تو خريده.»
-دختر با تعجب و شادي گفت: « مامان جون يعني منم؟»
پسرك مثل مادر به روي خواهر لبخند زد.

نويسنده: ليلاجعفري

منبع: كتاب يك باغچه شمعداني   -  صفحه: 21

از لحظه‌اي كه سوزن را داخل گوشت مرتضي مي‌كنم تمام داد و قال‌ها و صداهاي انفجار تبديل به هوهوي محو مي‌شود و بعد سكوتي عميق به شقيقه‌هايم فشار مي‌آورد و وقتي سوزن را درمي‌آورم، دوباره كليد حركت را مي‌زنند. يك طرف صورتم سوزن سوزن مي‌شود. عرق از پشت سرم به گردنم سر مي‌خورد و خطي سرد روي ستون فقراتم مي‌اندازد. آن‌قدر عرق كرده‌ام كه نگرانم روپوش سفيدم به تنم چسبيده باشد.
جمع و جور كردن اين‌طور زخم‌ها كار راحتي نيست؛ اما من اين كار را خوب ياد گرفته‌ام. در همين چند روز سي تا جراحت از اين شديدتر را بخيه كرده‌ام؛ توي همين كانكسي كه اسمش را گذاشته‌ايم اتاق عمل ...
ولي حالا برايم شده سخت‌ترين كار دنيا، تا سوزن را به گوشت لخم زير زانويش نزديك مي‌كنم، تمام تنم به سوزش مي‌افتد. وقتي بي‌هوش روي برانكارد آوردندش، تا چشمم به جاي خالي پايش خورد، ياد روز عقدمان افتادم. جلوي در محضر دور از چشم بقيه ورجه و وورجه مي‌كرد و شكلك درمي‌آورد. تغيير رفتارش باوركردني نبود. حاج آقا مرتضاي عصا قورت داده‌ي چند ساعت قبل مثل بچه‌ها لي لي مي‌رفت و ابرو بالا مي‌انداخت. من هم تمام شيطنت فروخورده‌ي دخترخاله‌ام را با لب گزيدن و ريسه رفتن نثارش مي‌كردم. همان‌جا بود كه اسمم از مرضيه خانم به مرضيه جان تغيير كرد.
پارچه‌ي خنكي به شانه‌ام مي‌چسبد؛ سرما به تنم مي‌دود. سميه است، دستش را روي دوشم گذاشته است. مي‌پرسد:
- مي‌خواهي من انجامش بدهم؟ خيس عرقي.
سرم را به بالا تكان مي‌دهم يعني نه.
- پس زود باش خيلي مجروح زياده.
باز هم همان فكر هميشگي اين روزها به سراغم آمده است. به خصوص حالا كه نشانه‌هايش هم پيداست. سوزن را داخل گوشت فرو مي‌كنم. گردنم به شدت تير مي‌كشد و منقبض مي‌شود، چشمم را مي‌بندم. سيني چايي را جلوي مرتضي گرفته‌ام، تا دستش را بالا مي‌آورد، استكان‌ها به سر و صدا مي‌افتند؛‌ از لرزش دستانم خجالت مي‌كشم.
سوزن را بيرون مي‌كشم. دستم را آن‌قدر بالا مي‌آورم تا نخ مقاومت كند. مرتضي بي‌هوش است؛ صورتم خيلي عرق كرده، آستين دست آزادم را روي چشمانم مي‌گذارم.
ابرو بالا مي‌اندازم. سري تكانم مي‌دهم و با لبخند و شيطنت مي‌گويم:« با اين‌كه خيلي خواستگار داشتم، ولي نمي‌دانم چرا آن‌طور هول شدم.» مرتضي مي‌گويد:« خيلي كيف كردم ديدم آن‌جوري مي‌لرزي.» ابرو نازك مي‌كنم كه:« چه‌طور؟» آرام مي‌گويد:« همين كه مي‌لرزيد يعني بله ديگه ...!»
آستينم را از روي چشمانم برمي‌دارم. دستم را زير زخم پا مي‌برم. قدري باقي مانده‌ي ساق پا را بالا مي‌آورم. مشتم پر از خون مي‌شود. لرزش عضلات ريش ريش مرتضي را به خوبي حس مي‌كنم.
روشني نور را پشت پلك راستم حس مي‌كنم. كلافه‌ام، انگار سرم بزرگ شده است. چشمم را باز مي‌كنم. كسي كنار تختم ايستاده است. دوباره چشمم را مي‌بندم. مي‌پرسد:« خوبي مرتضي جان؟» چشمانم را باز مي‌كنم. دستش را روي پيشاني‌ام مي‌گذارد. دوباره مي‌گويد:« سلام، خوبي مرتضي جان؟»
سرم را به نشانه‌ي مثبت زير دستش تكان مي‌دهم. نگران نگاه مي‌كند. رنگ به رو ندارد. مي‌پرسد:« بهتري مرتضي جان؟» خنده‌اي تحويلش مي‌دهم تا آرام شود. دستش را برمي‌دارد و لبخند مي‌زند. خيلي درد دارم. كش و قوسي به خودم مي‌دهم كه يعني حالم عادي است. چشمي در اطراف مي‌چرخانم. پر است از تخت و مجروح. درد نمي‌گذارد فكرم را جمع كنم. انگار استخوانم را لاي گيره له مي‌كند. مرضيه كمي جلوتر مي‌آيد.
-« كلي حوري و فرشته ريخته بودند و مي‌خواستند از چنگم درت بيارن.»
-« خوب مي‌ذاشتي كارشون رو بكنن.»
دوباره نگران مي‌شود و با حسرت مي‌گويد:« با يه تيكه از پات راضي‌شون كردم.»
-« كار نيكو كردن از پر كردن است.»
فكر مي‌كنم متوجه نيستم. نگراني‌اش بيش‌تر مي‌شود. نمي‌داند خودم با چفيه پايم را بستم و از هوش رفتم. پتو را كنار مي‌زنم. دستي روي پايم مي‌كشم. چند لحظه به باندپيچي‌ها نگاه مي‌كنم. دردم بيش‌تر مي‌شود. انگار با نگاه من زخم هم به خودش مي‌آيد.
دوباره پتو را مي‌اندازم. مطمئن مي‌شود كه مي‌دانم.
مي‌گويد:« بايد پانسمانش را عوض كنم.» جوابي نمي‌دهم.
مشغول مي‌شود؛ زير چشمي مرا مي‌پايد. مي‌گويم:« تو وظيفه نداري كه اين‌جا باشي.» بتادين را شر مي‌دهد روي زخمم. دردش كشنده است. به شدت تنم منقبض مي‌شود؛ بخيه‌ها پوستم را مي‌كشد. نفسم مي‌برد. سريع دستش را عقب مي‌كشد. مي‌گويد:« تمام شد.»
