با دیدن این عکسا که حتی بعضیاشون رو قبلاً هم دیده بودم ، خیلی ناراحت شدم.

از فقر مینویسم ،با دستهای خالی                              

                           سفره پراست امشب از شامی خیالی.

معتاد زجر بودیم ،باید که می کشیدیم                         

                           خواب غذا می دیدیم از خواب می پریدیم.

دلهای همسایه ها ،برای ما کباب بود                         

                            سارا ولی هنوزم شبها گرسنه خواب بود

با اشک مینویسم ،بابا نان ندارد                               

                          شاید که معجزه شد از اسمان ببارد

دیوارها شعار، مرگ بر فقر دادن                                   

                           صندوقهای خیریه در حد یک نمادن

محکوم به فقر بودیم ، محکوم به فرق و تبعیض               

                         دلخوش به وعدهایی ،از چیزهای ناچیز

از فقر مینویسم، با این که نیست حالی                    

                             این قصه ای حقیقیست ،از دارایی خیالی

روزی گذشت پادشهی از گذرگهی                    فریاد شوق برسرهر كوی وبام خواست

پرسید زان میانه یكی كودك یتیم                 كاین تابناك چیست كه برتاج پادشاست

آن یك جواب داد چه دانیم ما كه چیست          پیداست آنقدر كه متاعی گرانبهاست

نزدیك رفت پیرزنی كوژ پشت و گفت            این اشك دیده من وخون دل شماست

مارا به رخت وچوب شبانی فریفته است         این گرگ سالهاست كه با گله آشناست

آن پارسا كه ده خرد و ملك رهزن است          آن پادشا كه مال رعیت خورد گداست

بر قطره سرشك یتیمان نظاره كن                 تا بنگری كه روشنی گوهر از كجاست

پروین به كجروان سخن از راستی چه سود    كو آنچنان كسی كه نرنجد زحرف راست

منبع:دیوان پروین اعتصامی

عاشق زمستان و برفم ، او را نمی دانم ...

من و زمستان ، هیچوقت او را نفهمیدیم.

تا حالا فکر کردی به کسانی که تو برف کفش های پاره دارند ؟؟؟

یا  نه اصلا کفشی بر پا ندارند

تا به حال پا هایتان یخ زده است ؟؟؟؟؟

فقر و خیابان

زیر پل ها زندگی ما گذشت

روزهای ساده دنیا گذشت

غنچه های زودرس بودیم ما

کودکی در کودکی ما گذشت

***

بچه ایم و در هوای مردها

آلت همبازی ولگردها

شاد و آزاد از کتاب و مدرسه

در غم نان و اسیر دردها

***

کولی آواره ایم و در سفر

زیر این پل ها شب ما شد سحر

جاده شب از سر ما در عبور

روزها ماییم و راهی در گذر

***

دایی ما مطرب آوازه خوان

حافظ آوازهای عاشقان

مطرب رقص عبور عقربه

از خیابان های کشدار زمان

***

مادرم از ما جدایی می کند

می رود شهر گدایی می کند

ما چگونه زنده ایم ای مادرم؟

پس خدا دارد خدایی می کند

***

چیست بابا؟ از چه جنسی؟ کو کجاست؟

مثل ما آواره خاک خداست؟

بچه های شهر بابا داشتند

هیچ بابایی چرا ما را نخواست؟

***

بر سر ما چشم بی پروا گذشت

لحظه های زندگی رسوا گذشت

بود انگشت اشاره سوی ما

زیر پل ها زندگی ما گذشت...

مسعود نوروزی ( راهی )

از فقر مینویسم ،با دستهای خالی                              

                           سفره پراست امشب از شامی خیالی.

معتاد زجر بودیم ،باید که می کشیدیم                         

                           خواب غذا می دیدیم از خواب می پریدیم.

دلهای همسایه ها ،برای ما کباب بود                         

                            سارا ولی هنوزم شبها گرسنه خواب بود

با اشک مینویسم ،بابا نان ندارد                               

                          شاید که معجزه شد از اسمان ببارد

دیوارها شعار، مرگ بر فقر دادن                                   

                           صندوقهای خیریه در حد یک نمادن

محکوم به فقر بودیم ، محکوم به فرق و تبعیض               

                         دلخوش به وعدهایی ،از چیزهای ناچیز

از فقر مینویسم، با این که نیست حالی                    

                             این قصه ای حقیقیست ،از دارایی خیالی

کودکی بود خسته، با دلی رنجور و نا امید

چه در سر داری کودک؟

به چه می اندیشی؟

بازیت چیست؟

کودکا نست؟

نه بازی داند چیست و نه آرامش!

بازی او زندگیست، اندیشه اش گرسنگی!

با دلی پر ز درد یک شبه مرد شده است!

چه بگویم از تو ، چه توانم گویم؟

رختهای چرک نداری ام را با اشک شستم و روی خط فقر آویختم تا

شاید آفتاب انسانیتی بخشکاندشان ،

دو چیز آزارم می دهد :

طوفان امروز

 و

 برهنگی فردا ... !

کاش  بارانی ببارد تشنگی را کم کنم .

