علی ای همای رحمت، تو چه آیتی خدا را
که به ما سوا فکندی، همه سایه هما را
دل اگر خداشناسی، همه در رخ علی بین
به علی شناختم من، به خدا قسم خدا را
به خدا که در دو عالم، اثر از فنا نماند
چو علی گرفته باشد، سر چشمه بقا را
مگر ای سحاب رحمت، تو بباری ار نه دوزخ
به شرار قهر سوزد، همه جان ماسوا را
برو ای گدای مسکین، در خانه علی زن
که نگین پادشاهی، دهد از کرم گدا را
به جز از علی که گوید، به پسر که قاتل من
چو اسیر توست اکنون، به اسیر کن مدارا
به جز از علی که آرد، پسری ابوالعجایب
که علم کند به عالم، شهدای کربلا را
چو به دوست عهد بندد، زمیان پاکبازان
چوعلی که میتواند، که به سر برد وفا را
نه خدا توانمش خواند، نه بشر توانمش گفت
متحیرم چه نامم، شه ملک لافتی را
به دو چشم خونفشانم، هلهای نسیم رحمت
که زکوی او غباری، به من آر توتیا را
به امید آن که شاید، برسد به خاک پایت
چه پیامها سپردم، همه سوز دل صبا را
چو تویی قضای گردان، به دعای مستمندان
که زجان ما بگردان، ره آفت قضا را
چه زنم چو نای هر دم، ز نوای شوق او دم
که لسان غیب خوشتر، بنوازد این نوا را:
«همه شب در این امیدم، که نسیم صبحگاهی
به پیام آشنایی، بنوازد آشنا را»
زنوای مرغ یا حق، بشنو که در دل شب
غم دل به دوست گفتن، چه خوش است شهریارا