به روي خودم نمي‌آورم. مي‌گويم:« شنيدي؟» سر به هوا جواب مي‌دهد نه و ادامه مي‌دهد:« تازه از دست فرشته‌ها كه نجاتت دادم، اينا اومده بودن مي‌خواستن ببرنت عقب، تو بيمارستان شهر بستري‌ات كنن. به زور نگه‌ات داشتم، گفتم پيش خودم باشي بهتره.» پانسمان را تمام مي‌كند. دستكش‌هايش را درمي‌آورد و پتو را صاف مي‌كند. ابروهايم را هم مي‌كشم و مي‌گويم:« تو وظيفه‌اي نداري اين‌جا باشي، مي‌فهمي؟»
قدري آب داخل ليوان استيلي مي‌ريزد و جلويم مي‌گذارد تا بهانه‌ام را ببرد. ليوان را مي‌گيرم. بريده مي‌گويد:« و – ظيـ – فه » و با شيطنت هميشگي‌اش ادامه مي‌دهد:« عاشقي شيوه‌ي رندان بلاكش باشد آقا مرتضي!» مثل بچه‌ها خودم را به نفهم بودن مي‌زنم. سرم را برمي‌گردانم و مي‌گويم:« به من ربطي ندارد.»
با شيطنت مي‌گويد:« اصلاً به من ربطي ندارد، چون از همون روز ازل كه پرتو حسنش ز تجلّي دم زد از همون روز بود كه عشق پيدا شد و همه‌ي عالم و آدم و به آتيش كشيد. پس به هيچ كس ربطي ندارد.»
صداي چند انفجار از دور به گوش مي‌رسد. با بي‌حوصلگي طوري ليوان را روي ميز كنار تخت رها مي‌كنم كه مي‌افتد. با اين‌كه مطمئن است به ليوان چيزي نشده، ناراحت مي‌گويد:« بيت‌الماله آقا مرتضي.» خم مي‌شود، ليوان را برمي‌دارد و روي ميز مي‌گذارد و دستي به پتو مي‌كشد.
با صداي آرام مي‌گويم:« حداقل به فكر آن طفل معصوم باش.»
مرضيه دستش را روي شكمش كه اصلاً هم ورنيامده مي‌گذارد، ادامه مي‌دهد:« تو بايد ... » غرش هواپيما حرفم را مي‌برد و بعدش هم صداي آژير و بعد صداي انفجار. همه به تكاپو مي‌افتند. شمرده مي‌پرسد:« مگر نمي‌خواي من راحت باشم؟ خوب من اين‌جا راحت‌ترم، آرامش دارم. تازه اگر برگردم عقب معلوم نيست بتونيم با هم باشيم.»
ملتمسانه نگاهم مي‌كند. نگاهم را مي‌دزدم. راه مي‌افتد چند قدمي دور مي‌شود. مكث مي‌كند، برمي‌گردد. برق بغض به چشمانش افتاده است. سرش را نزديك مي‌آورد. با صدايي كه سعي مي‌كند با گريه مخلوط نشود، مي‌گويد:« اگر تو بخواهي برمي‌گردم، ولي حداقل منو هم به اندازه‌ي همين پاهات دوست داشته باش ...»
مرتضي به زور مسكن خوابش برده بود. مرضيه كنار تختش نشسته و قرآن مي‌خواند. گاهي با صداي ناله‌اي گوش تيز مي‌كند و چند لحظه بعد دوباره مشغول مي‌گردد. نگران به مرتضي نگاه مي‌كند. از آن‌جا كه فكر مي‌كند ارزش دل به حرف‌هاي نگفته‌اش است، اين روزها كم‌تر با كسي حرف مي‌زند. اما مرتضي را از خودش مي‌داند. دستش را روي سينه‌ي مرتضي مي‌گذارد تا بيدارش كند، دلش نمي‌آيد. دستش را برمي‌دارد. مرتضي مثل هميشه سبك خوابيده، چشمش را باز مي‌كند و مي‌پرسد:« چي شده؟»
مرضيه جا مي‌خورد. احتياج به حرف زدن امانش را بريده:« مرتضي اگر به من چيزي بشه، تو خيلي تنها مي‌شي. يعني تنهاي تنها مي‌شي. خدا همه چيز يك نفر رو يك‌جا نمي‌گيره، مي‌گيره؟ پس به من چيزي نمي‌شه، مي‌شه؟»
خيلي بي‌مقدمه شروع كرده است. جملاتش به نظر مرتضي به هم ريخته مي‌آيد. بغض به صدايش افتاده است. مرتضي فقط نگاه مي‌كند. منتظر است تا دليل تغيير رفتار اين روزهاي مرضيه را پيدا كند. مرضيه به سرعت ادامه مي‌دهد:« ولي اگر به تو چيزي بشه، اين بچه هست، مي‌فهمي؟ يعني من تنهاي تنها نمي‌شم. خدا اين بچه رو نگه مي‌داره ولي تو رو مي‌گيره. اون وقت همه چيز من رو نگرفته.»
حالا مرضيه كاملاً‌ گريه مي‌كند و كلمات لا به لاي گريه‌اش مخفي مي‌شوند. مرتضي درد خودش را فراموش كرده است. دست مرضيه را مي‌گيرد. زير نور مهتاب صورت خيس از گريه‌ي مرضيه به خوبي ديده مي‌شود. مي‌خواهد چيزي بگويد كه صداي مهيب انفجار پيش‌دستي مي‌كند. همه جا را گرد و خاك برداشته است.
صداي ناله‌اي از گوشه‌ي سالن، دست مرضيه را از دست مرتضي جدا مي‌كند. مرضيه به سرعت به سمت صدا مي‌دود. مرتضي با نگاه دنبالش مي‌كند. هنوز گرد و خاك فرو ننشسته است. بعد از شك چند لحظه‌ي اول،‌حالا همه به تلاطم افتاده‌اند. صداي انفجار دوم، چشمان مرتضي را مي‌بندد،‌ مرتضي چشمش را باز مي‌كند. ايستاده است، انگار لبخند مي‌زند. لكه‌ي خوني پهلوي روپوش سفيدش گل انداخته و لحظه به لحظه شكفته‌تر مي‌شود. مرتضي مبهوت نگاهش مي‌كند.
مرضيه به زمين مي‌افتد؛ مرتضي دست و پا زنان از تخت مي‌جهد. قدم اول را برمي‌دارد؛ قدم دوم را قلمه‌ي پايش به زمين مي‌كوبد. باند پايش غرق در خون مي‌شود. با صورت بالاي سر مرضيه به زمين مي‌افتد. تمام تنش به لرزه افتاده. حنجره و نفسش تكان دارد. به صورت مرضيه نگاه مي‌كند.
دستش را مي‌گيرد، مرضيه آرام است. دست ديگرش را روي زخم مرضيه مي‌گذارد. خون از لاي انگشتانش بيرون مي‌زند. انگار لخته‌هاي خون دستش را نوازش مي‌كند ...

