نامهام را میگذارم باز بر دوش نسیم
راه دشوار است «بسم الله الرحمن الرحیم»
ای سکوتت بهتر از رسم قشنگ گل، سلام!
ای سکوتت دلگشا، مثل اذانهای سلیم
حال تو «الحمد لله» است مانند بهشت
حال ما «العفو» مثل خار و خسهای جحیم
خانهی تو زادگاه ابرهای بیقرار
خانهی تو زادگاه آفتاب است از قدیم
حرفهای ما پر از پروانگی هستند، باز
در طواف نور تو پرواز کم میآوریم
چیست تکلیف کسی که در خودش زندانی است
او که دور افتاده از فیض صراط المستقیم
از رمیدنهای آهو ترس و تک افتادگی
بغضهایم را بخوان از چشمهای یاکریم
رقیه ندیری
