شما در خرید یک تلویزیون جدید به چه موارد و امکاناتی توجه می کنید؟ برای انتخاب بهترین کیفیت تصویر چه راهی را دنبال می کنید و در نهایت چه برندی از نظر شما بالا ترین کیفیت را دارد؟ کدام برند بیشترین امکانات و قابلیت ها را در اختیار شما قرار می دهد؟ در این راهنمای خرید نمی خواهیم یک یا چند محصول خاص را به شما معرفی کنیم، بلکه هدف این است که آنچه در خرید یک تلویزیون جدید مهم تر است را به صورت خلاصه برایتان بازگو کنیم.

خرید تلویزیون با توجه به تنوع بسیار زیاد محصولات و تکنولوژی های متفاوت امروزی، همیشه کاری دشوار بوده و هست. نه تنها برای کاربران عادی بلکه برای فروشندگان تلویزیون، تولیدکنندگان، خرده فروشی ها و منتقدین هم کاری پیچیده است. با جست وجو در اینترنت، وضعیت پیچیده تر هم می شود چرا که در معرفی محصولات جدید با انبوهی از تکنولوژی های جدید و متعلقات اضافی مواجه می شویم. لذا امیدواریم که این راهنمای خرید تلویزیون بخشی از پیچیدگی ها را ساده کرده و در تصمیم گیری به شما کمک کند.

سه قانون اصلی در خرید یک تلویزیون خوب

۱ کیفیت تصویر با توجه به مشخصات روی کاغذ، تعیین نمی شود!

شاید این جملهٔ کوتاه به مذاق تولیدکنندگان بزرگ تلویزیون خوش نیاید اما عین حقیقت است. در واقع با بررسی مشخصات انواع تلویزیون احتمالاً شما هم به این نتیجه می رسید که هدف از ارائهٔ کاتالوگ و مشخصات تلویزیون ها، گیج کردن مشتری است.

انبوهی از عبارات گیج کننده و اعداد بزرگ و کوچک روبروی شما قرار می گیرند و شاید در نهایت مجبور به خرید یک تلویزیون نسبتاً گران قیمت شوید، آن هم به این دلیل که نسبت کنتراست بالاتری دارد و یا روشنایی بیشتری دارد. شاید هم علت انتخاب شما وجود یک تکنولوژی خاص در محصول باشد.

البته برخی از مشخصات ذکر شده روی کاغذ بسیار با اهمیت هستند، مثل وزن و انواع ورودی ها و خروجی های تلویزیون. اما در مجموع پارامترهایی بی اهمیت یا کم اهمیتی در کاتالوگ محصولات دیده می شود و ممکن است برخی از موارد دارای مقادیر نادرست هم باشند.

به عنوان مثال نسبت کنتراست یا تضاد تنها یک دروغ فریبنده است، نرخ نوسازی بر حسب هرتز که اعدادی از جمله ۱۲۰، ۲۴۰ و ۶۰۰ هرتز را روبروی آن می بینیم و در حقیقت یک پارامتر پیچیده و تا حدی مبهم است. شاید در کاربردهای معمولی، نرخ نوسازی بالا به هیچ وجه اثرگذار نباشد اما هزینه خرید تلویزیون را زیاد می کند. زاویه دید تلویزیون های LCD و LED backlit LCD که عددی نادرست است و این مسألهٔ همیشگی که معمولاً یک تلویزیون LED کیفیت تصویر بهتری نسبت به تلویزیون های LCD ندارد. کابل های HDMI که کیفیت یکسانی دارند اما فروشنده برخی از آن ها را با کیفیت تر از باقی کابل ها معرفی می کند. LED ها یک نسل جدید یا فناوری متفاوت با LCD نیستند و در واقع خود نوعی از LCD ها به شمار می روند.

توصیهٔ ما این است که به جای توجه به صفحهٔ مشخصات تلویزیون، فکر دیگری کنید، شاید بهترین کار نادیده گرفتن آن ها باشد! بهتر است از کاتالوگ محصولات برای جدا کردن تلویزیون ها بر اساس امکانات استفاده کنید، مثلاً اینکه کدام محصولات دارای عینک سه بعدی هستند و یا اینکه کدام موارد تلویزیون هوشمند (تلویزیونی که دارای سیستم عامل یا نرم افزار هوشمند و کامل است) می باشند. برای تشخیص بهترین کیفیت تصویر، بد ترین راه ممکن استفاده از مشخصاتی است که در کاتالوگ محصولات ذکر می شود، لذا به هیچ عنوان به آن استناد نکنید.

۲ تلویزیون بزرگ تر واقعاً بهتر است

در مورد اندازه حداقل قطر ۳۲ اینچ را توصیه می کنیم. البته در مورد تلویزیونی که قرار است در اتاق خواب قرار بگیرد، ولی برای تلویزیونی که می خواهید در اتاق نشیمن استفاده کنید، بهتر است تلویزیونی با حداقل قطر ۴۶ اینچ یا ۵۵ اینچ و بزرگ تر از آن، انتخاب نمائید. ممکن است در نگاه اول این ابعاد بسیار بزرگ به نظر برسد اما توصیهٔ ما این است که یک تلویزیون بزرگ بخرید چرا که تجربه ای بسیار جالب خواهد بود.

اندازهٔ تلویزیون نسبت به امکانات و قابلیت هایی مثل عینک سه بعدی، نرخ نوسازی بالا تر و تلویزیون های هوشمند، اهمیت بیشتری دارد. بنابراین توصیه می کنیم که با بودجه ای که در اختیار دارید، سراغ تلویزیون های بزرگ تر بروید. معمولاً بیشتر کاربران از اینکه تلویزیونی با ابعاد بزرگ تر نخریده اند، اظهار پشیمانی می کنند، مراقب باشید شما هم به این دسته از مشتریان نپیوندید.

حداکثر اندازهٔ تلویزیون به بودجه، سلیقه و فضای در دسترس بستگی دارد، به این نکته هم توجه کنید که اگر فضای بسته ای برای تلویزیون در اختیار دارید و قبلاً یک تلویزیون کوچک تر در آن قرار داده می شد، تلویزیون جدید را طوری انتخاب نکنید که لبه های آن به میز یا دیوار مماس شود و راهی برای تهویه و خنک کاری باقی نماند. بهتر است حداقل یک اینچ یا ۲. ۵ سانتی م تر فاصله را لحاظ کنید و بعد به انتخاب تلویزیونی با حداکثر ابعاد محاسبه شده بپردازید. حذف پایهٔ بزرگ هم راهی برای افزایش فضای تلویزیون جدید است.

۳ به تلویزیون های پلاسما هم توجه کنید

شاید از پیشنهاد ما تعجب کرده باشید اما توجه داشته باشید که تلویزیون های پلاسما با هزینهٔ مساوی، معمولاً نسبت به تلویزیون های LCD و تلویزیون های به اصطلاح LED، کیفیت تصویر بهتری دارند. تلویزیون های LED در حقیقت همان تلویزیون های LCD هستند که نور پس زمینه شان توسط دیودهای نوری (یا LED) تولید می شود.

یکی از دلایلی که باعث شده کاربران از خرید تلویزیون های پلاسما اجتناب کنند این است که شایع شده این نوع تلویزیون ها دچار پدیده ای به نام Burn in می شوند به این معنی که یک تصویر خاص روی صفحه باقی می ماند، آن هم به صورت دائمی! در صورتی که شما هم یک کاربر عادی هستید و از تلویزیون برای تماشای برنامه های تلویزیونی و یا انجام بازی های ویدیویی استفاده می کنید، نگران این پدیده نباشید، مشکلی نیست. در واقع عمر تلویزیون های پلاسما در حد تلویزیون های LCD معمولی است.

یکی دیگر از دلایل اقبال کم مشتریان به استفاده از تلویزیون های پلاسما، قدیمی بودن تکنولوژی آن است. LCD و بیش از آن، LED به نظر مشتری جدید تر و پیشرفته تر و در نتیجه بهتر است. درست است که تلویزیون های پلاسما نسبت به تلویزیون های LED و مخصوصاً محصولات جدید و باریک امروزی، ضخیم تر و سنگین تر هستند اما هر دو تکنولوژی پلاسما و LED به بلوغ رسیده و کیفیت بسیار خوبی دارند. امروزه تلویزیون های پلاسما هم بسیار باریک شده اند. ضمناً به این مسأله هم توجه کنید که قرار نیست تلویزیون مثل گوشی و تبلت باریک باشد! در ضمن یک تلویزیون خوب چیزی نیست که با گذشت ۲ سال، یک محصول قدیمی دارای کیفیت معمولی به حساب بیاید. تلویزیون ها مثل گوشی ها در حال پیشرفت نیستند. تنها دلیل موجهی که باعث می شود از انتخاب پلاسما صرف نظر کنیم، این است که معمولاً پلاسما ها تلویزیون های بزرگی هستند و در اندازه های کوچک تر از ۴۲ اینچ تولید نمی شوند. بنابراین اگر بخواهید یک تلویزیون کوچک تر انتخاب کنید، باید سراغ LCD یا LED بروید.

استثناهای دیگری هم مطرح است، به عنوان مثال استفاده از پلاسما در اتاقی که بسیار روشن است، مناسب نیست. بهتر است سراغ تلویزیون های LED که روشنایی بیشتری دارند بروید. منظور از بسیار روشن اتاقی است که دارای چندین پنجره روی یک یا چند دیوار است. در مکانی که نور خورشید مستقیماً روی تلویزیون می تابد هم بهتر است از پلاسما استفاده نکنیم. گرچه دیگر انواع تلویزیون هم، زیر نور مستقیم خورشید، کیفیت خوبی نخواهند داشت. در اتاق های با روشنایی معمولی و حتی زیاد هم استفاده از پلاسما نتیجهٔ مطلوبی دارد.

دومین علت منطقی که منجر به کنار گذاشتن گزینهٔ پلاسما می شود، این است که در نواحی مرتفع، استفاده از تلویزیون پلاسما نتیجهٔ خوبی نخواهد داشت.

اما دیگر معایب پلاسما...

یک تلویزیون پلاسما در مقایسه با تلویزیون های LCD و مخصوصاً تلویزیون های LED، انرژی زیادتری مصرف می کند. اما افزایش هزینهٔ برق مصرفی این نوع تلویزیون ها، سالانه در حدود ۳۰ تا ۵۰ دلار است. البته در ایران هزینهٔ برق مصرفی پایین تر است و تفاوت هزینهٔ برق مصرفی تلویزیون های پلاسما و LED باز هم کمتر می شود. لذا این مورد هم تأثیر زیادی در تصمیم گیری اغلب مشتریان نخواهد داشت.

کیفیت تصویر، مهم ترین و پیچیده ترین بخش کار

مهم ترین و پیچیده ترین بخش کار قضاوت در مورد کیفیت تصویر است. در فروشگاه های تلویزیون ممکن است نور پردازی، کیفیت محتوای در حال پخش، تنظیمات تلویزیون مثل روشنایی، کنتراست، شدت رنگ و غیره، متفاوت باشد و نتوان کیفیت واقعی محصولات را با هم مقایسه کرد.

شاید بهترین راه مقایسه این باشد که تلویزیون ها را با توجه به اندازه و بودجه ای که در اختیار دارید، مرتب کنید و سپس ارزان ترین مدل یک برند خاص را انتخاب کرده و به بررسی کیفیت تصویر آن بپردازید.

متأسفانه تفاوت بین کیفیت تصویر مدل های مختلف تلویزیون از یک برند هم قابل توجه است. حتی پس از کالیبره کردن، تفاوت کیفیت محصولات زیاد است و لذا انتخاب بهترین تلویزیون با توجه به برند هم روش دقیقی نیست. لذا در نهایت باید خودتان قضاوت کنید و بهترین کیفیت تصویر را تخمین بزنید.

بسیاری از فروشندگان لوازم صوتی و تصویری داخل کشور اجازه اتصال حافظه فلش به تلویزیون و پخش ویدیو مورد نظر شما برای آزمایش کیفیت را می دهند پس بهتر از یک فلش حاوی چند تکه فیلم را به همراه داشته و هر کدام از تلویزیون های مورد نظر خود را آزمایش کنید. بعد از ۱۰ سال بررسی تلویزیون های مختلف، نهایتاً می توان مجموعه ای از قواعد کلی در ارزیابی کیفیت تلویزیون را به صورت زیر خلاصه کرد:

تلویزیونی کیفیت تصویر خوب دارد که تصاویر را تا جای ممکن شبیه تصویر اصلی نمایش دهد. افزایش شدت رنگ ها، برطرف کردن نویز و دیگر موارد، نشان دهندهٔ یک تلویزیون خوب نیست.

تلویزیون های پلاسما ایده آل تر از تلویزیون های LCD هستند، مخصوصاً برای کاربرانی که درست روبروی تلویزیون نمی نشینند.

تلویزیون های LCD روشنایی بیشتری دارند اما تلویزیون های پلاسما هم برای استفاده در اتاق هایی که خیلی روشن نیستند، روشنایی کافی دارند.

تلویزیون های LCD با نور پس زمینهٔ LED با قابلیت Local Dimming، چه LED ها در لبه باشند (اصطلاحاً Edge lit) و چه در سراسر صفحه پراکنده باشند (اصطلاحاً full array)، نسبت به تلویزیون های LCD معمولی کیفیت بهتری دارند.

یکنواخت نبودن کیفیت نمایشگر در کل سطح تلویزیون های LCD یک مسألهٔ مهم است اما پلاسما ها چنین مشکلی ندارند.

یکی از مهم ترین عوامل موثر در کیفیت تصویر این است که تلویزیون رنگ سیاه را عمیق نشان دهد و به عبارت دیگر، کنتراست یا تضاد بالایی داشته باشد.

دومین عامل کلیدی در کیفیت تصویر، شدت رنگ است که خود مستقیماً، تحت تأثیر کنتراست یا عمق رنگ سیاه می باشد. سومین مورد هم دقت بالا در نمایش رنگ هاست.

در اتاق های بزرگ برای کاهش انعکاس بهتر است از تلویزیون هایی با صفحه نمایش مات استفاده کنیم. البته تلویزیون هایی با صفحه نمایش براق یا اصطلاحاً Glossy در ایجاد رنگ سیاه، عملکرد بهتری دارند.

از جمله عواملی که اهمیت کمتری دارند می توان به نرخ نوسازی نمایشگر (مثلاً ۱۲۰ هرتز، ۲۴۰ هرتز و غیره)، بیشینهٔ نور خروجی اشاره کرد.

بیشتر کاربران در هنگام استفاده از تلویزیون های مدرن خود، متوجه وقوع پدیده ای به نام اپرای صابونی یا SOE نمی شوند و حتی وقتی این قابلیت را نافعال می کند، احساس رضایت می کنند. در تلویزیون هایی با نرخ نوسازی بالا، با توجه به اینکه معمولاً سرعت تصویر در ویدیوهای معمولی ۲۴ فریم بر ثانیه است، حرکات تند با لرزش تصویر همراه می شوند. یک راه حل برای این موضوع، استفاده از الگوریتم هایی جهت ایجاد فریم های اضافی است که لابلای فریم های اصلی قرار گرفته و نمایش داده می شوند. در این صورت حرکات به نظر روان تر می آید، اما پدیدهٔ اپرای صابونی هم اتفاق می افتد. در این حالت حرکات بیش از حد روان می شوند طوری که اگر دقت کنید، متوجه غیرطبیعی بودن آن خواهید شد.

در یک تلویزیون خوب و پیشرفته اگر تنظیمات کالیبره و مناسب نباشند، کیفیت تصویر به حدی پایین می آید که یک تلویزیون معمولی با تنظیمات درست، بهتر به نظر می رسد.