نويسنده: محمدرضا قنادان

منبع: مجله جاودانه ها   -  صفحه: 22

روز اول
مريم برايت يك دسته گل سرخ خريده است. همان كه هميشه دوست داشتي. گل‌فروش فكر كرد، چون فقط گل سرخ خواسته‌ايم.
دسته گل عروس است و داشت زياد بهش مي‌رسيد. مريم نگذاشت. گفت: نه آقا! نمي‌خوام تزيينش كنيد. مال پدرمه و با احتياط پنج شاخه گل سرخ را كه فروشنده با روبان و كاغذ سلفون به هم پيچيده بود، گرفت. سرش را بلند كرد و به من گفت: براي روز پدر و بعد از مدت‌ها خنديد.
روز ميلاد بود و خيابان‌ها شلوغ. دير رسيديم. وقتي براي ديدنت آمديم، از پشت آن اتاقك شيشه‌اي كه سه متر با تو فاصله داشت، تو را ديدم كه رنگ به رويت نيست و فقط لب‌هايت تكان مي‌خورد. مي‌دانستم چه مي‌گويي. نذر زيارت عاشورا داشتي. به سختي سرت را برگرداندي و به ما نگاه كردي. پرستار آرام در گوشم گفت: حالش بدتر شده. فعاليت مغزي خيلي كم شده بود، شايد نفهمد كه شما كي هستيد.
خودم مي‌دانستم حالت خوب نيست. اما تو حتماً فهميدي ما كي هستيم. مگر لب‌هايي به دعا تكان نمي‌خورد؟ پرستار اين را نمي‌ديد. ولي من ديدم.
قد مريم تا آن‌جا كه سرت را ببيند، كفاف مي‌داد. قسمت شيشه‌اي اتاقك از گردن مريم بالاتر بود. براي اين‌كه تو را بهتر ببيند، از زمين بلندش كردم. لبخند نامحسوس تو را ديد و با ذوق و شوق دسته گل را برايت تكان داد.
فرياد زد: بابا روزت مبارك! و بعد از بغلم دولا شد و دسته گل را جاي هميشگي كه مي‌توانستي ببيني، در گلدان پشت شيشه گذاشت. حيف كه نمي‌شد عطرشان را حس كني! مريم مي‌دانست. اما پرسيد: حالا كه نمي‌شه بدهيم به بابا بوش كنه؟ شايد بهتر شد؟ اما نگاه غمگين من و سر كج شده‌ي پرستار فهماند كه نمي‌شود. عطر گل برايت زهر شده بود؛ همان كه پيش از شيميايي شدنت برايت عطر زندگي و شادابي بود.
مريم از پرستار پرسيد: صداي مرا مي‌شنوه؟ پرستار با سر جواب مثبت داد و از اتاق بيرون رفت. مريم همان‌طور كه توي بغل بود، گفت: مي‌خوام براش شعر بخونم، خسته نمي‌شي؟ او را محكم‌تر به خودم فشردم و گفتم: نه عزيزم! بلند بخون. بابا داره نگاهت مي‌كنه و شروع كرد با صدايي شبيه فرياد، به خواندن. فكر مي‌كرد تو از پشت شيشه نمي‌تواني درست بشنوي. شعري را كه در جشن ديروز مدرسه خوانده بود، برايت خواند.
مريم منتظر پاسخ بود. لبخندي با تكان دستي؛ ولي من مي‌دانستم كه نمي‌تواني. زيارت عاشورايت تمام شده بود. تمام توانت را براي خواندن آن مصرف كرده بودي. در گوشش گفتم: چشم‌هاي بابا را ببين؛ بازتر شد.
و او به چشم‌هايت دقيق شد و خنديد. فهميد كه شنيده‌اي. خيالش راحت شد و خودش را از بغلم سُر داد پايين. برايت سر تكان داد و رفتيم.
روز دوم
از بيمارستان تلفن زدند. به مريم نگفتم كه به حال كما رفته‌اي و ديگر همان لبخند نامحسوس و تكان لب‌ها و حركات چشم‌هايت را هم نمي‌توانست ببيند.
روز جمعه از صبح اصرار كرد كه با من و مادرت براي ديدنت بيايد. لب بر چيد. گريه كرد. ناهار نخورد. اما مادربزرگ نگذاشت. دلم سوخت ولي چاره‌اي نبود. تا اين‌كه موقع آمدن، خودش با بغض گفت: مي‌دونم حالش بده. تو را خدا بذارين بيام! به مادربزرگ نگاه كردم كه رويش را برگرداند و حركت بال چادرش را ديدم كه اشكش را پاك مي‌كرد. شانه‌اش تكاني خورد. مريم فهميد و راه افتاد.
سه نفري از پشت شيشه، تو را پاييديم. تنها حركت جسمي تو در سينه‌ات بود. قلبت كار مي‌كرد و با هر دم و بازدم بالا و پايين مي‌رفت. آن‌قدر لوله و دستگاه به تو وصل بود كه نمي‌شد همان را هم خوب ديد. مريم به سِرُمي كه به دستت بود، خيره شده بود و بي‌هيچ حرفي قطره‌هاي آن را نگاه مي‌كرد.
