باورم كن بي تو تنهام                  تو نباشي سرده دنيام

بزار آدما بدونن                          عاشقم عاشقي رسوا

اگه روزي بدونم كه                   تو ديگه منو نميخواي

اگه دنيا منوبخواد                       بي تو من دنيا نميخوام

بي تومن يه بي پناهم                   توقشنگترين پناهي

دستامو بگير تو دستات               لحظه دل بي قراري

" هو الشاهد "

سلام به همه راسخونی های عزیز...مخصوصا اونایی که امسال برای اولین بار مهر رو بدون مدرسه شروع میکنند!

من که تغذیه بهشتی قبول شدم و پزشکی آزاد!

امیدوارم بقیه هم هر جا که هستند موفق باشند!!!

یا علی .... التماس دعا

تنها خداست که می داند بهترین در زندگی تو چگونه معنی می شود به او اعتماد کن

سلام بر راسخونی های عزیز :

خیلی دلم گرفته بود خواستم کمی درد و دل کنم تا کمی از غم خودم را سبک کنم آخه چند روزه که عجیب دلم پر کشیده برای پدر خدا بیامرزم کاشکی فقط میشد 1 ثانیه اورا میدیدم خوش به حال اونایی که پدر دارند امیدوارم قدرش رابدانند تا مثل من در حسرت دیدنش غمگین نشوند ببخشید باعث ناراحتیتان شدم چون جای دیگه ای نبود درد و دل نمایم .

انشاا... که در زندگی و تحصیلتون موفّق باشین.

یا علی

از زندگی ، از اینهمه تکرار خسته ام...

سرم مثل کوه شده است 

کوه اگر بخواهد کوه نباشد....

اگر بخواهم سری نداشته باشم

ناظم حکمت با تو هم عقیده ام

می خواهم سرم را برای یک هفته ، یا بیشتر،

- حتما بیشتر –

در گنجه ای بگذارم

اما من مثل تو ، به جای آن چنار نمی کارم.

هیچ نمی خواهم

آدم بی سر... دلم می خواست اینهمه مو را از سرم بتراشم...

کاش می توانستم

خدا !!!

چرا انسان بی بند نیافریدی ؟! 

انسان آزاد...

رویاهایی هم دارم...

سرم را بتراشم و با سری برهنه در خیابان بدوم...

سرم را ببرم

سرم را در دست بگیرم و در خیابان ها بدوم...

خدا... چرا انسان آزاد نیافریدی؟

انسان آزاد...

همیشه بندی هست...

از همان ابتدا... بند ناف...

مادر، پدر ، معلم ، همسر ، دوستان ، آشنایان ، همسایه ها، مردمان نازنین کوچه و خیابان... 

بلند نخند...داد نزن...با خودت حرف نزن...مودب باش...

سرم پر از کابوس های ندیده است...

می بینمشان..حتما... حتی شاید در بیداری... 

سرم مثل کوه است...کوه اگر نخواهد کوه باشد...

آسمانی دیدم در گل فرورفته... آسمانی گلی...آسمانی بی چرخش... گنبد دوار،

افسانه بود..

ای فسانه...فسانه...فسانه...

با افسانه ها متولد شدیم... بچه گی کردیم... بزرگمان کردند... و باز با افسانه ها بچه می شویم و می میریم...

زال نبودم که فرزند خوانده سیمرغ شوم...

رستم نبودم که طعمه چاه نابرادر شوم...

سهراب نبودم که به دست پدرم کشته شوم...

سودابه نبودم که عاشق سیاوش شوم...

سیاوش نبودم و از آتش نگذشتم...

من آسمانی بودم در گل نشسته...

کجاست حبل الهی؟؟؟

چنگ می زنم در هوا...

نومیدانه تکیه گاهی می جویم در فضایی که بی رحمانه تهی ست ، به گفته شاملو...

می نویسم در تاریکی ..خطوط را نمی بینم..

شاید جوهر خودکارم تمام شده باشد..

شاید فقط ردی می گذارم و می روم...

ردی نیست..اثری نیست... جای پایی هرگز...

من امپراطوری خطوط را بر پا کرده ام... از خط میخی... تا شکسته نستعلیق..

نقطه ها را نمی بینم.. چه خوب...

از بی نهایت همین سه نقطه می ترسم...

از نمی دانم ها و باید بدانم ها...

بدانم چه بشود؟؟!!

آیه های تزویر... دروغ... نفرت... باز متنفر شده ام...

این درد کهنه باز به قلبم چنگ می زند...

باز می ترسم و باز نفرین می کنم... 

آدمیان ، گاهی ، رنج آدمیانند...

با سرم چه کنم ؟؟؟

بند نافم پیچیده دور گردنم... مرا بیرون نکشید.. دارم خفه می شوم...

دکترهای بی شعور!! قتل من به گردن شماست...

ضربه های متوالی بر پشتم...

نه من کوتاه نمی آیم... 