توجه کنید که موارد ذکر شده همیشه درست نیستند، اما تعداد استثنائات بسیار کم است. بسیاری از تلویزیون های LCD با نور پس زمینهٔ LED کیفیت تصویر بسیار بالایی دارند و حتی پلاسما ها را هم پشت سر می گذارند. اما اگر قیمت را مد نظر داشته باشید تلویزیون های پلاسما انتخاب مقرون به صرفه تری هستند. همچنین اگر دقت رنگ خوب نباشد، حتی اگر شدت آن هم خوب باشد باز هم کیفیت کلی تلویزیون مطلوب نیست. عمیق بودن رنگ سیاه نیز منجر به برتری کیفیت یک تلویزیون نسبت به دیگر تلویزیون هایی که رنگ سیاه را با عمق کمتری نمایش می دهند، نمی شود. همیشه مجموعه ای از عوامل در کنار هم قرار می گیرند تا کیفیت تصویر را مشخص کنند.

در کل می توان گفت که کیفیت تصویر یک تلویزیون، موضوع پیچیده ای است که از کنار هم قرار دادن مشخصاتی مثل تعداد پیکسل یا موارد مذکور در کاتالوگ محصول، نمی توان به آن پی برد. شاید بهترین راه، استفاده از مقالات بررسی تلویزیون ها باشد. کمک گرفتن از دوستانی که در این زمینه اطلاعات بیشتر دارند و می توانند کیفیت بر تر را شناسایی کنند هم راه حل خوبی است.

سایر موارد مهم در انتخاب تلویزیون

مواردی که در این بخش بررسی می کنیم، شاید چندان لازم هم نباشند اما معمولاً در تلویزیون های درجه یک که کیفیت تصویر بهتری هم دارند، موجود بوده و در انتخاب یکی از محصولات بر تر، باید به چنین امکاناتی هم توجه نمود.

تلویزیونهای هوشمند

اگر یک تلویزیون ساده داشته باشید، با استفاده از وسایل دیگری از جمله یک کنسول بازی ساده، یک پلیر فیلم های بلوری، وسیله ای برای اتصال به اینترنت و استفاده از آن می توانید یک تلویزیون هوشمند ایجاد کنید. امروزه در بازار محصولات الکترونیکی، تلویزیون هایی با عنوان Smart TV یا تلویزیون هوشمند دیده می شود که خود دارای نرم افزار ها و امکاناتی مشابه وسایل ذکر شده هستند و به نوعی کار شما را ساده می کنند.

به این مسأله هم توجه کنید که ممکن است نرم افزار ها و امکانات موجود در این نوع تلویزیون ها از نظر شما مناسب نباشند و شاید پس از مدتی به استفاده از دیگر وسایل جانبی رو بیاورید. به هر حال تلویزیون های امروزی تدریجاً دارای نرم افزارهای داخلی می شوند و شاید تلویزیون بعدی شما هم یک تلویزیون هوشمند باشد گرچه ممکن است هیچ وقت از نرم افزارهای آن استفاده نکنید. امروزه ست تاپ باکس های بسیاری همچون گوپل تی وی و اپل تی وی نیز وجود دارند که به راحتی تلویزیون عادی شما را به هوشمند تبدیل می کنند پس روی این قابلیت خیلی پافشاری نکنید.

تلویزیون ۳D یا سه بعدی

این نکته را همیشه به خاطر داشته باشید که تلویزیون های سه بعدی، همگی قادر به پخش تصاویر دو بعدی هم هستند. بنابراین در خرید تلویزیون به این قابلیت هم توجه کنید. البته وجود این قابلیت تا حد زیادی زائد به نظر می رسد چرا که محتوای سه بعدی هنوز کاملاً متداول نشده و بیشتر کاربران از قابلیت های سه بعدی تلویزیون خود بهرهٔ زیادی نمی برند.

کنترل تلویزیون با دستورهای صوتی و جَست های حرکتی

شاید در مورد تلویزیون هایی که به دستورهای صوتی و جست های حرکتی شما پاسخ می دهند، شنیده باشید. در این حد توصیه می کنیم که این قابلیت ها، عملکرد چندان جالبی هم ندارند. به عنوان مثال با بررسی محصولات سامسونگ به این نتیجه رسیده ایم که قابلیت های مذکور، در عمل خوب ظاهر نمی شوند. کنترل صوتی محصولات ال جی هم هرچند به مراتب بهتر از معادل سامسونگی اش کار می کند اما مطلوب نیست. البته ال جی در مورد جست های حرکتی تا حدی موفق بوده است.

ریموت کنترل تلویزیون

کنترلر از راه دور تلویزیون یا به اصطلاح کنترل آن هم مسألهٔ مهمی است. اگر قصد استفاده از یک کنترلر عمومی یا کنترلری که به همراه دستگاه گیرنده عرضه می شود را ندارید، به کنترلر تلویزیون هم توجه کنید. اگر بتوان از همان پرتوی مادون قرمزی که کنترلر تلویزیون می تاباند، برای کنترل کردن دیگر وسایل هم استفاده کرد، کار شما ساده تر می شود. همان طور که استفاده از کابل HDMI در انواع محصولات الکترونیکی کار ها را ساده تر کرده است. معمولاً استفاده از کنترلرهایی که در آن چیدمان کلید ها کاملاً مشخص و تفکیک پذیر است، راحت تر می باشد مخصوصاً کنترلرهایی در اندازهٔ معمولی و دارای نور پس زمینه. کنترلرهای جالبی که دارای صفحه کلید و ژست های کنترلی هستند هم بد نیستند اما همیشه یک کنترلر عمومی بهتر کار می کند. شاید شما هم کنترلر اصلی تلویزیون خود را نادیده بگیرید و در کشویی بگذارید تا خاک بخورد!

اتصالات

در مورد امکانات ارتباطی و در واقع پورت ها، تصمیم گیری ساده شده است، چرا که پورت HDMI در محصولات امروزی کاملاً متداول است. تنها کاری که باید انجام دهید، شمردن وسایلی است که نیاز به این پورت دارند و سپس باید دنبال تلویزیونی بگردید که تعداد پورت های لازم را داشته باشد. بهتر است یکی دو پورت هم بیشتر داشته باشد تا بعد ها با اضافه شدن دیگر گجت ها، مشکلی از بابت تعداد پورت های HDMI پیدا نکنید.

پورت USB و کارت خو ان SD هم برای نمایش عکس و فیلم مفید است. اگر گجت قدیمی دارید، باید نگران پورت های آنالوگ باشید. به عنوان مثل کنسول بازی نینتندو که یکی از محصولات فاقد HDMI است و برای استفاده از آن باید تلویزیون مناسب تهیه کنید.

طراحی جمع وجور

تلویزیون یکی از لوازم منزل است که به نوعی در مجموعهٔ مبلمان قرار می گیرد و حتی اگر آن را خاموش کنید هم در میان مبلمان منزل، جلو هٔ خاصی دارد. لذا سازندگان تلویزیون و از همه بیشتر سامسونگ، همیشه تلاش کرده اند که محصولاتی باریک تر تولید کنند که کمتر به چشم می آید. به عنوان مثل به حاشیهٔ تلویزیون های مدرن امروزی توجه کنید، بسیار باریک شده اند و در نگاه اول به نظر می رسد که تنها یک صفحه نمایش بزرگ پیش روی ما قرار گرفته است. اگر این تلویزیون ها را به دیوار آویزان کنیم یا از کنار به آن نگاه کنیم، همان حاشیهٔ باریک هم از نظر ناپدید می شود.

اما یک نکتهٔ مهم، معمولاً باریک تر شدن تلویزیون در برهم زدن یکنواختی صفحه نمایش آن نقش دارد، مخصوصاً در مورد تلویزیون های LCD با نور پس زمینهٔ LED.

سوالات متداول در مورد خرید تلویزیون

شاید تمام مسائل موردنظر شما در این مقاله بررسی نشده باشد، لذا برخی سوالات مهم و متداول که معمولاً افراد هنگام خرید تلویزیون جدید می پرسند را در این قسمت پاسخ می دهیم.

بهترین تلویزیون برای بازی ها کدام است؟ برای تماشای مسابقات ورزشی چطور؟

به نظر من بهترین تلویزیون برای بازی و تماشای مسابقات ورزشی و در کل برای هر نوع کاربرد دیگری، تلویزیونی است که رنگ سیاه را با عمق بیشتر، ورنگ ها را با کیفیت تر و طبیعی تر نمایش می دهد وارقام مربوط به کارایی آن بهتر است. رزولوشن ویدیوهای ورزشی هم مسألهٔ مهمی نیست چرا که معمولاً ماتی تصویر در این نوع ویدیو ها وجود دارد. تأخیر ورودی هم در بیشتر تلویزیون ها با استفاده از حالات خاص مخصوص بازی یا به عبارت دیگر Game Mode از بین می رود.

اگر تلویزیون را برای تماشای مسابقات ورزشی تهیه می کنید، به سه عامل مهم زاویه دید، روشنایی و ماتی تصویر توجه داشته باشید. در مورد ۲ عامل اول، تشخیص با خودتان است اما در مورد عامل سوم بهتر است سراغ تلویزیون هایی با نرخ نوسازی (Refresh Rate) بالا تر بروید. معمولاً LCD ها هنگام نمایش هر حرکتی کمی مات می شوند اما این مات شدگی در تلویزیون هایی با نرخ نوسازی ۱۲۰ و ۲۴۰ هرتز، نسبت به تلویزیون های ۶۰ هرتزی کمتر است.

نکتهٔ دیگر این است که پلاسماهای امروزی دیگر مثل گذشته دچار پدیده ای به نام سوختگی یا Burn in نمی شوند، البته اگر برای انجام بازی از آن استفاده کنید.

در مورد تنظیمات تصویر چه کنیم؟

برای تجربهٔ بهترین کیفیت در تلویزیون، کالیبره کردن آن بسیار مهم است. از راهنمایی که در مورد کالیبره کردن تلویزیون در زومیت تهیه کردیم، استفاده کنید.

چه وسایل جانبی ای بخریم؟

دوباره می گوئیم که کابل های HDMI کیفیت مشابهی دارند. اگر کنترلر عمومی Harmony یا مشابه آن را ندارید، توصیه می کنیم که آن را تهیه کنید.

تلویزیون جدید من تا چند سال به درستی کار خواهد کرد؟

پاسخ کوتاه این سوال این است که برای مدت زمانی طولانی کار می کند. نگران نباشید.

آیا می توان از تلویزیون به عنوان مانیتور استفاده کرد؟

البته که می توان. در ضمن معمولاً LCD ها برای کاربردهای سنگین و طولانی مدت مثل مانیتور و مانند آن مناسب تر هستند.

تکنولوژی هایی مثل OLED و تلویزیون هایی با رزولوشن ۴K چگونه هستند؟

این تکنولوژی ها جدید و گران قیمت هستند. بنابراین با وجود اینکه کیفیت عالی دارند، تا سه، چهار سال بعد هم ممکن است با پلاسما ها و LCD ها رقابت چندانی نداشته باشند.

زندگی ماشینی و شهری امروز ما گاه باعث می شود اعضای یک خانواده تا مدت ها یکدیگر را نبینند و از نزدیک جویای احوال هم نشده باشند اما شاید یکی از بهانه های اصلی کسانی که ترجیح می دهند این شب را نیز همانند دیگر شب های سال بگذرانند و از دور هم بودن در این شب منصرف شوند قیمت اقلام خوراکی است که معمولا خانواده ها در این شب میل می کنند. هر چند خانم های خانه دار ایرانی معمولا سعی می کنند با تزئینات و میوه آرایی بهترین پذیرایی را از اعضای خانواده شان به عمل بیاورند.

با این حال قیمت آجیل، میوه و برخی تنقلات دیگر در این شب معمولا کار را به جایی می رسانند که صاحبخانه را بر آن می دارد که از خرید برخی خوراکی ها صرف نظر کند با این حال حسین مهاجران رییس اتحادیه فروشندگان میوه و سبزی از فراوانی میوه به ویژه اقلام مورد نیاز در شب یلدا خبر می دهد.

فراوانی و در دسترس بودن میوه های شب یلدا این نوید را به خریداران می دهد که بتوانند اقلام مورد نیازشان را با قیمت مناسب و به راحتی تهیه کنند تا بتوانند میزبانان خوبی برای میهمان های شب یلدای شان باشند.

هندوانه کیلویی ۱۰۰۰ تومان

یکی از اصلی ترین میوه هایی که معمولا شب یلدا در سفره خانم های خانه دار وجود دارد، هندوانه است. شاید شما هم این تجربه را داشته باشید که هندوانه شب یلدا را با قیمت های خیلی گزافی تهیه کرده باشید.

هندوانه میناب سال گذشته در آستانه شب یلدا با قیمت ۲۵۰۰ تومان به فروش می رسید اما امسال هندوانه شب یلدا با قیمت بیشتر از ۱۰۰۰ تومان عرضه نخواهد شد و هر واحدی که هندوانه را به قیمتی بیشتر از کیلویی ۱۰۰۰تومان به فروش برساند تخلف کرده و مطابق با قانون با آن واحد صنفی برخورد خواهد شد.

دانه های یاقوت ۱۵۰۰ تا ۲۰۰۰ تومان

انار دانه شده با کمی گلپر و نمک هم که جزو لاینفک سفره ایرانیان در طولانی ترین شب سال است. خانم های خانه دار معمولا برای اعضای خانواده و فامیل خود تعداد زیادی انار را دانه کرده و آن را برای پذیرایی آماده می کنند.

اگر می خواهید حتما خیالتان از آبدار بودن و سرخ بودن انار راحت باشد می توانید انار درجه یک که بخش زیادی از آن صادر می شود و حجم اندکی از آن وارد بازار داخلی می شود خریداری کنید.

قیمت انار صادراتی درجه یک هر کیلو ۳۵۰۰ تا ۴۰۰۰ تومان است. در غیر این صورت نیز می توانید انار با کیفیت متوسط تهیه کنید که قرار است برای شب یلدای امسال کیلویی ۱۵۰۰ تا ۲۰۰۰ تومان به فروش برسد.

انگور و نارنگی را هم به سبد میوه هایتان اضافه کنید

برای خوش رنگ شدن سبد میوه هایتان در شب یلدا هم می توانید انگور و نارنگی را هم به آن اضافه کنید. قرار است طی روزهای باقی مانده تا شب یلدا هر کیلو انگور شاهرودی ۲۰۰۰ تا ۲۵۰۰ تومان و انگور بی دانه کیلویی ۲۵۰۰ تا ۳۰۰۰ تومان به فروش برسد. قیمت انگور شاهرودی نسبت به سال گذشته که بین ۵۵۰۰ تا ۶۰۰۰ تومان به فروش می رسید تفاوت معناداری را شاهد بوده است. نارنگی هم طی روزهای اخیر کاهش قیمت محسوسی را شاهد بوده به طوری که در حال حاضر هر کیلو نارنگی درجه یک که دو هفته پیش کیلویی ۵۰۰۰ تومان بود، کیلویی ۲۰۰۰ تا ۲۵۰۰ تومان به فروش می رسد.