بي‌اختيار گفت: حيف بابا نمي‌تونه غذا بخوره! حتماً ياد وقت‌هايي افتاده بود كه لوسش مي‌كردي و لقمه‌لقمه غذا در دهانش مي‌گذاشتي و يا به ياد موقعي كه هنوز مجبور نبوديم، تو را از پشت شيشه ببينيم و به هم نزديك‌تر بوديم و نوبت مريم بود كه قاشق‌قاشق سوپ در دهات بگذارد.
مريم را بوسيدم و گفتم: چيزي نيست. چند روز ديگه حتماً بهتر مي‌شه و مي‌فهمه كه ما آمديم. گرچه اصلاً حرف خودم را قبول نداشتم. مادرجان هر طور بود جلوي خودش را گرفت و نلرزيد. من هم كلمه‌اي نگفتم. مريم خودش حال ما را فهميد و گفت: برويم مامان. شايد بخواد بخوابه! و من مي‌دانستم كه خواب و بيداري براي تو فرقي ندارد.
روز سوم
از صبح حال خودم را نمي‌فهميدم. دست و دلم به هيچ كاري نمي‌رفت. سي و هشت روز بود كه در اتاقك بودي و من و مريم همه روز مي‌آمديم و منتظر ذره‌اي واكنش و حركت تو مي‌شديم.
از سيزدهم رجب به بعد، ديگر همان لبخند نامحسوس و تكان لب و چشم‌هاي باز را هم نداشتي تا ببيني كه مريم روز به روز لاغرتر مي‌شود. اما ملاحظه‌ي مرا _ كه ديگر طاقت انتظار نداشتم _ مي‌كند و اصلاً بي‌تابي‌هاي معمول را ندارد و ديگر اوست كه مرا دلداري مي‌دهد. مي‌داند كه من هيچ اميدي ندارم. با فهمي كه بيشتر از سنّش است، انتظار مرا درك مي‌كند؛ انتظار اين‌كه از بيمارستان تماس بگيرند و خودم را براي مراسم آماده كنم.
فكر همه چيز را كرده‌ام. همان طور كه هميشه مي‌خواستي و در بيمارستان _ آن موقع كه هنوز توان حرف زدن داشتي _ گفته بودي.
وصيت‌نامه‌ات را چند بار خوانده‌ام و حفظ شده‌ام. شماره‌ي تلفن دوستانت را دم دست گذاشته‌ام. براي مريم بي‌آن كه بداند، لباس سياه خريده‌ام. ديگر فكر نمي‌كنم آسايش تو از اين وضع مهم‌تر است. ولي از خودم خجالت مي‌كشم كه با برنامه‌ريزي كامل منتظرم. حتي فكر اين‌كه به كدام گل‌فروشي سفارش دسته گل سرخ _ آخرين گل _ را بدهم؛ حتي اين‌كه به مريم چه بگويم و چه‌طور حرف بزنم را هم تمرين كرده‌ام. خيالت راحت باشد. يازده سال است كه تحمل را ياد گرفته‌ام. دخترمان هم ياد مي‌گيرد. گرچه مي‌دانم وابستگي‌اي كه به تو دارد، به من ندارد.
روز چهارم
براي مريم چادرنمازي دوخته‌ام كه روز مبعث به او بدهم. مدت‌هاست كه قولش را داده‌ام اما دل خياطي نداشتم. سي و نه روز است كه از پشت اين ديواره‌ي شيشه‌اي تو را مي‌بينم. امروز مريم را نياورده‌ام. سرما خورده بود و با اين كه خيلي دلش مي‌خواست بيايد، به روي خودش نياورد. امروز تنها آمده‌ام تا تنها حرف بزنم. ته دلم از سرماخوردگي مريم _ خوشحال كه نه _ راضي بودم. دلم خيلي گرفته، اما در اين سي و نه روز، ذره‌اي اشك به چشمم نيامده. از اين‌كه نمي‌توانم گريه كنم، خسته شده‌ام.
چادر نماز مريم را همراهم آورده‌ام. گل‌هاي سرخ و قشنگي دارد. يادت هست. پارچه‌اش را خودت از مشهد برايش خريدي. همان موقع كه هنوز مي‌توانستي راه بروي و حالت بهتر از حالا بود.
چادرنماز تا شده را روي شيشه مي‌گذارم و مطمئنم كه با چشم‌هاي بسته هم مي‌بيني. نگاه كن. من حركت تندتر قلبت را حس مي‌كنم و مي‌دانم كه وقتي بالا و پايين رفتن سينه‌ات سريع‌تر مي‌شود، فهميده‌اي كه چه مي‌گويم.
نگران من و مريم نباش. مدت‌ها منتظر اين روزها بوده‌ام. آماده‌ام؛ حالم خوب است. فقط گلويم گرفته و نمي‌دانم چرا موقع حرف زدن نمي‌توانم جلوي شكسته شدن صدايم را بگيرم. مي‌شنوي؟ مي‌خواهم برايت حرف بزنم. صدايم را بلندتر مي‌كنم تا بهتر بشنوي؛ مثل فرياد. ناگهان پرستار داخل مي‌شود و حرف‌هايم ناتمام مي‌ماند. با تعجب به من نگاه مي‌كند كه دهانم باز مانده؛ سرم را پايين مي‌اندازم و مي‌گويم: من مطمئنم كه صدايم را مي‌شنود!