جدول

***
 

در گذار قصه‌هامان رد‌پایی از یلی نیست

این لغت هم، مثل زخم شانه‌ها، در جدولی نیست؟!

*

در سکوتی سخت بغرنج و نفس فرسا، اسیریم

گر چه در دست نحیف لحظه‌هامان، تاولی نیست

آنکه روزی گفت: آینده ... خیالی بود و اینک –

ذوق آبادانی ما، جز درنگ مهملی نیست!

ارتفاع سروها، ربطی به آزادی ندارد؟!

قامت آزادگی زیرا شبیه هیکلی نیست

دست ما تنگ است، اما، خوب می داند که عمری –

جز همین بیداد بر ما رفته، رنجی، معضلی نیست

*  *

دشت و تنهایی و غربت، آبله، بغض و ندامت

یک نفر همراه می جویم در این‌ هامون، ولی، نیست !   

*** 

به شیوه‌ی بابا

***

وقتی کنار اشک و تماشا، گریستم

تنها‌تر از تمامی شب‌ها، گریستم

در پشت پرده‌های خیالم، کسی نبود –

بیهوده بر توهم بی‌جا، گریستم!

تا سایه‌های زندگی از نو رفو شود

هر روز من به حسرت فردا، گریستم

باور کنید، در گذر از کوچه‌های شهر

من بارها، نگاه خودم را، گریستم!

نامردمی، نگاه غریبم ندیده بود

تا دید، کودکانه، همان جا، گریستم

شلاق بود و دست من و رنج بردگی

من سال‌ها، به شیوه‌ی بابا، گریستم

*  *

امروز هم گذشت ، ولی یک نفر، نگفت :

بر حال و روز مردم دنیا، گریستم؟!

***
سیدعلی اصغرموسوی

بنگرید بر حال من،من آدمی پر دردم/

در میان عالمی من گوشه ای کز کردم

چون که از ظاهر شدن در جمعشان شرمم بود/

چون لباسم پاره و قَدرم زِشان کمتر بود

زندگی مملو ز مشکل جیب من هم خالی/

مشکلاتی بسیار،از همه بدتر مالی

درد پا دارم که قادر نیستم کار کنم/

توی فامیل زنم راحت بسی خوار شدم

ای خدا از روی فرزندان خود شرمنده ام/

آخر بازی چرا من حال هم بازنده ام

سفره ی شام و نهار یک دانه نان است و پنیر

/خود روم بازهم تماشای درِ مهمان پذیر

تا که فرزندان خورند بی من غذای بیشتر/

من همی بیرون زِ خانه در عذای خویشتن

آن قَدَر اندیشه کردم که دگر گشتم پیر/

من چرا نُه را بخواهم چون که هست هشتم گیر

خانه ای را که در آنم ز چوب است و ز گل /

من ز روی صاحبِ خانه دگر گشتم خِجل

بچه هایم مثل من دارند لباس پاره/

کفشها فرسوده و موهایشان آواره

چند وقتیست که آنها میدهند منرا عذاب/

چون بهانه کردند آنها که میخواهند کباب

همه ی دار و ندارو مال من یک پونصدی/

دختر کوچک من در حسرت یک روسری

چون شود تاریک هوا از هر طرف بوی غذا/

منِ بدبخت همچنان در گوشه ای غرق عذا

تانکِ نفت خالیِ خالی و هوا هم گشته سرد /

زیرِ چشمان زنم قندیل بسته اشکِ درد

همسرم همدرد من شاکی ازین اوضاع نیست/

ای خداوند بزرگ دلیل این اوضاع چیست

همسرم چون من ز روی کودکان شرمنده است/

سفره ی درد دلِ خود را ز رویم بسته است

بچه ها کم کم ز عید و خوشی اش میخوانند/

سفره ی هفت سین،لباس و کفش هم میخواهند

پس چه چاره که ندارم پولی و دستم تنگ/

من ندارم طاقت کار و تلاش،هستم لنگ

صد هدف داریم اما پول کم،یک پونصدی/

که شود تأمین با آن یک هدف،آن روسری

ای خدا در خانه من بی آبرو گشتم بسی/

من امیدوارم بگیرد عاقبت دستم کسی...

سراینده:علی جعفری

خیلی ناراحت شدم

یاد کزت افتادم

تو یه کتاب خوندم  . . .این دنیا دار پاداش و ثواب نیست . . .

تا قبلش هزار بار شنیده بودم ها ولی نمی دونم چرا  روم خیلی اثر گذاشت

ان شاالله جایگاهشان در بهشت بالای شهر باشه !

بنویس بابا مثل هر شب نان ندارد            سارا به سین سفره مان ایمان ندارد

بعد از همان تصمیم کبری ابرها هم         یا سیل می بارد و یا باران ندارد

بابا انار و سیب و نان را می نویسد         حتی برای خواندنش دندان ندارد

انگار بابا همکلاس اولی هاست              هی می نویسد این ندارد آن ندارد

بنویس کی آن مرد در باران می آید          این انتظار خیسمان پایان ندارد

ایمان برادر گوش کن نقطه سر خط بنویس     بابا مثل هرشب نان ندارد