کلامی زیبا

زندگی را هفت روز بر من خوش است :

روز اول مادرم را عاشقانه سخت در آغوش کشم

روز دوم از سر بی کس بُدَن در گوشه خلوت سر کشم

روز سوم آن همه تنهائیم را از خدایم می کشم

روز چهارم عاشق درمانده ام را بابدیدم می کُشم

روز پنجم ناز مولایم علی را می کشم

روز شش چشمان مالا مال از غم را به عالم می کشم

روز هفتم ناگهان من از زمین پر می کشم

حال فهمیدم که من لولیوش و از غم خوشم .

شاعر : خوش سخن