روز پنجم
امروز روز عيد مبعث است. با مادرجان آمده‌ايم. مريم دسته گل محبوبت را در گلدان پشت شيشه گذاشته و چادرنماز گل سرخي‌اش را سر كرده است. مريم به پرستار نگاهي مي‌كند و مي‌گويد: مي‌خواهم براي بابا شعر بخوانم. اما پرستار بيرون مي‌رود. مثل سي و نه روز پيش روي تخت دراز كشيده‌اي؛ با اين تفاوت كه امروز پرستار صورتت را به سمت محل ملاقات اتاقك شيشه‌اي چرخانده و من آرامش را در چهره‌ات مي‌بينم و خيالم راحت مي‌شود.
مريم را بغل مي‌كنم تا تو را بهتر ببيند.
حس مي‌كنم پرستار نگران شده است. همان‌طور كه مريم مي‌خواند، مدام به مونيتور دستگاه فعاليت قلب نگاه مي‌كند. من هم مسير نگاه او را دنبال مي‌كنم و به نظرم مي‌رسد كه صداي يكنواخت قلب كم‌كم آرام‌تر و كندتر مي‌شود.
مادرجان سرش پايين است و حواسش نيست. به شعري كه مريم مي‌خواند، گوش مي‌دهد. پرستار با عجله بيرون مي‌رود و صداي او را مي‌شنوم كه دكتر را صدا مي‌زند. چشم‌هايم را مي‌بندم و مريم را محكم‌تر در بغل مي‌گيرم. مريم بي‌آن كه متوجه چيزي شده باشد، سرش را برمي‌گرداند و مي‌گويد: مامان! براي بابا قرآن بخوانم؟ يك سوره‌ي ديگه هم حفظ كردم. نمي‌توانم حرف بزنم. با سر اشاره مي‌كنم كه « بخوان! »
صدا و ريتم كند قلب كم‌كم به سوي ممتد و يكنواخت تبديل مي‌شود. دكتر و چند پرستار ديگر با عجله از در داخلي اتاق شيشه‌اي وارد مي‌شوند و آن‌ها را مي‌بينم كه با عجله دستگاه‌ها را امتحان مي‌كنند.
مريم آيات اول سوره‌ي علق را كه ياد گرفته، با ترجمه مي‌خواند؛ « اقراء باسم ربك الذي خلق؛ بخوان به نام پروردگارت كه جهان را آفريد. »
شانه‌هاي مادرجان مي‌لرزند. دستانش را به سينه مي‌فشارد. مريم را به خودم مي‌چسبانم: « خلق الانسان من علق؛ همان كه انسان را از خون بسته‌اي خلق كرد. »
دكتر و پرستارها سرشان را پايين مي‌اندازند و صداي ناله‌ي يكي از آن‌ها را مي‌شنوم: « اقرا و ربك الاكرم: بخوان كه پروردگارت از همه بزرگوارتر است. الذي علم بالقلم:‌ همان كه به وسيله‌ي قلم تعليم نمود. علم الانسان ما لم يعلم: و به انسان آن‌چه را كه نمي‌دانست، آموخت. ان الي ربك الرجعي: به يقين بازگشت همه به سوي پروردگار توست... »
مادرجان ديگر به وضوح و با صداي بلند هق‌هق مي‌كند. دست‌هاي من آن‌قدر مي‌لرزند تا مريم از ميانشان سر مي‌خورد و پايين مي‌آيد. پاهايش به زمين مي‌رسند. نمي‌دانم چيزي فهميده يا نه. صورتش را نمي‌بينم. خودش را بالا مي‌كشد و صورتش را به شيشه مي‌چسباند. اشك‌هايش را مي‌بينم كه با هق‌هقي آرام از روي شيشه مي‌غلتند. شانه‌هايش را مي‌گيرم.
به دستگاه نشانگر فعاليت قلب خيره مي‌شوم كه پرستار مي‌خواهد آن را از تو جدا كند. اما انگار نمي‌تواند.
دكتر از آن سمت شيشه به ما خيره شده و چهره‌اش درهم است. مريم با بغض و به زحمت دوباره مي‌خواند: « اقراء باسم ربك الذي خلق، خلق الانسان من علق... »
از ميان پرده‌هاي لرزان اشك، پرستار را مي‌بينم كه با تعجب دكتر را صدا مي‌زند و مونيتور را نشان مي‌دهد. صداي سوت ممتد تبديل به ضرباتي منظم و آرام شده است. اعتماد نمي‌كنم؛ دكتر دستور شوك مي‌دهد.
سر مريم را بر مي‌گردانم تا نبيند و ناگهان طنين اوليه و سريع قلب به گوش مي‌رسد و سينه‌ي تو با دم و بازدم بالا و پايين مي‌رود.
تو را به مريم نشان مي‌دهم انگشتان دستت مي‌لرزند و تكاني نامحسوس مي‌خورند. مريم فرياد مي‌كشد: بابا! بابا! چادرم را نگاه كن!
و من معني چهل روز خلوت تو را در اين اتاقك شيشه‌اي مي‌فهمم... تو اكنون دوباره مبعوث و برانگيخته شده‌اي؛ براي دخترت!