آجیل از کیلویی ۲۰ هزارتومان تا ۵۰ هزار تومان اما مهم ترین بخش خوراکی های مخصوص شب یلدا مربوط به تنقلات و آجیل می شود. معمولا افراد ترجیح می دهند آجیل شب یلدا را به صورت درهم خریداری کنند. قیمت آجیل شب یلدا بین ۲۰ تا ۴۰ هزار تومان در هر کیلو تخمین زده شده است اما آجیل هفت مغز را با مبلغی بیش از این باید خریدار کنید به طوری که این نوع آجیل بین ۴۶ تا ۵۰ هزار تومان در بازار به فروش می رسد. با اینکه علیرضا ارزانی رییس اتحادیه کشوری خشکبار کشور مهرماه امسال در مصاحبه ای اعلام کرده بود که قیمت آجیل تا پایان سال قطعا کاهش پیدا می کند اما هنوز از جزئیات این کاهش قیمت ها اطلاعی در دسترس نیست با این حال مطابق با آنچه پایگاه اطلاع رسانی قیمت کالا و خدمات اعلام کرده قیمت برخی اقلام از جمله پسته نسبت به شب عید سال گذشته کاهش اندکی داشته است. حال باید دید آیا قدرت خرید مردم در سالی که قیمت آجیل و خشکبار پس از مدت های زیاد با افزایش روبه رو نبوده اجازه خواهد داد تا سفره رنگارنگ تری برای شب یلدای خود داشته باشند؟

آیا ساعت های زیادی کار می کنید و باز هم در نیمه راه بی پول می مانید؟ اگر این اتفاق برایتان به مراتب تکرار می شود، بدانید اسکناس هایتان شما را کنترل می کنند نه شما آنها را! باید بتوانید دارایی و مخارج خود را کنترل کنید.

مهم ترین اصول برای آنکه بی پول نمانید، تعیین اهداف است که شامل اهداف میان مدت و درازمدت می شود. به این کار برنامه ریزی می گویند مدیر برنامه ریزی باید در انتخاب اهداف دقت کافی داشته باشد؛ چراکه اهداف انتخاب شده قابل وصول باشد و هماهنگی منطقی بین آنها وجود داشته باشد.

انسان برای پیشرفت در زندگی و توفیق در آینده نیازمند برنامه ریزی است. برنامه ریزی مالی، مجموعه ای از پیش بینی های مالی است که هر فرد را برای یک زندگی با آرامش و آسایش در آینده نزدیک و دور آماده می کند.

این برنامه ریزی شامل جنبه های مختلفی است که فقط به پس انداز کردن و سرمایه گذاری هنگفت در سرمایه گذاری های خاص خلاصه نمی شود. این سرمایه گذاری ها فقط بخش کوچکی از یک برنامه ریزی جامع هستند.

در یک برنامه ریزی مالی کامل و دقیق، وضعیت مالی امروز فرد یا خانواده بررسی می شود و اهداف مالی در آینده نزدیک و دورنیز مورد نظر قرار خواهد گرفت و با توجه به آنها روش یا روش های حصول این اهداف و قابل دسترس بودن آنها مورد بررسی قرار خواهد گرفت.

از خودتان شروع کنید

بی پول ماندن در بیشتر مواقع تقصیر خودتان است، نه اینکه پول زیادی با خود بیرون می برید و خرج می کنید. انتخاب هایی که شما برای قرض گرفتن، پس اندازکردن و خرج کردن می کنید تاثیر مستقیمی بر توانایی شما برای زندگی هدفمند و با اصول دارد.

پس انداز هر چقدر هم که کوچک باشد مهم است اگر بخشی از درآمد خانواده را ندید بگیریم و پس انداز کنیم در درازمدت روی هم جمع می شود و مبلغ قابل توجهی می شود و ما می توانیم با مبلغ جمع شده سرمایه گذاری کنیم و کم کم با پولی که پس انداز کردیم به خواسته های دراز مدتمان برسیم.

آینده نگری باعث پس انداز می شود تا برای روز مبادا و حوادث پیش بینی نشده دچار مشکل نشویم و بتوانیم مشکلمان را حل کنیم.

کارت های بانکی را فراموش کنید!

نه هوشمندانه است و نه قابل قبول که شما به خود حس کاذب پول داشتن بدهید. باید با خود روراست باشید و حقیقت را بپذیرید. زمانی که شما پول ندارید و قرض های زیادی هم به بار آورده اید، اصلا منطقی نیست کارت های بانکی خود را به همراه داشته باشید. باید بتوانید همان مبلغی را که دارید پس انداز کرده یا به درستی خرج کنید.

از وسوسه بپرهیزید

از مناطقی که حس می کنید باعث می شوند پولتان را مصرف کنید، دور باشید. شما در دوران خوبی به سر نمی برید و باید مراعات همه چیز را بکنید تا به روال عادی روزمره خود بازگردید، پس تا حد امکان از ظاهر شدن در مناطق پرخطر بپرهیزید.

آماده باشید

سعی کنید تمام مایحتاج خود را در منزل تهیه کنید و همراه داشته باشید. برای مثال اگر تصمیم دارید ساعات زیادی را خارج از خانه بمانید، یک میان وعده سبک غذایی و آب به همراه داشته باشید تا مجبور نشوید بیهوده پولتان را خرج کنید.

روزهایی برای پول خرج نکردن تعیین کنید

سعی کنید در ماه چند روز را اصلا پول خرج نکنید یا مقدار آن را به حداقل ممکن برسانید. پس از مدتی این کار برایتان به یک سرگرمی و تفریح بدل می شود. هرچقدر بیشتر به خودتان سخت بگیرید، راحت تر و زودتر از شر بدهی ها و بی پولی خلاص می شوید.

خلاقانه خرج نکنید

همیشه برای خرج نکردن نباید پول به همراه نبرد، بلکه می توانید با دانستن کمتر از مسایلی که شما را وادار به خرج کردن می کند، پولتان را پس انداز کنید. برای مثال اگر با خواندن مجلات مد و دکوراسیون منزل و ماشین و... وسوسه می شوید، آنها را که دیدید، از خواندن این گونه مجلات خودداری کنید.

به فکر افزایش نقدینگی خود باشید

دو راه ساده برای این کار وجود دارد: اول اینکه مصرف خود را کاهش دهید و دوم هم درآمد خود را افزایش دهید.گزینه اول بسیار ساده تر است؛ ولی در واقعیت برای بیشتر مردم سخت به نظر می رسد؛ اما با کمی هوشمندی و ابتکار می توانید هر دو گزینه را عملی کنید.

با توجه به هزینه های روز افزون اقتصادی، یکی از انتخاب هایی که در برابر خانواده های ایرانی قرار گرفته است، کار کردن دونفره والدین در خارج از خانه است. مطمئنا این مساله صرفا ابعاد اقتصادی ندارد و باید ملاحظات بسیار دیگری را هم مدنظر قرار داد. در مقاله پیش رو، البته ما تنها و تنها به مسائل و جنبه های اقتصادی این موضوع پرداخته ایم. منظور ما از کار کردن در بیرون از خانه، اشتغال تمام وقت فرد در خارج خانه و در تمام روزهای کاری است.

به همین سبب، کارهای پاره وقت (کارهایی که دو یا سه روز از هفته هستند و نه بیشتر) یا مشاغلی که می توان آنها را در خانه انجام داد، از حیطه بحث ما خارج هستند. در اینجا ما می کوشیم زوایای پنهان اقتصادی کار کردن در خارج خانه را بررسی کنیم. هیچ راه حل کلی برای همه خانواده ها در این زمینه وجود ندارد، بلکه باید با توجه به همه جنبه ها، بهترین تصمیم ممکن گرفته شود. ذکر نکات زیر به منظور پرتو افکندن بر زوایای پنهان کار کردن تمام وقت در خارج خانه است.

هزینه های پنهان کار کردن تمام وقت زن و شوهر در خارج خانه

اگر مقالات اقتصاد خانواده را دنبال کرده باشید، با مفهوم سلامت اقتصادی آشنا هستید. سلامت اقتصادی یعنی تناسب درآمد و هزینه. برای بررسی همه جانبه موضوع کار کردن تمام وقت زن و شوهر در خارج خانه، باید نخست معلوم کرد که وضعیت دخل و خرج خانوار چگونه است. آیا تناسبی میان این دو وجود دارد یا وضعیت از حالت تعادل خارج شده است. نخستین کار برای تشخیص سلامت اقتصادی خانواده، تهیه لیست سلامت اقتصادی است. این لیست شامل دو بخش است. درآمدها و هزینه ها. معلوم است که آنچه در این لیست اهمیت فراوانی دارد بخش هزینه هاست. هزینه ها را به طور کلی می توان در چند دسته اصلی قرار داد:

۱ هزینه های دولتی (قبوض آب، برق، گاز و عوارض و مالیات های دیگر) ۲ هزینه های مربوط به وسایل خانه (تلویزیون، وسایل آشپزخانه و مانند آن) ۳ هزینه های مربوط به خورد و خوراک ۴ هزینه های مربوط به حمل و نقل و جابه جایی ۵ هزینه های شخصی (خرید پوشاک و مانند آن) ۶ هزینه های مرتبط به اوقات فراغت (سینما، کتاب، رستوران و یا از همه پر هزینه تر، سفرهای مختلف) ۷ هزینه های درمانی و پزشکی ۸ هزینه های تحصیلی۹ هزینه های مربوط به بیمه و مانند آن ۱۰ هزینه های متفرقه دیگر.

سپس این لیست را به دو بخش تقسیم کنید. کار کردن یک نفره و کارکردن دونفره.

حال باید به نکات زیر توجه کرد:

درآمد: درآمدی که قرار است از محل کار کردن تمام وقت دونفره حاصل بشود، دقیقا چقدر است؟ تا چه اندازه این درآمد ضروری است؟ آیا مشکلات مالی را نمی توان با پیدا کردن یک کار پاره وقت و نه کاری تمام وقت حل نمود؟ آیا فرصت های شغلی دیگری قابل تصور است و آیا کار فعلی توان پیشرفت و ارتقا دارد؟ آیا با تنظیم درست حسابرسی خانوادگی می توان سلامت اقتصادی و تعادل را ایجاد نمود؟ سؤالاتی از این دست به شما کمک می کنند تا درک بهتری از وضعیت اقتصادی که در آن قرار گرفته اید، داشته باشید. اما مهم ترین سوال در مورد درآمد، در انتهای لیست مطرح می شود. هزینه هایی را که در ادامه آمده است، حساب کنید. آنها را جمع بزنید و از مجموع درآمدتان کم کنید. آنچه باقی می ماند، درآمد واقعی شماست، نه آنچه به شما پرداخت می شود یا در فیش حقوقی تان نوشته می شود. آیا به صرفه است که کارتان را ادامه دهید یا تقریبا عمده پولی را که از راه کار کردن به دست می آورید، باید صرف هزینه های پنهان کار کردن (که در ادامه خواهید دید) بکنید.

هزینه های مربوط به نگهداری کودک: اگر کودکی خردسال یا پیش دبستانی دارید، در صورت کار کردن دونفره، هزینه های مربوط به نگهداری کودک تا چه اندازه تغییر می کند؟ این هزینه از این جهت مهم است که در صورت کار کردن تمام وقت در خارج از خانه، هزینه های مربوط به نگهداری به طور چشم گیری افزایش پیدا می کند. محاسبه دقیق هزینه هایی که از این ناحیه به خانواده اضافه می شود، به تصمیم گیری بهتر شما

کمک می کند.

هزینه های مربوط به حمل ونقل: هزینه های ماهانه مربوط به حمل و نقل را اضافه کنید. رفت و برگشت شما هر روز چقدر می شود. با ضرب آن در تعداد روزهایی که به سر کار می روید، می توانید دریابید تا چه اندازه از درآمد شما، صرف جابه جایی می شود.

هزینه های مربوط به غذا: طبیعی است که کار کردن دونفره به صورت تمام وقت در خارج خانه، مستلزم هزینه های بیشتری برای غذا است. احتمالا شما از کنسروها و دیگر حاضری ها بیشتر استفاده می کنید. هزینه های مربوط به رستوران و غذاهای بیرون از خانه هم، به تبع افزایش پیدا می کند.

هزینه های متفرقه: هزینه های متفرقه مانند سیاه چاله ای هستند که اگر به آنها دقت نشود، روز به روز درآمد بیشتری از شما را می بلعند. باید ببینید که درصورت کار کردن در خارج خانه، این هزینه ها تا چه اندازه افزایش پیدا می کند و این افزایش چه اندازه از درآمد شما را می بلعد. مهم ترین عاملی که در هزینه های مربوط به امور متفرقه دخیل است، امکان های مصرف پول است. مسلم است که در خانه ماندن، فرصت های هزینه کردن پول را کاهش می دهد و همین امر به طور کلی نشان می دهد که درصورت کار کردن در بیرون از خانه، باید منتظر افزایش هزینه ها از این ناحیه باشید.

همان طور که می بینید کار کردن تمام وقت در خارج خانه مستلزم هزینه هایی است که عموما دیده نمی شود. ما تصور می کنیم که صرف کار کردن تمام وقت دو نفر در خارج از خانه، حتما به حال وضعیت مالی خانواده مفید است؛ اما تا لیست بالا را تهیه نکنید و درآمدها و هزینه را جمع و تفریق نکنید، نمی توان به این سوال پاسخ مثبت داد. گاهی اوقات نتیجه جمع زدن این هزینه ها حیرت انگیز است و شما درمی یابید که با توجه به درآمدی که به شما پرداخت می شود و با توجه به این هزینه ها، عملا هیچ تغییر جدی ای در وضعیت اقتصادی خانواده ایجاد نمی شود. گاهی هم این امر معلوم می شود که در مجموع، کار کردن به چرخ اقتصاد خانواده یاری می رساند.

عموما میان پس انداز کردن و سرمایه گذاری فرقی گذاشته نمی شود و ما آنها را به جای یکدیگر استفاده می کنیم.

در حالی که این دو واژه تفاوت های جدی با یکدیگر دارند؛ بنابراین برای اینکه دقیقا منظور خود را مشخص کنیم، باید بدانیم که معنای این دو واژه چیست؟ سرمایه گذاری، یعنی اینکه شما بخشی از دارایی های خود را به گونه ای به کار بیندازید که در آینده بتوانید به موفقیت های بزرگ تری برسید. این دارایی، لزوما مالی نیست و به همین دلیل سرمایه گذاری معنایی گسترده دارد. ما با زمانی که برای ادامه تحصیل می گذاریم، در حال سرمایه گذاری برای دستیابی به موفقیت های شغلی، مالی و اجتماعی در آینده هستیم. شما عمر و تلاش خود را روی فرزندانتان سرمایه گذاری می کنید تا آنها در آینده انسان های موفقی شوند.

همین امر در مورد پول هم صادق است. شما با سرمایه گذاری مالی قصد دارید پس از مدتی دارایی های مالی خود را افزایش دهید؛ لذا چنان که می بینیم یکی از مهم ترین فاکتورهای سرمایه گذاری نگاه به آینده بلند مدت پیش رو است. آینده ای سه ساله، چهار ساله و بیشتر. همین امر مهم ترین تفاوت سرمایه گذاری و پس انداز است. در پس انداز شما بخشی از پول نقد خود را برای مصارف کوتاه مدت کنار می گذارید. مثلا برای تعمیر خانه و هزینه هایی مانند آن. به همین دلیل دارایی شما هنگامی که آن را پس انداز می کنید در اختیار شماست. شما هرگاه که بخواهید می توانید پس انداز خود را استفاده کنید. قابلیت دسترسی یکی دیگر از ویژگی های مهم پس انداز است؛ و از همین جا به یکی دیگر از تفاوت های سرمایه گذاری و پس انداز می رسیم. در سرمایه گذاری دارایی شما عموما تا مدت زیادی غیر قابل دسترسی است. شما نمی توانید هر زمان که خواستید سرمایه خود را بردارید و خرج کنید. محدودیت دسترسی یکی از ویژگی های مهم و اساسی سرمایه گذاری در مقابل پس انداز است. از طرف دیگر هنگامی که شما پولتان را پس انداز می کنید، نیاز به زحمت و تلاش اضافی ندارید. پس انداز قرار است در مواقع ضروری به کمک شما بیاید، اما در سرمایه گذاری شما باید زحمت زیادی بکشید تا بتوانید به نتیجه دلخواهتان برسید. به همین دلیل متخصصان امور مالی، پس انداز را امری منفعل می دانند و سرمایه گذاری را امری فعال.

