اگرمن جاي اوبودم
همان يك لحظه اول
كه اول ظلم را مي ديدم
جهان رابا همه زشتي وزيبايي
به روي يكدگرويرانه مي كردم
عجب صبري خــــــــــدا دارد
اگرمن جاي اوبودم
كه مي ديدم يكي عريان ولرزان
ديگري پوشيده ازصدجامه رنگين
زمين وآسمان را
واژگون مستانه مي كردم
عجب صبري خــــــــــدا دارد
اگرمن جاي اوبودم
نه طاعت مي پذيرفتم
نه گوش ازبهراستغفاراين بيدادگرهاتيزكرده
پـ ا ر ه پـ ا ر ه دركف زاهدنمايان
سبّحه صددانه مي كردم
عجب صبري خــــــــــدا دارد
اگرمن جاي اوبودم
براي خاطرتنهـ ـ ـايكي
مجنون صحراگردبي سامان
هزاران ليلي نازآفرين را
كوبه كوآواره وويرانه مي كردم
عجب صبري خــــــــــدا دارد
اگرمن جاي اوبودم
به گرد شمع سوزان
دل عشاق سرگردان
سراپاي وجودبي وفا
معشوق راپروانه مي كردم
عجب صبري خــــــــــدا دارد
اگرمن جاي اوبودم
كه مي ديدم مشوش عارف وعامي
زبرق فتنه اين علم عالم سوزمردم كش
به جزانديشه عشق ونامعدوم
هرفكري دراين دنياي پرافسانه مي كردم
عجب صبري خــــــــــدا دارد
چرا من جاي اوباشم
همين بهتركه اوخودجاي خودبنشسته
وتاب تماشاي تمام
زشتكاري هاي اين مخلوق رادارد
وگرنه من به جاي اوچوبودم
يك نفس كي عادلانه سازشي
باجاهل وفرزانه مي كردم
*عجب صبري خــــــــــدا دارد
عجب صبري خــــــــــدا دارد*
*معيني كرمانشاهی*