نويسنده: زهره شريعتي_ كارشناس مترجمي زبان انگليسي_متولد 1357_قم

منبع: كتاب ستاره هاي سربي   -  صفحه: 122

ايستاده بود كنار ديوار انتهاي سالن و گريه مي‌كرد. دست گرفته بود روي صورتش و اشك مي‌ريخت.
نزديك‌ترين كس به سليم، مجتبا بود و حتا موقع شهادت كنارش بود و حتا جنازه‌اش را چند قدمي عقب هم آورده بود، اما تير خورده بود توي زانويش و نتوانسته بود سليم را بياورد عقب و همان شد كه سليم ماند توي آن منطقه و همان گلوله هم بود كه باعث شد ديگر نتواند درست راه برود و درست بنشيند.
صداي مادر سليم همه را مي‌سوزاند؛ حيدر را كه از ديشب تا صبح روي تابوت‌ها را محكم كرده بود و پرچم كشيده بود. الّا تابوت سليم را و بسيجي‌ها را كه تا صبح روي حياط معراج و روي پشت‌بام نگهباني داده بودند و هميشه به همين بهانه يعني نگهباني مي‌آمدند توي معراج و شب تا صبح كنار شهدا مي‌ماندند و نيمه شب همه‌شان را مي‌شد گوشه گوشه‌ي سالن معراج، ميان شهدا ديد كه سر بر سجده داشتند يا قرآن مي‌خواندند.
حتا بچه‌هاي تفحّص هم حالا مثل همه اشك مي‌ريختند. بندگان خدا تمام دل خوشي‌شان شاد كردن دل خانواده‌ي شهدا، به خصوص مادرهاشان بود، اما گريه‌ي مادر دل سنگ را آب مي‌كرد چه برسد به اين جماعت كه شده بودند مثل پرنده‌هاي سرگشته توي بيابان كه دنبال پناهگاه مي‌گشتند و حالا چه پناهگاهي بهتر از روضه‌ي مادر سليم. بالاي سر تنها پسرش كه بعد از بيست سال برگشته بود!؟
مادر داشت با پسرش حرف مي‌زد و درد دل مي‌كرد و همين همه را مي‌سوزاند.
- چي شده سليم، هان؟ بعد بيست سال اومدي كه چي؟ اومدي دلمو بسوزوني؟
اومدي اشكمو ببيني؟ بين مادر، ببين دارم آب مي‌شم پاي اين چند تكه استخوان، ببين دارم مي‌ميرم. »
بعد،‌ گلايه‌اش را تمام كرد و لحن كلامش را عوض كرد.
- مادر، خوب شد اومدي. مادر فدات بشه، حالا ديگه مي‌تونم با خيال راحت سرمو بزارم و بميرم. خوب كردي اومدي، هر چند ديگه رفتني‌ام ... »
كم كم مادر با پسرش خداحافظي كرد و از او جدا شد.

منبع: مجله شميم عشق   -  صفحه: 51

زن جوان، سر خم كرد و دست بر شكمش كشيد.
_ بشّار! من كه پاهاي تو را ندارم. كمي آرام برو تا من هم به تو برسم.
گلوله باران روستا هم‌چنان ادامه داشت. با هر انفجار تن زمين مي‌لرزيد و پوستش ترك برمي‌داشت. تكه‌هايي از سقف و ديوار خانه‌هاي كاهگلي در آسمان به پرواز درآمده بودند و از دور چنين به نظر مي‌رسيد كه در فصل خرمنگاه و به جاي دانه‌هاي گندم، اين مردم و خانه‌هايشان است كه در هوا چرخ مي‌زنند.
بشّار كه از دور به تانك‌هاي مهاجم و گردش بالگردها نگاه مي‌كرد، سربرگرداند.
_ نگران گشتي‌ها هستم قسيمه! اين لعنتي‌ها، مخصوصاً بعد از حمله‌ي تانك‌ها، سر و كله‌شان پيدا مي‌شود.
قسيمه نفس‌نفس‌زنان گفت:
_ تو كه زبانشان را بلدي بشّار! اگر پيدايشان بشود، مي‌تواني دست به سرشان كني. تازه ما كه با اين لباس‌ها، هم شكل آن‌ها شده‌ايم!
_ مرد جوان ايستاد و چشم‌هاي درشتش را به زن دوخت. قسيمه لبخند زد.
_ كارت شهرك‌نشيني هم كه خوب داري؟
_ من زبانشان را بلدم. ولي فقط كافيست مقابلشان سبز شوم. آن‌ها عكس و مشخصات مرا دارند.
بشّار روي پنجه‌ي پا نشست و خود را با خط كشيدن روي خاك‌ها مشغول كرد تا قسيمه به او برسد. زن عرق‌ريزان بالاي سرش ايستاد. بشّار سر بالا آورد و به نوزاد اشاره كرد.
_ انگار اين كوچولو خيلي خسته‌ات كرده!
قسيمه نفس بلندي كشيد و آرام كنار مرد نشست.
_ حالا خسته كردنش بماند. مرتب مي‌گويد كه «به بابا بگو عمليات را عقب بندازه تا من هم دنيا بيام و آرتيست بازي شو نگاه كنم.»
بشّار سر تكان داد و به آسمان نگاه كرد.
_ ببين قسيمه! آرتيست بازي را اسرائيلي‌‌ها مي‌كنند و ما فقط به تكليفمان عمل مي‌كنيم.
و دست روي شانه‌ي زن گذاشت.
_ تو به من قول داده‌اي كه كمكم كني. من هميشه نگران مادرم بودم كه او هم راضي شد. حالا تو دچار ترديد شده‌اي و بهانه مي‌تراشي. همين امروز صبح به من قول دادي!
بلور لرزان چشم‌هاي عسلي قسيمه شكست.