سرمایه گذاری همواره نیازمند خطر کردن است. شما امری را به آینده موکول کرده اید و آینده تحت تاثیر عوامل زیادی است. شما خطر سرمایه گذاری را می پذیرید به این امید که در آینده به دستاورد های مالی بیشتری برسید. اگر شما نمی توانید فشار و تنش عصبی را تحمل کنید، یا اگر نمی توانید وقت و انرژی کافی برای سرمایه گذاری کنار بگذارید، بهتر است از راه آسان تر پس انداز استفاده کنید.

البته طبیعی است که دیگر نباید انتظار داشته باشید تغییر خاصی در وضعیت مالی خانوار اتفاق بیفتد.اما اگر متوجه شدید که می توانید از پس سرمایه گذاری بربیایید، باید برای خودتان برنامه ای تهیه کنید. چنان که گفتیم سرمایه گذاری یعنی وقت و انرژی گذاشتن. اولین چیزی که باید در برنامه شما مشخص شود، این است که دقیقا روی چه چیزی و در چه زمینه ای می خواهید سرمایه گذاری کنید. توجه کنید که فرصت های سرمایه گذاری متنوع و گسترده هستند. لزوما چنین نیست که اگر همکارتان توانسته با سرمایه گذاری در یک مورد خاص به موفقیت برسد، شما هم بتوانید موفقیت او را تکرار کنید. عکس این مطلب هم صادق است.

شکست یکی از نزدیکانتان در موردی، لزوما به این معنا نیست که شما هم در آن مورد شکست خواهید خورد. میان مشاوران مالی درباره فرصت های سرمایه گذاری ضرب المثلی رایج است که به خوبی نکته گفته شده را روشن می کند: همان طور که نمی توان لباسی داشت که برای همه اندازه ها مناسب باشد، هیچ فرصت سرمایه گذاری ای وجود ندارد که برای همه افراد به یکسان مناسب باشد.

فردی در زمینه ای سرمایه گذاری می کند و موفق می شود و دیگری با سرمایه گذاری در همان زمینه شکست می خورد. در اینجا هیچ قاعده کلی و فراگیری وجود ندارد. این شما هستید که باید با تحقیق و بررسی مناسب به نتیجه برسید.

برای اینکه بتوانید تعیین کنید سرمایه گذاری در چه زمینه ای بیشترین سود را برای شما به همراه خواهد داشت، باید دقیقا مشخص کنید که هدفتان از سرمایه گذاری چیست؟ دقیقا برای چه منظوری قصد سرمایه گذاری دارید؟ آیا قرار است این سرمایه گذاری، یک منبع اضافی برای تنظیم دخل و خرج خانواده باشد؟ آیا قرار است برای بچه های خود سرمایه گذاری کنید؟ پاسخ به این سوالات بسیار ضروری است.

اگر قصدتان از سرمایه گذاری، اضافه کردن منبعی اضافی برای امور جاری خانوار است و نه چند برابر کردن دارایی تان، سرمایه گذاری ای را انتخاب کنید که بتواند در مدت زمان معلوم، مشخص و قابل پیش بینی، پولی را به شما برگرداند؛ یعنی اموری مانند اوراق مشارکت شرکت های دولتی یا سرمایه گذاری در حساب های بلند مدت و میان مدت بانک ها که در دوره های زمانی مشخصی، به شما سود پرداخت می کنند.

از طرف دیگر، اگر هدفتان این است که در مواقعی ضروری که شاید پیش بیاید، از این پول استفاده کنید، برای مثال دوران بازنشستگی یا احیانا هزینه های مربوط به سلامت، باید توقع خود را از دوره زمانی بازگشت پول تعدیل کنید.

این گونه سرمایه گذاری ها نیاز به زمان بیشتری دارند.

قبض برق یکی از هزینه های همیشگی خانوارها است. به همین جهت صرفه جویی در مصرف آن تاثیری مداوم بر هزینه های مالی دارد. علاوه بر اینکه به حفظ سرمایه ملی هم کمک می کند.

لباس های خود را با آب سرد بشویید.

میزان مصرف انرژی توسط ماشین لباسشویی، به دو عامل بستگی دارد: مدل و نوع ماشین و میزان حرارت آب توسط آن. به طور کلی ماشین های لباسشویی دو نوع دارند: در از بالا و در از جلو. ماشین های لباسشویی در از بالا، آب و انرژی بیشتری مصرف می کنند. بنابراین با اینکه خرید ماشین های لباسشویی در از جلو، گران تر است، از نظر اقتصادی به صرفه تر هستند. اما مهم این است که عمده برقی که ماشین لباسشویی مصرف می کند، مربوط به سیستم گرمایش آب آن است؛ لذا اگر شما لباس ها را با آب سرد بشویید، تا حد بسیار زیادی مصرف برق دستگاه را کاهش داده اید. تنها زمانی از ماشین لباسشویی استفاده کنید که میزان لباس ها کافی باشد. ظرفیت ماشین لباسشویی را کامل کنید. این گونه عملکرد بهتری خواهد داشت و عمر مفید ماشین هم افزایش پیدا می کند. سعی کنید تا آنجا که امکان دارد دوره های زمانی کوتاه تر ماشین لباسشویی را انتخاب کنید (دوره های نیم ساعته به جای دوره های یک ساعته)

اتو کردن لباس ها

اتو کردن لباس ها وقت، هزینه و انرژی زیادی از ما می گیرد. در حالی که به راحتی می توان با دستورالعمل هایی ساده از چروک شدن هر باره لباس ها جلوگیری کرد. آویزان کردن درست و مناسب لباس از چوبه و انبوه نکردن لباس ها بر چوبه روی هم، می تواند لباس شما را آماده نگه دارد. اگر ما چنانکه مراقب اتوی کتمان هستیم، مراقب اتوی سایر پوشیدنی های مان بودیم، بخش عمده ای از وقت و هزینه ای که صرف اتو می کنیم، کم می شد. مصرف برق اتو بسیار زیاد است. پس تا آنجا که امکان دارد، در استفاده از آن دقت کنید.

سیستم سرمایش و گرمایش خانگی

به علت عدم عایق بندی مناسب و وجود درزهای فراوان در خانه ها، بخش عمده ای از انرژی ای که صرف گرمایش خانه می شود از بین می رود. بنابراین اولین کاری که می توانید انجام دهید گرفتن درز پنجره ها و درها و کارهایی مانند آن است. این مطلب از آنجا مهم است که به طور میانگین بیش از ۵۰ درصد هزینه های مربوط به مصرف انرژی در بخش خانگی، به گرمایش و سرمایش خانه مربوط است. پوشیدن لباس مناسب در خانه هم می تواند راه مناسبی برای صرفه جویی در خانه باشد. مخصوصا استفاده از یک پتوی اضافی در رختخواب تاثیر زیادی در حفظ دما و حرارت بدنتان دارد. در روزهای زمستان روزها می توانید از انرژی خورشید برای گرم کردن فضای خانه استفاده کنید. اگر در خانه از بخاری استفاده می کنید، سعی کنید تا آنجا که امکان دارد بخاری را از پنجره دور نگه دارید. مورد دیگری که بسیار اتفاق می افتد این است که ما هزینه زیادی برای گرمایش اتاق هایی می دهیم که هیچ استفاده ای از آنها نمی کنیم. این یک غفلت ساده است که البته در دراز مدت برای شما گران تمام می شود. اتاق هایی را که استفاده نمی کنید، گرم نکنید.

هزینه های مربوط به یخچال

یکی از علت های اصلی بالا رفتن هزینه های برق، یخچال های فرسوده و ناکارآمدی است که در خانه ما پیدا می شود. لزومی نیست که یخچال گران قیمت بخرید. با قیمتی معقول هم می توان یخچالی خرید که استفاده بهتری از برق می کند. برچسب های انرژی می توانند راهنمای خوبی در این زمینه باشند. البته با انجام کارهای کوچکی می توانیم عمر یخچال مان را زیادتر کنیم.

یکی از ساده ترین راه ها این است که تا آنجا که امکان دارد از باز و بسته کردن بی دلیل در یخچال جلوگیری کنید. دیگر اینکه یخچال خود را در مکانی قرار دهید که در معرض نور آفتاب نباشد. کنار اجاق گاز هم محل مناسبی برای قرار دادن یخچال نیست. اگر چنین است در اولین فرصت دکوراسیون آشپزخانه را عوض کنید. یخچال باید فاصله مناسبی با دیوار داشته باشد. این گونه گردش هوا بهتر صورت می گیرد. یخچال زمانی بهتر عمل می کند که به اندازه ظرفیتش در آن غذا باشد. نه زمانی که بیشتر از ظرفیتش در آن غذا انباشته اید.

انرژی مربوط به رایانه و لپ تاپ

هنگامی که رایانه شما روشن است، چیزی حدود ۱۰۰ وات انرژی مصرف می کند. اما در حالت به اصطلاح خواب، تنها ۲۰ وات انرژی مصرف می کند. چنان که می بینید اختلاف در مصرف انرژی قابل توجه است. می توانید تنظیمات رایانه خود را چنان تنظیم کنید که برای مثال اگر ۱۰ دقیقه از آن استفاده نکنید، خود به خود به حالت خواب برود. عموما ما هنگامی که از رایانه استفاده نمی کنیم آن را خاموش می کنیم. اما تجربه نشان داده که در طی روز بارها به رایانه سر زده و از آن استفاده می کنیم. بنابراین بهتر است به جای اینکه مدام رایانه خود را خاموش و روشن کنید که باعث کاهش عمر رایانه شما می شود و مصرف برق را هم افزایش می دهد، آن را در حالت خواب نگاه دارید. این گونه شما هر بار ۲ تا ۳ دقیقه معطل کار افتادن برنامه ها نمی شوید. اگر از لپ تاپ استفاده می کنید، بهتر است هنگامی که خاموش است یا در حالت خواب است آن را شارژ کنید. این گونه عمر باتری لپ تاپ افزایش پیدا می کند.

استفاده از لامپ های کم مصرف

لامپ های LED، یا به اصطلاح لامپ های کم مصرف یکی از ساده ترین و دم دستی ترین راه ها برای صرفه جویی در مصرف انرژی خانگی است. اولین چیزی که هنگام دیدن قبض برق به ذهن همه ما می آید، لامپ و روشنایی خانه است. گرچه این تصور درست نیست و روشنایی خانه، مهم ترین بخش مصرف برق نیست، اما روشنایی خانه جایی است که شما می توانید با چند کار ساده، بهتر و مفیدتر از آن استفاده کنید. لامپ های حبابی با اندکی ضربه می سوزند. عمرشان بسیار کوتاه است. بنابراین بهتر است به جای اینکه هر از چند گاهی لامپ های ارزان قیمت حبابی بخرید که پس از مدتی مجبور شوید آنها را عوض کنید، یک بار لامپ کم مصرف بگیرید.

چگونه می توان برنامه مالی خود را به گونه ای تنظیم کنیم که هم از پس هزینه های جاری بربیاییم، هم پس انداز کنیم و هم بتوانیم بدهی های خود را تسویه کنیم؟

رفتار هزینه ای درست سه نشانه دارد. پرداخت هزینه های جاری و روزمره، مقروض نبودن و سرمایه گذاری برای آینده. اگر در هرکدام از این سه بخش دچار مشکلی هستید، جایی از کار می لنگد و شما باید به فکر رفع و رجوع کردن مشکل باشید. رعایت نکات زیر می تواند به شما در زمینه پرداخت بدهی هایتان کمک کند.

شما مدیریت کنید نه پول: رابطه شما با پولتان رابطه ای دو سویه است. در برخی شرایط، شما با استفاده از چارچوب ها و اصولی که دارید، پولتان را مدیریت می کنید. اما در شرایطی این پول است که شما را مدیریت می کند. اینکه پول شما را مدیریت می کند و نه شما آن را، به چه معناست؟ مهم ترین علامت این مطلب، یکسان نبودن هزینه های روزانه در طول ماه است. اگر هزینه های ضروری را کنار بگذاریم، در طول یک ماه، میانگین روزانه هزینه های شما باید تقریبا برابر باشد. اما اگر در ابتدای ماه که پول دارید، روزی ۶۰ هزار تومان خرج می کنید و در انتهای ماه مجبورید، یک هفته را با ۶۰ هزار تومان سر کنید، پول شما را مدیریت می کند و نه شما پول را. رفتار مصرفی شما باید تابع قوانین و ضوابطی باشد. بهترین علامت اینکه آیا رفتار هزینه ای شما تابع این اصول است، بررسی میانگین روزانه هزینه ها است. اگر اختلاف این هزینه ها زیاد است، باید در رفتارتان تجدید نظر کنید و برای خود حد و حدودی قرار دهید. مدیریت مالی ربط چندانی به درآمد شما ندارد، بلکه به میزان هزینه های شما بستگی دارد. تصور نکنید که لزوما درآمد بیشتر می تواند اوضاع را بهتر کند. باید رفتار هزینه ای را اصلاح کرد.

کار گروهی: معمولا مردم هنگامی که ازدواج می کنند، نسبت به زمانی که مجرد هستند، پولشان را بهتر مدیریت می کنند. این امر علل زیادی دارد: استفاده از مشاوره برای هزینه های جاری و سرمایه ای، افزایش مسوولیت مالی، هدف گذاری های تازه برای آینده زندگی خود و فرزندان، افزایش سرمایه برای شروع کسب وکار جدید، افزایش انگیزه پس انداز و... این فهرست را می توان به همین نحو ادامه داد. آنچه در اینجا مهم است استفاده از فواید این وضعیت است. پرداخت قرض ها، مسوولیتی یک طرفه نیست. باید با همسرتان بنشینید و درباره برنامه ریزی برای پرداخت آن مشورت کنید. در طول ماه، باید این یادآوری صورت بگیرد که قرض ها باید پرداخت شوند. یکی از عللی که برخی از همسران از نظر مالی چندان مسوولیت پذیر نیستند و در شرایط بحرانی بدون در نظر گرفتن اوضاع و پیامدها، دست به خرج های بیهوده و بی فایده می زنند، این است که در مدیریت مالی شما مشارکت ندارند. زوج هایی که با هم، برای هدفی برنامه ریزی می کنند، هریک در قبال آن برنامه احساس مسوولیت می کنند. در این شرایط، مسلما رفتار مصرفی با حالت قبل تفاوت خواهد کرد.

بیمه و خدمات حمایتی را فراموش نکنید: با افزایش هزینه های درمانی بهداشتی، بیمه اهمیت بیشتری از قبل پیدا کرده است. پولی که برای بیمه می دهید، پولی است که امنیت مالی شما و خانواده تان را در برابر اتفاقات نامنتظره بیشتر می کند، بنابراین این پول، جزء هزینه های ضروری است. امروزه یک بیماری ناگهانی می تواند سرمایه ای را که سال ها برای به دست آوردنش تلاش کرده اید، در مدت کوتاهی ببلعد. عقلانیت اقتضا می کند که ما همواره منتظر این وقایع باشیم و تدبیرها و سپرهای مالی مناسبی برای برخورد با این شرایط تدارک ببینیم. متأسفانه، یکی از علل اصلی قرض گرفتن در جامعه ما، هزینه های عمده و ناگهانی است که اتفاق می افتد (مانند بیماری برای خود یا یکی از نزدیکان) و البته مشمول بیمه این حوادث نیستند. بخشی از فرآیند پرداخت بدهی ها، جلوگیری از شرایطی است که شما را مجبور می کند که قرض کنید.