می خواهم مرده بمانم... 

آه... گریه ام را در آوردید... 

نور این اتاق ، چشمانم را می زند... 

من از تاریکی می آیم... 

من از مجاورت سایه ها می آیم، و هرگز نخواهم پرسید کجاست آفتاب؟! 

بند نافم را بریدید... ممنون!!!! آ زاد شدم !!! 

نه !!!!؟؟؟؟؟!!!!!؟؟؟؟!!!! 

این نهایت بی رحمی ست... 

هزار بند... هزار هزاران بند دیگر دارد  روحم  را می بندد... 

اگر پای روح من کفش نخواهد باید چه کند ؟؟؟؟

آنهم کفش بند دار ... 

با گره کور...  

رهایم کنید....................................

     آسمان سخت گرفته,شب و ظلمت,من و تنهایی و غربت....

آری غربت!!

بی تو من در همه ی شهر غریبم............!

یادم آمد تو به من گفتی از این عشق حذر کن

بشنو سخن و بر این آب نظر کن......

اما.....

ای یار....!!

لحظه ای چند درنگ کن......

آب آینه ی عشق گذران نیست

و چرا نگاه تو به نگاهم نگران نیست ؟!

این دل عاشق من با دگران نیست

نشنیدی......

تو گسستی تو رمیدی.....

دلبرم بی من از این شهر سفر کرد

بگذشت ز من,از من و این عشق ساده گذر کرد..

و در این حال......

نوری بدرخشید,کوچه لرزید.......

دو سیاهی دست در دست........

فانوس بدست ز کنارم بگذشتند.....

آه........

دلبرم بود,

 با دگران بود ,

فارغ از غم این قلب نگران بود......

بغض ابر شکست........

آسمان هم ,به سوگ این دل دیوانه نشست....

با تشکر از 09303495228 به نظر میرسد شعر مشهور فریدون مشیری خیلی قشنگ تر باشد .

 جز تو که دنیامو بغل کردی               حال منو هیچکی نمیپرسه

     من با تو از هیچی نمیترسم             هر جا که باشی من دلم قرصه  

اندازه دریا عتش دارم                    این سینه اقیانوس اشوبه

  امشب بذار از اشک خالی شم            من عاشقم گریه برام خوبه!

سلام به دوست عزیزarseyfi   ممنونم شعر قشنگی بود

آرامشِ دریای من، چندی ست بر هم خورده است

امواجِ گیسویِ کسی ، آسایشم را برده است



اوضاع، بر وِفق مُرادم بود تا یکسالِ پیش

زان پس خیالی چون خوره ، روح و تنم را خورده است



آتشفشان عشق ، از کوهِ دلم فَوّاره زد

حالا به جا از من، تنی دَم سرد و دل آزرده است



یک اتّفاق ساده بود، چیزی شبیه زلزله

آوار شد لیلائی و . . . دیدند قیسی مُرده است



چون باد، جارو کرد و بُرد، آسودگی های مرا

آشفتگی ست ، این ارمغانی را که عشق آورده است



حالا پس از عمری شکستن در خود و پرپر شدن

با آنکه چون گُل، خاطرم تب کرده و پژمرده است



اما خیالی نیست، چون آمد نیامد دارد عشق

این بار هم سهم من از آن زخمهای گُرده است



ای باد! در گوشش بگو: بعد از تو ای عذراترین!

این وامِقِ وامانده، دیگر دل به کس نسپرده است

جز همین سرزنشِ خویش، چه از دست دلم می آید !؟

وقتی از دستِ من، اینگونه دو ابروت، بهم می آید !

 

             آسمانم به زمین می رسد از بستنِ پلکِ ترِ تو

             و به تاراجِ خوشی های دلم، لشگرِ غم می آید

 

                   بعد از آن حادثه ی تلخ ،که آنگونه تو را رنجانید

                  دیگر از عشق ، گریزانم و از خویش ، بدم می آید

 

        "الِفی" بودم و از غصّه ی نا دیدن تو ، " دال" شدم

         نوبت ماست ، بپرسیم : به ابروی تو خم می آید؟!

 

    اندکی حوصله ! تا شرح دهم ، آنچه گذشت این دو سه سال

    گیرِ ما، آدم پر حوصله ای – مثل تو – کم می آید:

 

چند وقت است، هوای دل من ، یکسره ابرآلود است

پیٍ پاییزِ زمین سوز ، زمستانِ ستم می آید

 

            حسِ بد بینی ام ، آنقدر فزون گشته، که بد پندارم

           بر سرِ شانه ی مجروحم، اگر دستِ کرَم می آید

 

                       موجم و قسمتم آشفتگی و دربدری شد ، ز ازل

                         تازه ، اینگونه نباشم ، ز تنم بوی عدم می آید

 

          بخت برگشته و بی روح و زمینگیرم و . . . اما ، دلخوش:

                    کان پری وارِ مسیحا نفَسِ نیکقدم می آید