_ يعني تو اينقدر عجله داري كه يك ماه هم نمي‌تواني عمليات را عقب بيندازي بشّار؟ من دلم مي‌خواهد كه موقع تولد بچه، تو كنارم باشي، همين. بعد هركاري كه...
انفجار گلوله، كلام قسيمه را نيمه تمام گذاشت. مرد كنار او دراز كشيد. بوي باروت و باران شن‌ و خاك، آن‌ها را در بر گرفت. بشار زير بغل قسيمه را گرفت و او را از زمين بلند كرد.
_ بايد هرچه زودتر به مقر كميته برسيم. تو هم كه...
_ نگران مني بشّار يا نگران رضايت دادنم؟ كدامش؟
بشّار چشم در چشم زن دوخت.
_ نگران هر دو قسيمه! من كه جز شما و مادر، كس ديگري را ندارم.
_ پس براي همين است كه ما را تنها مي‌گذاري!
پشت مرد لرزيد. دست لرزانش را بالا آورد و شانه‌ي زن را فشرد.
_ قسيمه، تو كه صبح راضي بودي همراهم به كميته بيايي.
_ بله، ولي مي‌ترسم بشّار، سرنوشت اين بچه چه مي‌شود؟
بشّار صحنه‌هاي انفجار را مقابل چشمانم زنده كرد: بمبي را كه زير لباس سياه يهودي‌اش بسته بود، بايد در اتوبوس صهيونيست‌ها منفجر مي‌كرد... خود را ميان شعله‌هاي آتش ديد.
_ كجايي بشّار؟ انگار اين‌جا نيستي، در آسمان‌ها سير مي‌كني!؟ شعله‌ها در آسمان گم شدند و بشّار بار ديگر خود را در كنار قسيمه ديد.
_ چيزي نيست! داشتم به مأموريتم فكر مي‌كردم.
_ مثل هميشه!
تا كنار در ورودي كميته، هر دو خاموش مي‌مانند. نگهبان كه از فصله‌ي پانصد متري، آن‌ها را با دوربين تشخيص داده بود، به موقع در را باز كرد.
يكي از نگهبان‌ها، آن‌ها را به سوي نمازخانه هدايت كرد كه با الياف خرما فرش شده بود. زني دست قسيمه را براي پايين آمدن از پله‌ها گرفت. كمي بعد، فرمانده كه مرد ميانسال و بلندقامتي بود، با چهره‌اي روشن وارد شد. عطر ياس در فضاي نمازخانه پيچيد.
تصوير شهداي عمليات استشهادي كه روي ديوار نمازخانه نقش بسته بود، به بشّار و قسيمه خيره شدند:
مصطفي فيصل، عبدالكريم عيسي، سلميان طحانيه و يوسف الصغير.
فرمانده زير عكس شهيد فتحي شقاقي نشست و نگاه جدي‌اش را به بشّار دوخت.
_ هنوز مصممي بشّار؟
_ بيشتر از هر وقت ديگر!
فرمانده لبخند زد و به قسيمه نگاه كرد. زني كه كنار قسيمه نشسته بود، دست او را فشرد.
_ همه فكرهايت را كرده‌اي خواهر؟ عواقب اين كار را مي‌داني چيست؟ تو ديگر تنها نيستي...
بشّار روبه فرمانده خم شد.
_ الحمدلله تصميمشان را گرفته‌اند. جاي نگراني نيست.
فرمانده سربرگرداند.
_ او خودش بايد به همه‌ي جوانب موضوع فكر كند و خودش هم جواب بدهد.
قسيمه تقلا كرد تا آشوب دلش را فرو بنشاند. بي‌قراري او بيش از همه بشّار را عذب مي‌داد. صورت سرخ شده و چشم‌هاي خيسش از بشّار مي‌خواست كه به قولش وفا كند. سرش كه پايين افتاد، دي بشّار فرو ريخت.
يكباره با انفجار مهيبي كه در روستا رخ داد. مقر تشكيلات كه در فاصله‌ي يك كيلومتري آن قرار داشت، لرزيد. فرمانده روبه قسيمه كرد:
_ آيا رضايت خودتان را اعلام مي‌كنيد؟
قسيمه جا‌به‌جا شد. مردي با بي‌سيم وارد زيرزمين شد و چيزي در گوش فرمانده گفت. لحظه‌اي در سكوت گذشت. آشوبي مبهم وجود بشّار را در خود مي‌پيچاند. «نكند خطايي از او سر زده...»
_ چيزي پيش آمده؟
قلب فرمانده از لحن صداي بشّار شكست. از گوشه‌ي چشمش قطره اشكي پايين لغزيد.
_ خواهر، ديگر لازم نيست كه رضايت بدهيد!
بشّار ناباورانه برخاست و خود را روي پاهاي لرزان فرمانده انداخت.
_ چرا لازم نيست؟ مگر خودتان نگفتيد كه قسيمه بايد رضايتش را اعلام كند!
و به سرعت، كاغذي از جيبش بيرون آورد و به سوي قسيمه دويد.
_ قسيمه! بنويس كه تو رضايت داري! عزيزم بنويس!
فرمانده شانه‌هاي لرزان بشّار را در ميان بازوان ورزيده‌اش فشرد.
_ امّ جمال به جاي تو بمبي را كه در خانه داشتي، به خودش بسته و چند دقيقه پيش، مقابل اسرائيلي‌ها آن را منفجر كرده است. آن‌ها دوازده نفر بودند كه براي دستگيري تو وارد خانه شده بودند. نه نفرشان هلاك شده‌اند بشّار!
قسيمه حس كرد، چيزي در وجودش مي‌شكند. خم شد. قلب كودك در ميانش به شدت مي‌تپيد.
بشّار خود را در آغوش فرمانده رها كرد و به يادش آمد كه مادرش آن روز، وقتي كه او طرز كار بمب را توضيح مي‌داد، چقدر كنجكاو بود.