فقط برای هزینه های ضروری قرض کنید: یکی از مهم ترین مسائل در قرض گرفتن، زمان آن است. نباید آرامش خود و خانواده تان را با قرض گرفتن در امور غیر ضروری به خطر بیندازید. مطمئنا در زندگی شرایطی بحرانی پیش می آید که شما مجبور می شوید از دیگران کمک بگیرید. اما این ما هستیم که شرایط بحرانی را تعریف می کنیم. واقعیت این است که بسیاری از شرایطی که ما آنها را شرایط بحرانی می دانیم، چنین نیستند. برای مثال، اگر هزینه های جاری شما کم شد، قرض نکنید. هزینه های جاری با پس انداز و صرفه جویی قابل مدیریت هستند. اکثر ما هنگامی که قرض می کنیم درباره بازپرداخت این وام ها شرایطی آرمانی را تصور می کنیم. مثلا می گوییم فعلا اوضاع چندان خوب نیست، اما در چند ماه آینده وضع دگرگون می شود و من به راحتی قرض ام را ادا می کنم. به جای اینکه هنگام قرض گرفتن بهترین شرایط را تصور کنید، بدترین شرایط را تصور کنید. در این صورت مطمئنا در بسیاری از تصمیم گیری هایتان درباره قرض گرفتن تجدید نظر می کنید.

بحران های کوچک مالی می تواند به ما این هشدار را بدهد که چیزی در نحوه هزینه های ما درست نیست. اگر بلافاصله بعد از هر اتفاقی قرض کنیم، هیچ گاه اشتباهات خود را متوجه نمی شویم و هیچ گاه در صدد رفع آنها بر نمی آییم. فقط و فقط در شرایط کاملا بحرانی و برای هزینه های کاملا ضروری (مثلا هزینه های پزشکی که به سلامت شما مرتبط است) قرض کنید.

آموزش را فراموش نکنید: به فرزندانتان اهمیت مدیریت مالی، صرفه جویی و پس انداز برای آینده را یاد بدهید. این آموزش ها بخشی از فرآیند جامعه پذیری است که فرزندان باید یاد بگیرند. رفتار مصرفی و هزینه ای ما تا اندازه زیادی وامدار رفتار والدین ما و گفته های آنان است. عاداتی که در سنین کودکی و آموزش درونی بشوند، همواره در زندگی رعایت می شوند. علاوه بر همه این ها، فرزندتان یاد می گیرد که باید در بحران ها و شرایط دشوار مالی، رعایت هزینه های خود را بکند. که این کار به نوبه خود می تواند شرایطی را که ما در آنها مجبور هستیم قرض کنیم را کاهش دهند. افزایش حس مسوولیت پذیری مالی، هدف اصلی هر برنامه ریزی اقتصادی برای خانواده است.

سودابه بهرامی

یکی از مهم ترین شروط توسعه اقتصادی، افزایش سهم پس انداز و سرمایه گذاری، از تولید ناخالص داخلی کشور است و تأمین منابع برای سرمایه گذاری بستگی تام و تمام به میزان پس انداز جامعه دارد. پس انداز ملی در اقتصاد، به طور متعارف از سه جزء اصلی پس انداز خصوصی، پس انداز دولت و پس انداز خارجی تشکیل می شود.

پس انداز خصوصی شامل پس انداز خانوارها و پس انداز بنگاه های خصوصی بوده و بخش عمده آن پس انداز خانوار است. پس انداز دولتی نیز به طور خیلی ساده به معنی مازاد درآمدهای دولت نسبت به هزینه های جاری دولت است که در ایران تا حد بسیار زیادی به عملکرد بازارهای جهانی نفت و درآمدهای حاصل از صادرات نفت وابسته است؛ اما نکته مهم اینجاست که با توجه به تحولات بازارهای بین المللی نفت و همچنین با عنایت به سیاست های کلی اصل ۴۴ قانون اساسی به منظور تقویت بخش خصوصی جهت تحقق اهداف تبیین شده در سند چشم انداز بیست ساله به نظر می رسد حرکت عمده برای تجهیز منابع پس انداز، باید به پس اندازهای بخش خصوصی معطوف شود.

اما در ایران با وجود نرخ تورم بالا بخصوص افزایش این نرخ به حوالی ۴۰ درصد از سال گذشته تاکنون، همواره یکی از موانع جدی در راه پس اندازهای خصوصی متناسب نبودن ساز و کارهای حفظ ارزش دارایی ها در طول زمان بوده است که در این خصوص باید تدابیر ویژه ای اندیشیده و اتخاذ شود، چرا که این مساله می تواند مانع پس انداز توسط بخش خصوصی و تبدیل پس اندازهای آتی به مصرف کنونی به منظور جلوگیری از کاهش ارزش دارایی ها شود. حال آن که علاوه بر نظریات علمی، شواهد تجربی نشان می دهد کشورهایی که پس انداز بالاتری داشته اند، افزایش بهره وری و رشد اقتصادی بالاتری را تجربه کرده اند.

بین کشورهای توسعه یافته طی دهه های گذشته آلمان و فرانسه با نرخ پس اندازی دو برابر ایالات متحده، رشد بهره وری دو برابر آمریکا را تجربه کرده اند. از طرف دیگر، ژاپن با نرخ پس اندازی بیش از سه برابر آمریکا، رشدی سه برابر این کشور را در بهره وری خود ایجاد کرده است. در مورد کشورهای در حال توسعه خصوصا کشورهای معجزه آسای آسیای شرقی نیز نقش پس انداز و سرمایه گذاری مقدمه و موخره ای نمی خواهد.

اما در متون علمی، پس انداز از دیدگاه های مختلفی مورد بررسی قرار گرفته است که در ادامه به برخی از آنها اشاره می شود.

قانون طلایی نئوکلاسیک ها

بر اساس برداشتی از قانون طلایی انباشت سرمایه مکتب نئوکلاسیک ها در مبحث رشد بلندمدت، آن میزان از پس انداز بهینه است که نسبتی از درآمد حاضر که پس انداز می شود برابر با نسبت سرمایه به تولید باشد.

شایان ذکر است که با گسترش عدالت اجتماعی که یکی از نمونه های آن بیمه های تأمین اجتماعی است، یکی از نگرانی های جوامع آن است که مصرف کنندگان کنونی پس انداز خود را به امید آن که پرداخت های بازنشستگی توسط درآمد آتی تأمین خواهد شد، کاهش داده اند. در حالی که در حقیقت فلسفه بیمه اجتماعی در سطح ارقام بزرگ، مساوی کردن ارزش پس اندازها در طول زمان با مصرف آتی آن دسته از پس اندازکنندگان کنونی یا بازنشستگان آتی است.

قانون کارایی پویا

بر اساس این قانون، اگر سودها از سرمایه گذاری بیشتر باشد، پس اندازهای گذشته و حال جامعه بیش انباشت نشده و لازم است پس انداز بیشتری صورت گیرد. این قانون یکی از زیرمجموعه های قانون طلایی است. بر اساس این قانون، تمام سودها پس انداز و سرمایه گذاری شده و تمام مزدها مصرف می شود.

قانون بهره وری نهایی سرمایه

تا زمانی که بهره وری نهایی سرمایه بزرگ تر از رشد اقتصادی است باید پس انداز افزایش پیدا کند. در تعادل، نرخ مزبور برابر رشد اقتصادی است.

توهم باورک – پیگو

نوشته های بوهم باورک و پیگو حاکی از آن است که اصولا جوامع نزدیک بین بوده و اکثر درآمد خود را مصرف و کمتر برای آینده پس انداز می کنند. در تفسیر تفکرات این اقتصاددانان برجسته تصور می شود که دلیل رفتار مزبور ممکن است آن باشد که مصرف به عنوان یک فاکتور خوب و پس انداز به عنوان یک فاکتور بد قلمداد می شود؛ لذا یکی از راه حل ها آن است که پس انداز را به عنوان مزیتی خوب توسط سیاست هایی برای تغییر رفتار خانوارها معرفی و آن را تشویق کرد.

سایر دیدگاه ها

پس انداز کنونی باید به میزانی باشد که رشد موجودی سرمایه با رشد جمعیت برابر باشد.

اگر تولید سرانه در حال رشد نیست باید پس انداز را افزایش داد تا از طریق افزایش نسبت سرمایه به کار، تولید سرانه افزایش یابد.

برای حفظ رفاه نسبی مردم یک جامعه به سایر نقاط جهان، رشد نسبت سرمایه به کار در آن کشور باید برابر همین نسبت در متوسط سایر کشورها باشد. به عبارت دیگر، برای حفظ رفاه نسبی و استاندارد زندگی مردم یک جامعه باید رشد نسبت سرمایه به کار آن کشور حداقل مساوی رشد این نسبت در سایر کشورها باشد و برای افزایش رفاه نسبی باید این نسبت را افزایش داد.

تجمع پس اندازها باید به میزانی باشد که رفاه نسبی نسل حاضر نسبت به نسل آتی برابر باشد. این شرط را می توان به نام عدالت بین نسلی نامید. مصرف بیش از حد توسط نسل حاضر و کاهش پس اندازها، اصل عدالت بین نسلی را به خطر می اندازد.

اگر تمام افراد جامعه تصمیم بگیرند که پس انداز خود را افزایش دهند کل جامعه فقیرتر می شود. دلیل آن هم واضح است، زیرا وقتی یک مصرف کننده کمتر می خرد، روی دیگر این کار این است که تولیدکننده هم مجبور است کمتر تولید کند و بنابراین درآمد او هم کم می شود و کمتر مصرف می کند. این نکته را که در علم اقتصاد به آن «معمای خست» می گویند با حکم قناعت توسط یک فرد یا جمعی از جامعه منافات دارد و در مجموع به سبب افزایش بیش از اندازه سطح پس اندازها در کل جامعه به کاهش درآمد جامعه منجر خواهد شد.

محمد رضایی

برنامه ریزی مناسب مالی، همان گونه که به شما می گوید در چه شرایطی نباید هزینه کنید، شرایطی را نیز که در آنها شما باید هزینه کنید، فهرست می کند.

اولویت بندی هزینه ها، رکن اصلی هر برنامه ریزی مالی برای خانواده است. تمایز هزینه های ضرروی و حیاتی از سایر هزینه ها امری واجب است. در ادامه ما به فهرستی از اموری که شما باید برای آنها هزینه کنید، اشاره می کنیم. اینها تنها چند مورد از هزینه های اجتناب ناپذیر خانواده ها هستند، خودتان بنا به فرهنگ خانوادگی، ارزش های شخصی و شخصیت اعضا، سایر موارد را به لیست تان اضافه کنید.

مواد غذایی مناسب و مغذی: صرفه جویی در هزینه های مربوط به امور خوردنی، نباید باعث شود که شما نیاز های غیر قابل جایگزین بدنتان را فراموش کنید. میوه ها و سبزیجات، از نیازهای اولیه بدن ماست که حفظ سلامتی و مقاوت بدن، دربرابر انواع بیماری ها و مشکلات، بسته به استفاده کافی و مناسب از این دسته غذاها است. توصیه ما درباره صرفه جویی درمواد غذایی، این است که از میوه های متعدد به اندازه کافی و مورد نیاز بخرید، نه اینکه از یک میوه بیش از حد نیازتان بخرید. درخرید میوه، بیشتر به سلامتی تان اولویت بدهید، تا ذائقه و دلخواهتان. سعی کنید به جای خرید میوه از سبزی فروشی محل (یا اخیرا خرید بسته های میوه در سوپرمارکت ها) به مراکز خرید میوه بروید و از آنجا میوه خود را تهیه کنید. خوردن میوه هایی مانند سیب و پرتقال در پاییز و زمستان، ایمنی بدن شما را در برابر بیماری های رایج این فصل مانند سرماخوردگی بالا می برد. کافی است هزینه فایده خرید میوه مناسب را برآورد کنید. خرید میوه به جای صرف هزینه های زیاد برای ویزیت دکتر و خرید دارو.

تحصیلات: یکی از مهم ترین نشانه های نداشتن دوربینی اقتصادی، صرفه جویی در مواردی است که می تواند کل زندگی شما را تحت تاثیر قرار دهد. گاهی اوقات، ما به بهانه صرفه جویی برخی هزینه های کوچک آموزشی را از برنامه مالی مان حذف می کنیم. خرج هایی که علاوه بر اینکه دربرخی موارد چندان چشمگیر نیستد، تاثیر بسیاری بر زندگی ما دارند. فراموش نکنید که در دنیای امروز، تحصیلات بزرگ ترین سرمایه هر فرد است. سرمایه ای که در هر شرایطی امکان نقد شدن آن وجود دارد. منظور ما صرفا هزینه های دانشگاه و مدرسه نیست، بلکه خریدهایی مانند خرید کتاب و مجله هم مد نظر است. علاوه بر این، هزینه های آموزشی می تواند دایره فرصت های شغلی شما را گسترش دهد. بدون اینکه بخش زیادی از وقت و هزینه شما را بگیرد. به تحصیلاتتان همچون یک سرمایه گذاری سودآور و ابدی نگاه کنید، با کمک تحصیلات شما می توانید جایگاه خود را در هرم شغلی و اجتماعی ارتقا دهید. مطالعات در زمینه بازار کارنشان می دهد که نقش تحصیلات در دستیابی به شغل به صورت بی وقفه ای در جهان امروز در حال افزایش است.

هزینه های بیمه و بازنشستگی: اکنون که امکان پس انداز و سرمایه گذاری برای شما وجود دارد، مطمئنا باید به شرایطی فکر کنید که دست و بالتان بسته است و امکان انتخاب گزینه های دیگر به روی شما بسته شده است. بیمه نیز نوعی سرمایه گذاری است، بدون بیمه شما هیچ نوع آرامش خاطری در خصوص آینده تان ندارید. نقش بیمه در زندگی مدرن روز به روز پررنگ تر می شود، به نحوی که امروزه درجه توسعه یافتگی یک جامعه را بر حسب درصد بیمه شدگان محاسبه می کنند.

خانواده: برخی خرید های کوچک، هم همسر و فرزندانتان را خوشحال می کند و هم نشان دهنده علاقه شما به آنها است. لزومی ندارد که تنها یک بار درسال (سالگرد ازدواجتان یا تولد همسرتان) برای همسرتان هدیه ای گران قیمت بخرید. در طول سال به دفعات هدیه های کوچک برای او بگیرید. مطمئن باشید تاثیر این هدیه های کوچک در استحکام فضای زندگی زناشویی تان بسیار بیشتر از چیزی است که فکر می کند.

امور خیریه: قرار نیست شما با پولتان، تمام زندگی یک فرد را متحول کنید. اما مطمئنا قدرت شما برای تغییر زندگی دیگران، بیشتر از چیزی است که تصور می کنید. مراکز بهزیستی، بهترین راه برای کمک به افراد نیازمند (معلولین، سالمندان، کودکان بی سرپرست و...) است.

سرمایه گذاری عاقلانه: تبدیل پول هایتان به پول های بیشتر هرچند در نگاه اول غیرضروری به نظر می رسد، اما بر خلاف ظاهر غیرضروری آن، ثروتمند بودن مسیر مناسبی برای دستیابی به آرامش، پیشگیری از بروز مشکلات ناگهانی و غیر قابل پیش بینی است. برخی بانک ها حساب های پس انداز مناسبی پیشنهاد می کنند که نرخ سود آنها کارکردی دوگانه نسبت به ثروت شما ایفا می کند، علاوه بر آنکه آن را افزایش می دهد از کاهش ارزش آن به علت تورم نیز جلوگیری می کند. یک راه دیگر برای افزایش ثروت، سرمایه گذاری پول هایتان در یک حرفه است. حرفه ای مناسب را انتخاب کنید که از سوددهی بازار آن و وضعیت رقبا در آن مطلع باشید، اگر چنین حرفه ای را سراغ ندارید یا فکر می کنید نمی توانید در این زمینه به مهارت کافی برسید، با فردی که از این دانش ها برخوردار است و سرمایه مناسبی نیز در اختیار دارد، شریک شوید یا او را به عنوان مشاور خود استخدام کنید. توجه کنید که سرمایه گذاری کردن به خودی خود کافی نیست. تاکید ما این است که این سرمایه گذاری ها عاقلانه باشند، سرمایه گذاری غیرمنطقی و حساب نشده نه تنها سودی به دنبال ندارد، بلکه خطر زیان در طیف های متعدد از جزئی تا کلان را نیز به دنبال دارد.

