کلامی زیبا

به خدا گفتم بیا جهان را قسمت کنیم

آسمون مال من ابرش مال تو

دریا مال من موجش مال تو

ماه مال من خورشید مال تو

خدا خندید وگفت:

تو بندگی کن همه ی دنیا مال تو ومن هم مال تو

مثل آن مسجد بین راهی تنهایم...

           هرکس هم می آید مسافر است...

          میشکند،هم نمازش را و هم دلم را و میرود..

................................تو  نمازت راهم نخواندی و رفتی !

امام رضا علیه السلام فرمودند :

هفت چیز بدون هفت چیز از مسخرگی است ( یعنی مانند آن است که انسان خودش را به مسخره گرفته باشد ) :

-- کسی که با زبانش از خداوند آمرزش بخواهد و به دل پشیمان نباشد ، خویشتن را مسخره کرده است .

-- و کسی که از خداوند توفیق بندگی و فرمانبرداری بخواهد و در این راه نکوشد ، خویشتن را ریشخند کرده است .

-- و کسی که از خدا بهشت بخواهد و بر سختیها صبر و شکیبایی نکند ، خود را به تمسخر گرفته است .

-- و آن کسی که از آتش دوزخ به خدا پناه ببرد و شهوات دنیوی را ترک نکند ، خود را مسخره کرده است .

-- و کسی که مرگ را به یاد بیاورد و برای مردن مهیا نشود ، خود را مسخره کرده است.

--و آن کس که خداوند بلند مرتبه را یاد آورد و مشتاق دیدار جمال حق نشود ، خود را به مسخره گرفته است .

جواب داد:
اگر زن یا مرد دارای ( اخلاق) باشند پس مساوی هستند با عدد یک =1
اگر دارای (زیبایی) هم باشند پس یک صفر جلوی عدد یک میگذاریم =10
اگر (پول) هم داشته باشند دوتا صفر جلوی عدد یک میگذاریم =100
اگر دارای (اصل و نصب) هم باشند پس سه تا صفر  جلوی عدد یک میگذاریم =1000

ولی اگر زمانی عدد یک رفت (اخلاق) چیزی به جز صفر باقی نمی ماند و صفر هم به تنهایی هیچ نیست ، پس آن انسان هیچ ارزشی نخواهد داشت.

نخست: هنگامیکه به پستی تن میداد تا بلندی یابد.
دوم: آنگاه که در برابر از پاافتادگان، می‌پرید .
سوم: آنگاه که میان آسانی و دشوار مختار شد و آسان را برگزید.
چهارم: آنگاه گناهی مرتکب شد و با یادآوری اینکه دیگران نیز همچون او دست به گناه میزنند، خود را دلداری داد.
پنجم: آنگاه که از ناچاری، تحمیل شده‌ای را پذیرفت و شکیبایی‌اش را
ناشی از توانایی دانست.
ششم: آنگاه که زشتی چهره‌ای را نکوهش کرد، حال آن که یکی از نقاب‌های
خودش بود.
هفتم: آنگاه که آوای ثنا سرداد و آن را فضیلت پنداشت.

رابطه ی قلب ها با یکدیگر

نوشته شده توسط عارفه رضوان منش