نويسنده: منصورايماني (صبا) كارشناس ارشدادبيات فارسي متولد 1340 كلاچاي

منبع: كتاب ستاره هاي سربي   -  صفحه: 131

حتي خداحافظي هم نكرد. در را كه باز كردم او نبود. خانه ساكت بود و كفش‌هايش توي جاكفشي جفت نبودند. جايش خاليست حالا كه نگاه مي‌كنم به خانه‌مان به اتاقش، حالا كه نگاه مي‌كنم و مي‌بينم كه كتاب‌هايش دست نخورده، به انتظار او مانده‌اند، مي‌فهمم كه چه قدر جايش خالي است و هر روز و هر روز چشم‌هايم به در خشك مي‌شوند و منتظر مي‌مانم تا او بيايد و دست در گردنش بياندازم و او را براي آخرين بار ببوسم و با او براي آخرين بار وداع كنم.
مي‌نشينم روي ايوان داغ و آفتاب خورده‌اي كه هر بعد از ظهر تابستان مي‌نشستيم. روي ايواني كه شب‌هاي تابستان فرش مي‌كرديم و او كتاب حافظ مي‌آورد و فال مي‌گرفت و مي‌خواند؛ بلند مي‌خواند و چه قدر زيبا مي‌خواند. هنوز صدايش در گوش تكرار مي‌شود.
آخرين فال حافظ دلم را تهي مي‌كند؛ سرم درد مي‌كند. دست بر گوش‌هايم مي‌گذارم. چشم مي‌دوزم به سنگ‌فرش‌هايي كه آفتاب روي آنها پهن شده ...
حياط هم سوت و كور است ...
كوچك كه بوديم، زير همين آفتاب، روي سنگ‌فرش‌هاي داغ بازي مي‌كرديم و زماني كه او روي گل‌هاي سرخ باغچه آب مي‌پاشيد، دست در دست آب و آفتاب رنگين‌كمان مي‌ساخت ...
صداي خنده‌هاي پسربچه‌اي از آن سوي ديوارها مي‌آيد، صداي خنده‌ها بلندتر مي‌شود، صداي او در گوشم طنين مي‌اندازد.
... جايش خاليست؛ جايش خيلي خاليست و هر روز و هر روز روي همين ايوان مي‌نشينم و چشم‌هايم به در خشك مي‌شوند و منتظر مي‌مانم...
ديگران مي‌گويند او رفته است. ديگران مي‌گويند او شهيد شده است...
حالا مي‌فهمم كه داغ برادر ديدن يعني چه !؟
آن هم برادري كه براي آخرين بار دست درگردنش نينداخته و با او داع نكرده باشي ...
احساس مي‌كنم خواب هستم؛ احساس مي‌كنم او هنوز هم كنار من است، آن جا. روي سنگ‌فرش‌هاي داغ و آفتاب‌خورده ايستاده است و به گل‌هاي سرخ آب مي‌دهد.
چه رنگين‌كماني !
چشم‌هايم محو زيبايي رنگين‌كمان دست‌هايش مي‌شوند. آغوش باز مي‌كند و به من نزديك مي‌شود. دست‌هايش مي‌درخشد، مي‌خندد، صداي خنده‌هايش در گوشم طنين مي‌اندازد.
مي‌گويم: براي خداحافظي كه نيامدي برادر!؟
دستانش را به دو طرف باز مي‌كند، از كف دستانش رنگين‌كمان مي‌درخشد؛ مي‌گويد: من كه جايي نرفتم ...
هميشه پيش توام ... گريه نكن خواهر جان ... بيا و هر چه مي‌خواهي دست در گردنم بيانداز ...
و چنان با نگاهش به وجودم شتافت كه بي‌اختيار دست بر گردنش انداختم.
احساس مي‌كنم كه خواب هستم؛ ولي نه بيدارم، او همين جاست. صدايش را به وضوح مي‌شنوم. صدايش را نزديك‌تر از تپش قلبم حس مي‌كنم؛ مي‌دانم همين جاست، توي همين حياط پر از خاطره، كنار باغچه گل سرخ. توي اتاقش كنار قفسه كتاب‌ها ايستاده و حافظ را مي‌خواند. او پيش من است؛ پيش ما، همه مي‌گويند او رفته است ولي من، من روزي او را خواهم ديد.

نويسنده: مريم عرفانيان

منبع: روزنامه ي كثيرالانتشار  

مي‌آيد، مي‌آيد، حتماً ديگر مي‌آيد.
هر وقت گل‌هاي محمدي باز شد، بايد اينجا بيشينم، جم نخورم، تا صد سال ديگر هم كه شد، بنشينم. گل‌ها كه باز شدند، مي‌آيد. اگر گفتند خدا مرگت دهد كه راحت شويم، عيب ندارد. اگر با تركه سياهم كردند، عيب ندارد. من كه ديگر نيستم. مي‌روم مي‌روم. با داداش مهدي مي‌روم. آي داداش مهدي كي مي‌آيي ؟
پارسال كه آمدي توي گل‌هاي ... موقع گلاب‌گيران ... ديدي سرم را زدم زمين ... ديدي گل‌ها را خوردم. ديدي پريدم بالا ... ديدي پريدم پايين ... ديدي جيغ زدم. ديدي چرخيدم. از ذوق بود ... گل‌ها را خراب كردم ... گفتند ذله شديم، آرام بگير ... من كه ديگر يادم نيست چه شد. ولي يادم هست كه تو آمدي بالا سرم ... موهام را دست كشيدي ... دست‌هايم را گرفتي ... گفتي آبجي طلا هنوز هم كه دسته‌گل به آب مي‌دهي. ببين چشم‌هايت سفيد شده ... دهنت كف كرده ... ببين تو دهنت دستمال فرو كردند. چرا با خودت اينجور مي‌كني ... گفتي آبجي طلا ... سال ديگر همين موقع مي‌آيم، مي‌برمت.
اي داداش مهدي بيا ... اي داداش مهدي بيا ... قربان قد و بالايت. چه قدر خوشگل شده بودي پارسال. دلم فقط تو را مي‌خواهد. ديگر نمي‌خواهم بمانم ... آبجي طلايت خسته شده، كوفته شده ... مي‌زنند توي سرش مي‌گويند باعث آبروريزي شده ... چرا مرا ول كردي ... چرا رفتي جبهه، ديگر نيامدي ... مرا تنها گذاشتي. زودي بيا ... مي‌خواهند مرا ببرند آسايشگاه. من كه خل و چل نيستم ... به خدا ديوانه‌ها مرا مي‌كشند ... يادت هست يكبار كه مرا آنجا گذاشتند، ديوانه‌ها تنم را گاز گرفته بودند. آن‌وقت تو از جبهه آمدي، درم آوردي. مي‌خواهي داد بزنم ؟ ... دوباره جيغ بزنم. دوباره بگيرندم. سياه و كبودم كنند. داداش مهدي چرا نمي‌آيي ... گل‌هاي محمدي باز شدند ... وقت گلاب‌گيران شده ... آبجي طلا ديگر جان ندارد ...
مگر نگفتي سال ديگر مي‌آيي. من آمدم لاي گل‌ها؛ سه روز است. به هيچ كس نگفته‌ام ... فرار كرده‌ام ... خوابم مي‌آيد ... تا خوابم نرفته، بيا ... تا گل‌هاي محمدي را نچيده‌اند، بيا ... سه روز است كه هيچي نخورده‌ام ... خوابم مي‌آيد ... بيا موهايم را دست بكش ... دستم را بگير ... مرا ببر راحتم كن ... از دست اين‌ها ... مرا ببر به همان جا كه هستي ... آن‌جا كه پر از كفتره ... پر از ياكريمه ... پر از درخته ... پر از گُله ... پر از آدم‌هاي خوبه ... گفتي آن جا ديگر به تو نمي‌گويند خل و چل ...
گفتي ديگر با تركه نمي‌زنندت. گفتي آن جا تو عروس مي‌شوي ... عروس ...
داداش مهدي خوابم مي‌آيد.

نويسنده: نرگس آبيار

منبع: كتاب پاتوق داستان   -  صفحه: 11