تعطیلات: همه انسان ها به تعطیلات نیاز دارند، فرقی نمی کند کودک یا بزرگسال باشیم، حتی شاید بتوان گفت برخلاف تصور رایج بزرگسالان بیشتر از کودکان به تعطیلات نیاز دارند. لزومی ندارد که به یک مسافرت پرهزینه و طولانی بروید. به تعطیلات همچون بازه های استراحت بدن نگاه کنید. نکته این سفرهای کوتاه این است که از استرس های محیطی، کاری و خانوادگی خلاص شوید، بعضی مواقع این مسافرت ها را به شکل خانوادگی ترتیب دهید و برخی مواقع تنها سفر کنید، سفرهای تک نفره حتی اگر کوتاه باشند به شما این امکان را می دهند که با خودتان تنها باشید و همه چیز را از منظری تازه و شخصی ببینید. به این ترتیب برای حل مشکلات خانوادگی، کاری و عاطفی در آینده نیز آماده تر هستید.

مژده جعفری

نظام اقتصادی و اجتماعی که اسلام پایه گذارده است، براساس تفکری ژرف با بنیانی مستحکم بود؛ زیرا تفکر اسلام حول محور جامعه مدنی و تعامل و تعادل در امور بود.

در جامعه اسلامی اسراف و افراط جایی نداشته و تفریط نیز بشدت تقبیح می شود، از این رو یک مسلمان که در جامعه متمدن اسلامی زندگی می کند با تفکر معنوی حاکم بر جامعه و فهم حقیقی از آموزه های اسلامی می کوشد با تعادل و تعامل زندگی کند، یعنی دنیا و آخرت را توامان در نظر داشته و به بهانه کسب یکی از آن دو، دیگری را خراب و آلوده نکند.

این نوع اندیشه باعث می شود که پویایی و شکوفایی در جامعه ایجاد شود که نمونه این موضوع را می توان در سیر زندگی پیامبر اکرم(ص) مشاهده کرد، چه ایشان در جوانی به امر تجارت مشغول بوده اند و این موضوع حضرت را از توجه به آخرت باز نمی داشت و از این رو به اصحاب خویش نیز این گونه آموخته بودند که با کد یمین و عرق جبین روزی به دست آورند و امرار معاش از راه حلال را معادل جهاد در راه خدا قلمداد می کردند.

از مقدمه فوق می توان اهمیت اقتصاد و امرار معاش از طریق حلال را فهمید؛ اما این امر دارای شرایع گوناگون است که هرکس در کسب و کار خویش (معاملات) باید بدان آگاه بوده و از چارچوب احکام شرع مبین خارج نشود که از آن دست محرمات است؛ ربا، تجمیع ثروت (زراندوزی)، غبن در معاملات، کم فروشی و.....

اما یکی از مواردی که در اقتصاد اسلامی مورد بحث قرار گرفته «پس انداز» است، این موضوع با رویکرد های گاه متفاوتی روبه رو شده و هر کس بنابر استنباط خویش نظری ارائه داده است. آموزه های اسلامی در این موضوع راهگشاست؛ اسلام که افراط و تفریط را تقبیح می کند و حد اعتدال را تعلیم می دهد قائل به این است که تجمیع ثروت امری نارواست و جامعه اسلامی را دچار فترت می کند، آیه ۳۴ سوره توبه به این امر اشاره دارد: «و الذین ینکزون الذهب و الفضه و لایفقونها فی سبیل الله فبشرهم بعذاب الیم» (آنان که طلا و نقره را گنج کرده ذخیره می کنند و آن را در راه خدا به مصرف نمی رسانند به عذابی دردناک بشارت ده) و نیز همین آموزه ها تعلیم انفاق و ایثار و کمک به همنوع را می نماید و به تعاون در امور ارج وافی می نهد که تمامی این امور برای تعالی جامعه اسلامی و تحقق مدینه فاضله و جامعه آرمانی لازم و ضروری است.

اما این مال اندوزی و تجمیع ثروت را نباید با پس انداز و ذخیره کردن مال قلب و خلط کرد، زیرا این دو موضوع کاملا متفاوت بوده و شاید فقط شباهتی لفظی و ظاهری داشته باشند، زیرا آیه قرآن اشاره به جمع آوری ثروت دارد، در صورتی که جامعه مسلمین عموما نیازمند آن است یا جمع آوری ثروت بر کسانی که دنیاداری را بر آخرت برگزیده اند و پول و ثروت را بند خویش قرار داده اند و روی از خدا تافته اند؛ اما اگر شخصی علی الخصوص در عصر حاضر با تمامی فشارهای مالی که بر گرده مردم است با رنج فراوان و سختی های بسیار که بر خود هموار می کند و با گذشتن از برخی خواسته های حتی ضروری خویش و اعضای خانواده قسمتی از درآمد خود را (طی سال ها یا حتی چند ده سال) پس انداز می کند به امید این که روزی بتواند با تجمیع این ثروت اندک فکری را تحقق بخشد و امری را برای خود و خانواده مهیا سازد مثلا خانه و سرپناهی ابتیاع کند و از این دست امور که همه ما به نوعی با آن روبه رو هستیم، نمی توان نام این کار را مال اندوزی و تجمیع ثروت نهاد.

از این رو یکی دانستن این دو موضوع نه انصاف مسلمانی و نه گرامیداشت انسانیت و جامعه انسانی است که علمای ما بخوبی به این امور آگاهی دارند و از این روست که برای این قبیل موضوعات برخی از علمای عظام (پس انداز برای مدت مشخص و انجام هدف خاص) خمس تخصیص نفرموده اند.

باز یادآور می شویم که «پس انداز» با تفکر اسلامی مبنی بر آبادانی دنیا و عقبا و توجه توامان به هر دو موضوع تفاوت و تعارض نداشته، بلکه یکی از ارکان پابرجایی کانون خانواده نیز محسوب می شود، زیرا پس انداز باعث می شود با توجه به رخدادهای ناگهانی که در زندگی بشر علی الخصوص در دنیای مدرن رخ می دهد به قول معروف برای روز مبادا سرپرست خانواده قادر به حل و فصل معضل شود و شدت و حدت صدمه یا امر دیگر را اندکی کاهش دهد، یا اگر برادر ایمانی او دچار مشکل شود از همین پس انداز خویش رفع معضل کند و خدمتی نیز به همنوع خویش ارائه دهد و نیز باید به این نکته توجه داشت که آموزه های دین مبین اسلام فقر را بشدت نکوهیده و مسلمان را از آن برحذر داشته است. حضرت علی(ع) در این باره خطاب به فرزند خویش محمد حنفیه بیان کرده اند: «ای فرزند من از تهیدستی بر تو هراسناکم، از فقر به خدا پناه ببر که همانا فقر دین انسان را ناقص و عقل را سرگردان می کند و عامل دشمنی است.» در فرمایشات حضرت است که سرمایه برای کار و کسب روزی را یک مسلمان باید در اختیار داشته باشد و با اصل آن به کار مشغول شده و از درآمد آن بهره برد، چنان که در فرازی از وصیت نامه خویش می فرمایند: «... و باکسی که این اموال در دست اوست شرط می کنم که اصل مال را حفظ کرده، فقط از میوه و درآمدش بخورند و انفاق کنند»؛ از این رو پس انداز با این رویکرد که می توان گفت عموم جامعه به آن مبتلا هستند نه تنها امری مذموم نیست، بلکه بسیار صحیح و کارآمد می نماید و اقل آن این است که انسان در مواقع سختی دست نیاز به همنوع خویش دراز نمی کند که خود این موضوع نیز در تعالیم اسلامی بشدت نکوهش شده است.

از منظری دیگر امروزه در سیستم بانکداری «پس انداز» به عنوان قرض الحسنه ای محسوب می شود که از شکل سرمایه راکد به سرمایه در گردش تبدیل شده و در توسعه و آبادنی جامعه و تولیدات داخلی و فعالیت های فردی و جمعی بسیار نافع است، یعنی پس انداز یک شخص می تواند در جامعه کارآمد بوده و تبعات خیر برجای گذارد و در امور عام المنفعه مشارکت کند. به هر روی از این منظر پس انداز امری نافع و کاری شایسته است که یکی از ضروریات جامعه کنونی می نماید، البته هدف و غایت این امر نیز موضوعی است که باید در نظر داشت تا صرف پس انداز با مال اندوزی هم معنی نشده و این کار صحیح با امری قبیح همگون نشده و دچار آفت شرعی و معنوی نشود.

منابع:

ـ امام علی(ع) و اقتصاد، محمد دشتی، انتشارات مشهور، ۱۳۸۶

ـ فقه و اقتصاد اسلامی، سیدمحمد محمودی گلپایگانی، نشر گلستان کوثر، ۱۳۷۹

امیر هاشم پور

عبارت رکود اقتصادی طی سال های اخیر در میان اخبار و گزارش های مختلف در جهان رواج زیادی یافته است، از سال ۲۰۰۷ به بعد بحران اقتصادی سراسر دنیا را فرا گرفت به شکلی که بسیاری از اقتصاددانان این بحران را بزرگ ترین رکود اقتصادی پس از رکود بزرگ دهه ۱۹۳۰ اعلام کردند.

این بحران با انفجار حباب در بازار مسکن آمریکا آغاز شد و بتدریج به کاهش میزان نقدینگی در نظام بانکی و اعتباری این کشور منجر شده و کم کم در میان کشورهای دیگر نیز بسط یافت. اکنون پس از گذشت چند سال از آن زمان، و در شرایطی که هنوز بسیاری از کشورها از آسیب های ناشی از آن رکود التیام نیافته اند، درگیری دو حزب جمهوریخواه و دموکرات در مجلس آمریکا و به تعطیلی کشانده شدن دولت فدرال، موجب شده تا زنگ خطر بحران اقتصادی جدیدی در جهان به صدا دربیاید.

در چنین شرایط ناامن اقتصادی، شاید پس انداز کردن توسط خانواده ها به عنوان اصلی ترین و ابتدایی ترین نهاد جامعه تاثیر چندانی بر بهبود شرایط اقتصادی کشورها نداشته باشد، اما در همان مقیاس کوچک می تواند نگرانی های کوچک و بزرگ خانواده ها برای تامین هزینه های پیش بینی شده یا غیرقابل پیش بینی از قبیل هزینه تامین مسکن، هزینه تحصیلات یا هزینه درمان را تا حدودی برطرف کند.

فرهنگ پس انداز معمولا از دوران کودکی از سوی والدین به فرزندان آموخته می شود، با این همه این فرهنگ در میان اقوام و ملت های مختلف به شیوه هایی متغیر آموخته می شود و پس انداز نیز به عنوان رفتاری که تفکر و فرهنگ بر آن اثرگذار است، در کشورهای مختلف روش ها و سبک و سیاق متفاوتی دارد، کیفیت و کمیت پس انداز در میان اقوام و کشورهای مختلف و حتی در میان گروه های سنی مختلف متغیر است، اما براساس گزارشی تحلیلی که در سال ۲۰۱۱ از سوی وال استریت ژورنال انجام گرفت، در میان تمامی کشورهای جهان، شهروندان ده کشور جهان هستند که نسبت به دیگران بیشتر به ذخیره کردن منابع مالی خود توجه و علاقه نشان می دهند.

براساس گزارش وال استریت ژورنال، ساکنان ایالات متحده آمریکا ۵.۸ درصد از درآمد خود را پس انداز می کنند اما ساکنان این ده کشور بیش از ۹ درصد از پس انداز خود ذخیره می کنند. اقتصاددانان توضیح روشنی بر این که چرا شهروندان این ده کشور با این اختلاف فاحش اقدام به ذخیره سازی سرمایه های خود می کنند، ارائه نداده اند.

براساس این گزارش ایرلندی ها با ۱۹.۳ درصد بیشترین میزان پس اندازهای مالی در جهان را دارا هستند. ایرلند به عنوان یکی از سالم ترین و سریع ترین اقتصاد های درحال رشد در اروپا به شمار می رفت اما این وضع طی رکود اقتصادی جهانی تغییر کرد. در سال ۲۰۰۶ دولت ایرلند از مازاد بودجه ای برابر ۲.۹ درصد از درآمد ناخالص ملی برخوردار بود. در سال ۲۰۱۰ این رقم تغییر کرده و دولت ایرلند دچار کسری بودجه ای ۳۲.۴ درصدی شد. این رقم طبیعتا آمارهای پس انداز در ایرلند را تغییر داد.

دومین ملتی که گرایش زیادی به ذخیره کردن پول دارند، فرانسوی ها هستند زیرا مردم این کشور ۱۶ درصد از درآمد خود را پس از پرداخت مالیات، پس انداز می کنند. میزان نرخ پس انداز در میان فرانسوی ها طی سال های گذشته افزایش یافته و این کشور در بازه زمانی خاصی از بالاترین میزان ذخیره سازی درآمد برخوردار بود، پدیده ای که تحت تاثیر رکود جهانی رواج بیشتری پیدا کرد. میزان درآمد ناخالص داخلی فرانسه از سال ۲۰۰۹ تا ۲۰۱۰ با کاهشی ۲.۵ درصدی مواجه شده و نرخ بیکاری در این کشور نیز در این دوران از ۷.۴ درصد به ۹.۵ درصد رسید.

برخلاف دیگر کشورهای موجود در این فهرست، اقتصاد اسپانیا فاجعه بارترین اقتصاد است. نرخ بیش از ۲۰ درصدی بیکاری در این کشور بسیار بالاتر از دیگر کشورها در سازمان همکاری و توسعه اقتصادی، OECD است. در سال ۲۰۱۰ میزان کسری بودجه دولت به ۹.۲ درصد از درآمد ناخالص داخلی رسید که البته به نسبت کسر بودجه سال پیش از آن در حدود دو درصد بهبود یافته بود. در همان سال بود که شهروندان اسپانیا احتمالا در واکنش به اقتصاد لنگان این کشور بیش از ۱۸ درصد از درآمد خود را ذخیره کردند که در میان کشورهای توسعه یافته نرخ بسیار قابل توجهی به شمار می رود. البته با وخیم تر شدن اوضاع و افزایش یافتن نرخ بیکاری به ۲۱ درصد، توان پس انداز کردن اسپانیایی ها را به ۱۳.۱ درصد کاهش یافت.

بلژیکی ها چهارمین ملتی هستند که در میان ده کشور با بیشترین نرخ پس انداز جهان دسته بندی شده اند. میانگین استراحت و فراغت بلژیکی ها در هفته ۱۶.۶ ساعت است که در میان دیگر کشورهای OECD می گویند رقم قابل توجهی به شمار می رود. شهروندان بلژیکی درآمد بالایی دارند که بخش زیادی از آن خرج پرداخت مالیات می شود. با این همه شهروندان این کشور ۱۲.۲ درصد از درآمد خود را پس انداز می کنند. آلمان نیز با وجود این که از نظر نرخ پرداخت مالیات جزو پیشتازان به شمار می رود، به عنوان پنجمین کشور با بیشترین نرخ پس انداز، یعنی ۱۱.۴ درصد در فهرست وال استریت ژورنال برشمرده شده است. با وجود این که آلمانی ها بیش از ۴۰ درصد از درآمد خود را به عنوان مالیات و هزینه های امنیت اجتماعی به دولت پرداخت می کنند میانگین درآمد خالص آلمانی ها پس از پرداخت این هزینه ها نزدیک به ۲۸ هزار دلار در سال است.

سوئد نیز در این میان با آلمان و بلژیک رقابت نزدیکی دارد و سوئدی ها بخش بسیار بزرگی از درآمد خود را ذخیره می کنند. وضع اقتصادی دولت سوئد از شرایط مناسبی برخوردار است، دولت این کشور بدهی خارجی کمی دارد و کسری بودجه آن کمتر از ۰.۳ درصد است. از سویی دیگر سوئدی ها از نظر تحصیلی در سطح بالایی بوده و کشور سوئد نیز از نظر کمترین میزان افرادی که از ساعات کاری طولانی برخوردارند، یعنی کمتر از ۰.۰۱ درصد، با نروژ همگام است.

سوئیس و پرتغال به ترتیب با ۱۰.۱ و ۹.۸ درصد پس انداز در رتبه های هفتم و هشتم فهرست وال استریت ژورنال قرار گرفته اند. با وجود نرخ بیکاری ۱۲ درصدی در پرتغال و ۴.۲ درصدی در سوئیس، این سوئیسی ها هستند که گرایش بیشتری به ذخیره سرمایه های خود نشان می دهند، در حالی که دولت سوئیس یکی از معدود دولت هایی است که دارای مازاد بودجه است و میزان بدهی به درآمد ناخالص داخلی در این کشور یکی از پایین ترین ارقام را نسبت به دیگر کشورهای جهان دارد. در مقابل، پرتغال با وجود تمامی چالش های اقتصادی در پیش رو، کمتر از سوئیس تن به پس انداز کردن داده و فقط ۹.۸ درصد از درآمد پرتغالی ها برای پس انداز شدن روانه بانک ها می شود. دلیل این تفاوت می تواند سطح پایین تر تحصیلات در این کشور به نسبت سوئیس باشد، به شکلی که تنها ۲۸.۲۵ درصد از شهروندان ۲۵ تا ۵۴ ساله پرتغالی دارای دیپلم یا تحصیلات بالاتر هستند.

در نهایت کشورهای استرالیا و اتریش هستند که به ترتیب در میان ده کشور جهان رتبه نهم و دهم را در زمینه میزان پس انداز به دست آورده اند. استرالیا یکی از معدود کشورهایی است که توانست تقریبا بدون هیچ آسیبی از بحران اقتصادی جان به در ببرد. این کشور غنی از منابع، افزایش قیمت سوخت و کالا نهایت استفاده را برد. نرخ بیکاری نیز در این کشور بسیار پایین بوده و در مقابل درآمد خانوارها از سطح قابل قبولی برخوردار است. درحالی که استرالیایی ها تنها ۲۲درصد از درآمد خود را صرف مالیات کرده و هیچ هزینه ای برای تامین امنیت اجتماعی پرداخت نمی کنند ۹.۳ درصد از درآمد خود را پس انداز می کنند. اتریشی ها نیز با ۰.۰۲ درصد اختلاف در درصد میزان پس انداز، با وجود بالاتر بودن نرخ مالیات در کشورشان ۹.۱ درصد از درآمد خود را ذخیره می سازند. با وجود ۳۲.۷ درصدی بودن میزان مالیات، اتریش از نظر میزان درآمد خالص در میان دیگر کشورهای OEDC از رتبه قابل قبولی برخوردار است، به بیانی دیگر اتریشی ها ملتی ثروتمند هستند، شاید به این دلیل که مردم این کشور از ساعات کاری طولانی مدت برخوردارند!

براساس این گزارش، دلایل پس انداز کردن یا خرج کردن سرمایه ها توسط شهروندان کشورها را می توان تا بی نهایت برشمرد. اما شاید بتوان به صورت خاص به ارتباط میان درآمد و توانایی پس انداز کردن اشاره کرد. شاید بسیاری درآمد بالا را با بالا بودن میزان پس انداز در ارتباط بدانند، اما حقیقت این است که عوامل دیگری از قبیل هزینه کالاهای اساسی و خدمات نیز بر تغییر میزان پس انداز در کشورهای مختلف اثر محسوسی دارد.

سمیرا مصطفی نژاد

تاریخ دو سده اخیر را می توان تاریخی بر احساس ناامنی و اضطراب درونی دانست. تاریخی که در آن ناامنی فقط از سوی جنگ یا تهدید نظامی رخ نداد، بلکه نزدیک تر و ساده تر از یک فاجعه بوده است. انسان تا این حد احساس اضطراب و ترس از آینده را نداشته.

تمام باورها، فلسفه ها، قصه ها و فیلم های آخرالزمانی، تمام نگاه های مضطربی که به تحولات جهانی دوخته شده، نشان از هراسی همگانی و بازتولید پیوسته آن در ساحت سیاسی، اقتصادی و فرهنگ عمومی دارد. این اضطراب فراتر از هر گونه خطر بزرگ بیرونی، در درون و در زندگی روزمره قوام می یابد. جنگ از بیرون و با حماقت های بزرگ بزرگان رخ می دهد، اما این ناامنی از اضطرابی هر روزه و نهادینه شده در درون نشات می گیرد. آنقدر درونی و هر روزه که گویی حالت طبیعی بوده است. این نگرانی همچون آلودگی شهر آلوده است که ساکنان آن هیچ گاه تمیزی آن را ندیده اند و سیاهی دود را رنگ طبیعی هر شهری می دانند. ناامنی و اضطراب همزاد زندگی مدرن و حال خواهیم دید که در زمانه ای که در آن زندگی می کنیم تبدیل به حالتی ضروری برای بودن شده است.

درست در میان بازیگوشی ها و رفع نیازها، با سرخوشی و بی خیالی جوانی است که پرسشی مطرح می شود؛ آینده من چگونه خواهد بود؟ با چنین آینده ای چه کنم؟ این پرسش ها بکلی با آن پرسش خیال انگیز یا شاید متوهمانه می خواهی چه کاره شوی، متفاوت است. می خواهی چه کاره شوی؟ در پشت میز کلاس درس طفل را وادار به اغراق های کودکانه می کرد، اما اینجا هر گونه اغراقی ناممکن است و خیال بلاهتی بیش نیست.

اینجا باید بجای تصورات بزرگ از آینده، خودت را دست پایین بگیری و سر را بر سنگ بکوبی، سری که در کودکی تصوری از سنگ واقعیت نداشت. ترس در این شرایط به مانند حالت طبیعی انسانی که مورد حمله قرار گرفته، باید حالی مستمر باشد. احساس ترس و وجود شرایط جنگی به میزان نداشته ها بزرگ می شود؛ اما به شرط توفیق، مال اندوخته شده، همواره در معرض تهدید و از بین رفتن است. این احتمال مال را باختن خود ناامنی را در بعدی دیگر گسترش می دهد.

در زمان نداری و نیاز، امنیت در فراهم کردن دارایی بیشتر است، شرایط به مانند شرایط جنگی است؛ انسان در ورطه مبارزه است و برای صلح (رفاه نسبی) یا پیروزی (ثروتمندی) می جنگد؛ اما هنگام رفاه یا ثروتمندی، ناامنی همیشه در کمین است؛ تغییر بازار، تغییر سیاست، کم شدن ارزش پول یا ورشکستگی همیشه محتمل است. در این موقعیت، دارا بودن همواره شبیه به صلح مسلح و آمادگی برای جنگ است؛ یعنی دارایی همواره می تواند جای خود را به نبود دارایی و نداشتن مطلق بدهد.

نگرانی از آینده، از بیماری، از سرنوشت خود و فرزندان احساسی است که همواره با انسان است. اینها در کنار وابستگی همه، از خرد تا کلان به شرایط اقتصادی جهانی و میزان موفقیت یا ناکامی سوداگران بزرگ اقتصادی و سرمایه داران پرقدرت، نوعی وابستگی ذهنی را ایجاد می کند. این وابستگی ذهنی موجب جنون ذخیره کردن، جمع کردن، پنهان کردن و افزودن پول و ارز و طلا می شود. آرام آرام و به شرط موفقیت یکی، دو نسل و گسترش تجارت، وظیفه حفظ و افزایش این داشته ها موروثی می شود.

در واقع داشته های ذخیره شده، تبدیل به حلقه اتحاد و قوام خانواده می شود و اگر روزی این بنا فرو بریزد، شاید از خانواده هم چیزی نماند. اینجاست که حفظ پس انداز و سرپا نگه داشتن حساب بانکی و املاک و... وظیفه ای فراتر از فرد و مسائلی چون امنیت می شود و به نهایت کارکردش می رسد. کارکردی که اتفاقا فردیت را بیشتر نابود و انسان را از همیشه وابسته تر و بی اراده تر می کند.

اینجا دیگر مالک، آن حساب بانکی خانوادگی است، نه فرد صاحب حساب. اینجا مالک، آن ماشین چند صد میلیونی و آن قصر و زمین های بزرگ است، نه مصرف کننده ها یا کاربرانش.

سرمایه داری هر قدر که قدرت پیدا می کند، ناامنی در میان طبقه متوسط و فرودست بیشتر می شود. احساس تهدید شدن و شکنندگی طبقه متوسط ناشی از این است که اندوخته او محدود است و به همین سبب جنون اندوختن در این طبقه بیشتر هم هست.

انسان متعلق به طبقه متوسط چون می خواهد خود را از آسیب پذیری نجات دهد باید مدام اندوخته خود را بیشتر کند. تغییر شرایط اقتصادی، کم شدن ارزش پول ملی، بالا رفتن تورم و... همه نسبت با اندوخته هر شخص متعلق به طبقه متوسط، معانی مختلفی پیدا می کنند.

تغییرات بازار در شکل زندگی روزمره و عینی و همچنین ضروریات این طبقه تاثیری مستقیم و پررنگ دارد. به همین دلیل اندوخته بیشتر یعنی ناامنی کمتر و مال کمتر یعنی آسیب پذیری بیشتر. راه فراری نیست. اینجا قانون جنگل، برتری طلبی،جنون جمع آوری، موفقیت طلبی و جلو زدن، ذخیره بیشتر نسبت به دیگری، رقابت پیوسته انسان ها در برابر منابع محدود و کسب امنیت خود در ناامنی دیگری تبدیل به اصلی ترین شکل اخلاقی بودن می شود.

در چنین نظمی همه چیز باید تبدیل به داشته های انسان شود و داشته های انسان سرمایه او و اندوخته اش برای آینده است. جنون تحصیلات دانشگاهی در طبقه متوسط، تولید مهارت های تازه و کسب توانایی های متفاوت با افزودن حساب بانکی و البته تشویق شدن برای فربه کردن آن معنایی یکسان دارد، همه برای برتری جستن و ذخیره کردن داشته ها برای روز مباداست. روز مبادا در زندگی مبتنی بر مصرف، بر روابط تکیه زده بر سرمایه و در خسران ذاتی انسان در پهنه اتفاقات و پیش آمدها، یعنی هر روز و همیشه. همه روزها روز مباداست و همه فرداها، روز نیاز. پس انداز اختراعی برآمده از این جهان آشفته است، واکنشی در برابر ناامنی، نبود اطمینان به برابری و حمایت دولت و امکانی برای برتری طلبی و جلو زدن، یعنی لباسی که ما را در جنگ احتمالی در امنیت نگاه خواهد داشت.

هراس از آینده هیچ گاه هراسی اصیل از درون انسان نبوده و نیست. هراس از روزهای نیامده ناشی از بدبینی های نه چندان منطقی است. آماده بودن برای فاجعه امری است و هراس از روز نیامده، امری دیگر. آنها که کمتر از آینده می ترسند در برابر فاجعه مقاوم ترند، چرا که می دانند که از دست هراس کاری بر نمی آید و روز بد بیشتر خارج از کنترل یک فرد است، بنابراین وقتی اتفاقی ناگوار رخ می دهد، آرام تر و بی دغدغه ترند. هراس همواره بخشی از کنترل انسان را نابود می کند، نیاز را افزایش می دهد؛ بنابراین انسان ترسیده قابل کنترل تر از انسانی است که هراسی از آینده ندارد. کنترل شدن انسان ها در زمان ترس راحت ترین کار برای قدرتمندان است. اگر شما از خوردن چیزی بترسید، پیام های اصحاب قدرت (حال چه اقتصادی و چه سیاسی که بیشتر البته یکی هستند) را برای نخوردن آن چیز و خوردن جایگزین هایش بیشتر جدی می گیرید. این گونه بسادگی کنترل می شوید. در بیشتر موارد هراس آفرینی مقدمه ای برای شوک به بازار و هدایت سرمایه هاست، به همین دلیل است که ذخیره پول در بانک و خست در زندگی اکنون سبب می شود همواره سرمایه های عمومی از سوی بانک ها کنترل شوند. این هراس علاوه بر کنترل شدن افراد و ناتوانی هر چه بیشتر آنها در اتفاقات ناگوار؛ سویه روانشناختی مهمی هم دارد. خساست و وسواس مالی از مهم ترین آسیب های نگاه روز مبادایی و پس انداز محور است.

از دست دادن لحظه،به تعویق انداختن نیازها یا لذت های اکنون، از زندگی انسان تلاشی برای اندوختن مداوم و آسیب های نشانه گذاری شده می سازد. جمع کردن، آسیب دیدن و به الزام هزینه کردن، نظم زندگی این گونه است و این نظم آنقدر از وجوه انسانی و سلامت روان دور است که حاصلی جز افسردگی نخواهد داشت.

مال جمع می شود و از بین می رود. به تعبیر سنکا فیلسوف رومی انسان چیست؟ ظرفی که با کوچک ترین تکان و آرام ترین ضربه خواهد شکست... بدنی ضعیف و ظریف، برهنه، در حالت طبیعی خود، بی دفاع و متکی به کمک دیگری. بنابراین مالی که اندخته می شود براحتی از بین می رود و انسان به جای استفاده از آن در لحظات سلامت، خود انتظار فاجعه را می کشد. ممکن است همین نگاه، پس انداز کردن و مال اندوزی بیشتر را توجیه کند؛ اما باید این نکته را در نظر داشت که کیفیت زندگی حاصل از استفاده درست از لحظات سلامت است و همچنین در یک نظام اصلاح شده به لحاظ فکری، حمایت های انسانی دقیق تر خواهد بود و در آخر این که خسران انسان ذاتی است و با هیچ اندازه از توان مالی خوشی و سلامت تن ابدی نخواهد بود.

دوراندیشی در لفظ امری مثبت است، اما به همین اندازه هم انتزاعی است، چگونه می توان با قربانی کردن خود در راه انباشت سرمایه و کار طاقت فرسا و سرانجام سلاخی اکنون آینده ای نیکو داشت؟ چگونه می توان با حذف زمان حال و حواله دادنش به آینده ای درخشان تر و امن تر زندگی بهتری داشت؟ اندوخته هر انسانی چیزی فراتر از خود و توان بودن او نیست. نیرویی که در برابر نیروی خود می ایستد و آن را مستهلک می کند، هیچ گاه ذخیره خوبی برای آینده نیست.

لیبرال ها همواره گفته اند که ناامنی را ذاتی موجود زنده می دانند. همان طور که حیوانات در جنگل برای بقا به هم می پرند و حق حیات یکدیگر را مانع می شوند و ناامنی در زندگی شان جاری است، انسان ها هم برای بقا، پیشرفت و زندگی بهتر نیاز به برتری طلبی و بنابراین ناامن کردن دیگران دارند. جنون جمع آوری و بیشتر کردن اندوخته در چنین شرایطی ضروری است؛ اما این برتری طلبی در قرن حاضر دارد به مرز خودکشی عمومی می رسد. لطمه هایی که به روح و روان انسان و طبیعت خورده است، این که مه وجود او را تبدیل به یک ضایعه کرده است و این واقعیت کل کشتی بزرگ جهان را به سمت غرق شدن می برد.

شاید روزی عالم به جایی برسد که انسان ها دریابند که وقتی کشتی در حال غرق شدن است، نجات دادن کریستال های قیمتی و جمع آوری حجم بیشتری از پول و کلاهای باارزش و ذخیره آنها درگوشه به ظاهرامنی در کشتی در حال غرق، کاری پوچ و بی ارزش است و تنها میزان خسارتشان را بیشتر خواهد کرد، که البته وقتی کشتی غرق شد افسوس آن خسارت هم پوچ خواهد بود.

علیرضا نراقی

در تعریف سبک زندگی اگر فرض را بر این قرار دهیم که این مفهوم همان نحوه گزینش و انتخاب مصرف کالاهای موجود در زندگی روزمره است یعنی پذیرفته ایم که میان سبک زندگی و مصرف رابطه یی دوسویه وجود دارد. واقعیت این است که مفهوم سبک زندگی (Life Style) در یک جامعه مصرفی معنا پیدا می کند و به همین دلیل در اواخر قرن بیستم و همزمان با گسترش مصرف گرایی در جوامع غربی جامعه شناسانی همانند وبلن، وبر و زیمل برای نخستین بار نسبت به مصرف گرایی حساس شدند و در ادامه مطالعاتی که در این زمینه انجام دادند به مقوله سبک زندگی پرداختند. انتخاب سبک زندگی از سوی دیگر با مفهوم تمایز مرتبط است و مصرف کنندگان با انتخاب کالاهای مصرفی و همچنین سبک زندگی خود را با گروهی مشابه می کنند و از گروه دیگر متمایز. سبک زندگی متمایز کننده افراد و گروه هاست و به واسطه بررسی آن می توان وجوه تشابه و تفاوت کنشگران را به یکدیگر و از یکدیگر تعیین کرد.

جامعه شناسان چه می گویند؟

آنتونی گیدنز سبک زندگی را از مولفه های زندگی مدرن می داند و در این میان به سال های پس از جنگ جهانی دوم و ظهور دولت های رفاهی در اروپای غربی تاکید دارد. او معتقد است که دنیای مدرن گزینه های قابل انتخاب را برای افراد افزایش می دهد در حالی که در فرهنگ های ماقبل مدرن فرد معمولا پیرو یک سبک و شیوه زندگی خاص بود. بوردیو نیز در نظریات خود و در کتاب «تمایز» که یکی از مهم ترین کتاب های او به شمار می آید، اشاره می کند که انسان ها با کمیت و کیفیت مصرف، خودشان را تعریف می کنند و از این طریق تشخص می یابند. به عقیده بوردیو مصرف یکی از مراحل ارتباط است و گروه های مختلف به ویژه طبقات اجتماعی و اقتصادی از میان سایر چیزها انواع کالاهای مصرفی، روش های ارائه خوراک و غذا خوردن، مبلمان و تزیین داخلی منزل را به کار می گیرند تا روش زندگی مجزای خود را مشخص کرده و خود را از دیگران متمایز کنند. بوردیو همچنین با مفهوم «فضای اجتماعی» سبک های زندگی مختلف را نشان می دهد. فضای اجتماعی به این ترتیب ساخته می شود که عاملان و گروه های اجتماعی براساس حجم و میزان سرمایه اقتصادی و سرمایه فرهنگی با برخی افراد اشتراکاتی پیدا می کنند و از برخی دیگر فاصله می گیرند. به عقیده او فضای اجتماعی بر مبنای سرمایه ساخته می شود و هر چه سرمایه فرد بیشتر باشد، در فضای اجتماعی در موقعیت بالاتری قرار خواهد گرفت.

براساس استدلال او مردمی که به طور نزدیک در یک فضای اجتماعی قرار دارند، دارای مشابهت هایی بسیار هستند حتی اگر هرگز یکدیگر را ندیده باشند. ژان بودریار هم به عنوان متفکری که موضوع مصرف را دستمایه نظریه پردازی قرار داده معتقد است که مصرف به تنهایی ارضای یک دسته از نیازهای زیستی نیست بلکه متضمن نشانه ها و نمادهاست. به گفته وی مصرف را باید به عنوان روندی تلقی کرد که در آن خریدار یک قلم کا? از طریق به نمایش گذاشتن کالاهای خریداری شده به طور فعالی مشغول ت?ش برای خلق و حفظ یک حس هویت است. به عبارتی دیگر مردم حس هویت «چه کسی بودن» را از طریق آنچه مصرف میکنند تولید می کنند. موضوع دیگری که بودریار به آن می پردازد توانایی مصرف برای این است که به عنوان یک تعهد اجتماعی شهروندی جایگزین مالیات شود یعنی دولت در عوض آنکه نرخ مالیات های عمومی را افزایش دهد مالیات دهندگان را در قالب افراد و گروه های خصوصی تشویق به خرج کردن پول هایشان می کند یا همانطور که بودریار به نقل از آیزنهاور عنوان می کند: «پولی که دولت خرج می کند، هرگز به اندازه پولی که مالیات دهندگان خرج می کنند مفید نیست زیرا دولت از پرداخت مالیات معاف است».

تشبیه جالبی که بودریار در کتاب «جامعه مصرفی» به کار می گیرد همانند کردن مصرف کنندگان در وضعیت کنونی به کارگران ناآگاه و سازمان نیافته اوایل قرن نوزدهم است. از نظر بودریار همان گونه که دموکراسی مردم را ستایش می کند به شرطی که مردم از جای خود تکان نخورند یعنی در عرصه سیاسی و اجتماعی مداخله نکنند، حاکمیت مصرف کنندگان نیز به رسمیت شناخته می شود به شرطی که مصرف کنندگان در صحنه اجتماعی نقش ایفا نکنند: «مردم همان کارگران اند به شرطی که سازمان نیابند. عموم مردم و افکار عمومی همان مصرف کنندگان اند به شرطی که تنها به مصرف کردن قناعت کنند». جامعه مصرفی از نظر بودریار درگیر اسطوره مصرف است یعنی گفتار جامعه معاصر درباره خود آن؛ مصرفی که غایت گفتمانی اش این است که از «مصرف کننده، انسانی جهانی یعنی تجسم عام، آرمانی و نهایی نوع بشر و از مصرف نطفه یی برای رهایی انسانی بسازد که در عوض و با وجود ناکامی در زمینه رهایی سیاسی و اجتماعی با توفیق همراه خواهد بود». انسان مصرف کننده به جای آنکه به جبران فقدان های اجتماعی سیاسی بیندیشد که مجال کنش را از وی سلب کرده است هرچه بیشتر درگیر منطق مصرف می شود تا ناکامی های جمعی خود را تحت ارضای نیازهای فردی اش از یاد ببرد و به قول بودریار «حداکثر آن است که گروه گرا می شود»؛ مثل تلویزیون دیدن خانوادگی یا مردمی که به استادیوم ها یا سینماها می روند.

جامعه ایرانی و مصرف

هم اکنون موضوعاتی همچون مصرف گرایی و مصرف نمادین در میان گروه های مختلف اجتماعی ایران یک بحث مهم و قابل تامل است. طی سال های اخیر الگوی مصرفی جامعه ایران در بسیاری کالاها و خدمات دستخوش تغییر جدی شده و می توان ادعا کرد که مفهوم «جامعه مصرفی» در بخشی از طبقه متوسط و طبقه بالا در شهرهای بزرگ کشور قابل تبیین است ولی باید توجه داشت در ناهمگونی موجود در وضعیت اقتصادی و اجتماعی ایران موضوع «مصرف کاذب» جای بررسی بیشتر دارد. ناصر فکوهی در مصاحبه با روزنامه بهار در این باره می گوید: «مصرف کاذب می تواند با نیازهای هویتی تمایزی همراه و ترکیب شود که این نیازهای هویتی می توانند به دلیل مسائل روزمرّگی، هویتی و دیگر آسیب ها ایجاد شوند. این مساله که مصرف تمایز ایجاد می کند یک تصور است چون تمایز به مفهومی که آنها می خواهند ایجاد نمی شود. البته نه اینکه به هیچ عنوان ایجاد نشود. بستگی به این دارد که در سیستم اجتماعی در کجا قرار بگیرید و چه معنایی به تمایز بدهید. سیستم اجتماعی یک سیستم بسیار بسیار پیچیده است. مثلا یک فرد با خریدن و پوشیدن یک لباس، خودش متمایز و آگاهانه این کار را می کند. گاهی شخصی نیازهای مهم و اساسی دارد ولی برای اینکه خود را متمایز کند به مصرف کاذب رو می آورد. تمایز اتفاق می افتد ولی نه با آن نتایجی که کنشگر می خواهد. کنشگر با آن مصرف در یک دایره کوچک و یک بعد مشخص مثل دوستان و خانواده تمایز ایجاد می کند، ممکن است آنها با دیدن لباس و تلفن همراه خاص او به گونه دیگری با او رفتار کنند ولی در بعد بزرگ تر اصلا این طور نیست.

وقتی مولفه های تمایز را از یک دایره کوچک به دایره بزرگ ببریم مسائل کاملا تغییر می کند آنچه در یک دایره کوچک نشان دهنده تمایز اشرافی است در یک دایره بزرگ تر نشان دهنده نوعی خودنمایی طبقه پایین است.»عباس کاظمی که مطالعات گسترده یی روی پاساژها و مراکز خرید داشته معتقد است: مراکزخرید، مکانی مناسب برای مطالعات مصرف و سبک زندگی محسوب می شود زیرا در این مراکز به تناسب موقعیت آن کالایی عرضه می شود که مصرف آن می تواند معرف سبک های زندگی مشخصی باشد. سبک هایی از زندگی که از طریق مصرف کالاهای متمایز (مد روز، گران قیمت و مارک دار) ظهور یافته و بدین ترتیب خود به ایجاد جامعه متمایز و تفکیک یافته کمک کرده است. به گفته کاظمی در اینجا مراکز خرید، سبک های زندگی را مرزبندی می کنند زیرا مراکز خرید به ویژه در شهر تهران، در محله های متوسط به بالای شهری مستقر شده اند و نوع محصول ارائه شده با متوسط درآمد ساکنان آن تناسب دارد و برای ساکنان آن نیز مصرف کالاهای مارک دار از اهمیت بسیاری برخوردار است.

مبینا بنی‌اسدی

وقوع اتفاقات نامنتظره بخشی از زندگی روزمره همه ما است. بنابراین عقلانی است که قبل از وقوع، درباره آن بیندیشیم و راهکارهای خود را بسنجیم. مهم ترین ویژگی این اتفاقات نامنتظره این است که شما دقیقا نمی دانید چه زمانی قرار است پیش بیایند. اصلی ترین مولفه در حل مشکلات و بحران های پیش آمده، نحوه واکنش شما است.

اگر با مسائل نامنتظره مالی مواجه شدید، نکات زیر را در ذهن خود داشته باشید

تا بهتر از پس بحران بربیایید.

به عقب برگردید و شرایط را از نو بسنجید

بحران و اتفاق نامنتظره، باعث می شود که تمرکز ما برای حل مساله تا حد بسیار زیادی از دست برود. از بین رفتن تمرکز، کنترل بر امور را مختل می کند و همین امر بحران را شدیدتر می کند. شاید نتوان جلوی برخی از وقایع را گرفت و آنها به گونه ای باشند که از کنترل ما خارج باشند، اما در بسیاری از موارد واکنش نامناسب خود ما است که بحران را شدیدتر و گسترده تر می کند. پس اندکی صبر کنید، آرامش خود را حفظ کنید و به سوالات زیر پاسخ دهید

میزان خسارت مالی شما چقدر بوده است؟

اکنون خرج های ضروری شما چیست؟

آیا منابع مالی دیگری دارید که بتواند تا اندازه ای ضررها را جبران کند؟ اگر دارید تا چه اندازه این منابع به حال شما مفیدند؟

سرمایه مالی ای که اکنون در اختیار دارید چقدر است؟

هزینه های جاری شما در گذشته چقدر بوده و اکنون چقدر است؟

این سوالات و سوالاتی از این دست به شما کمک می کند برآورد بهتری از موضوع داشته باشید. با توجه به پاسخی که به این سوالات می دهید، باید تصمیم بگیرید. البته نمی توان به صورت قطعی گفت در این شرایط چه تصمیمی بهتر است. باید همه فاکتورها را لحاظ کرد. شاید بهتر باشد که شما پس انداز خود را به کار گیرید و کسب وکار تازه ای را آغاز کنید و یا شاید برعکس، بهتر باشد که هزینه های جاری خود را کم کرده و شروع به پس انداز پول کنید. این سوالات به شما برنامه ای برای هزینه خواهند داد. شاید بتوانید خودتان بدون کمک خانواده و دوستانتان مشکل را حل کنید و شاید شرایط به گونه ای است که جز با کمک و حمایت آنها نمی توانید راه را ادامه دهید. باید تصمیم خود را بگیرید.

اولویت بندی هزینه ها

اجاره خانه، قسط وام و وسایل، هزینه های خوراک و پوشاک و... همه هزینه هایی هستند که ما با آن ها سروکار داریم. نخستین مساله این است که هیچ تعهد هزینه ای جدیدی برای خود نیافرینید. اگر وسیله ای با شرایط بسیار مناسب به فروش می رسد در شرایط فعلی اصلا به صلاح نیست که پس انداز خود را خرج آن کنید. باید تا آن جا که امکان دارد جلوی هزینه های تازه را بگیرید. در خورد و خوراک هم تا آنجا که امکان دارد

صرفه جویی کنید.

قبل از رفتن به سوپرمارکت لیست وسایل مورد نیاز خود را بنویسید، مقداری متناسب با همان وسایل پول نقد به همراه خود ببرید و دقیقا مطابق لیست خود خرید کنید. قبوض خود را مرتب کنید. آنهایی را که ضروری هستند و موضع پرداختشان نزدیک است از بقیه جدا کنید.

کمک گرفتن از دیگران

در این شرایط شما برای شروع کار جدید و حتی اداره امور روزمره نیازمند کمک هستید. وام های بانکی می توانند در این اوضاع بسیار مفید باشند. کمک خانواده و دوستان را فراموش نکنید. حتما به بازپرداخت وام ها و کمک ها فکر کنید. تا آنجا که امکان دارد برای هزینه های جاری از بقیه قرض نکنید. بلکه قرض از بقیه را به عنوان سرمایه کار خود به کار بیندازید.

یادداشت کنید

بحران ها و اتفاقات نامنتظره مالی چیزی نیست که یک بار برای همیشه سراغ افراد بیاید. همه ما هر از چند گاهی با چنین بحران هایی مواجه می شویم. این اتفاقات نا منتظره اکثرا شبیه هم هستند. بنابراین سعی کنید از تجربیات خود استفاده کنید. هر بحران مالی اگر به خوبی بررسی شود می تواند نکات بسیار زیادی به شما بیاموزد. برای مثال اگر در طی یک بحران مالی، از دوستانتان قرض خواستید و آنها از کمک کردن به شما به هر دلیلی اجتناب کردند، باید در برنامه ریزی هایتان برای آینده این نکته را مدنظر قرار دهید که مجبورید به تنهایی از پس حل مشکلات مالی خود برآیید. این گونه تاثیرات مخرب بحران را بر زندگی خود تا حد بسیار زیادی کاهش می دهید. علاوه بر این بحران های مالی به شما یاد می دهد در شرایطی که اوضاع مالی مناسبی دارید، باید حتما پس اندازهای خاصی داشته باشید که بتواند به شما کمک کند. اینکه هم اکنون کار مناسب و حقوق مکفی دارید، هیچ تضمینی برای آینده به شما نمی دهد. با خود فکر کنید اگر همین امروز اوضاع برگشت و شرایط دشوار مالی پدید آمد، چگونه می توانید از خود و خانواده تان در برابر اثرات بحران محافظت کنید.