احادیث امام علی ع

قال علي عليه السلام:

ان اوقاتك اجزا عمرك فلا تنفذ لك وقتا الا فيما ينجيك

همانا وقتهاي تو پاره هاي عمر توست ، پس نبايد وقتت را تمام كني مگر در چيزي كه نجات تو در آن باشد.

و قال: ان المغبون من غُبِنَ عمره و ان المغبوط من انفذ عمره في طاعة ربه

براستي كه زيانكار كسي است كه در عمرش زيان كرده و بهره ور كسي است كه عمرش را در طاعت پروردگارش تمام كرده است

و قال:  ان العاقل من نظر في يومه لغده و سعي في فكاك نفسه و عمل لما لابد له و لا محيص عنه

براستي كه عاقل كسي است كه در امروزش فردايش را بنگرد و در آزاد كردن نفسش (‌از شهوات و سخط الهي ) بكوشد بكوشد براي روزي كه چاره اي از آن ندارد و راه فراري از آن نيست.

و قال: ان اخسر  الناس صفقة و اخيبهم سعيا  رجل اَخلَقَ بدنه في طلب آماله و لم تساعده المقادير علي ارادته فخرج من الدنيا بحسراته و قَدِمَ علي الاخرة بتبعاته

براستي كه زيانكارترين مردم در تجارت و پشيمانترين آنها در تلاش كسي است كه پيكرش را در پي آرزوهايش بفرسايد و مقدرات با او مساعدت نكند پس از دنيا با حسرت خارج شود و با رنج به آخرت وارد شود.

اميرالمونين حضرت علي عليه السلام فرمود:

« اللهم انك لا تخلي الارض من حجة لك علي خلقك ظاهر او خاف مغمور لئلا تبطل حججك و بيناتك »

اصبغ بن نباته گويد از اميرالمونين عليه السلام شنيدم كه فرمود:

«صاحب هذا الامر الشريد الطريد الفريد الوحيد»

صاحب اين امر شريد(آواره) و طريد (رانده) فريد(تك) وحيد( تنها) است.

كمال الدين ج1 باب 26 حديث 13

مردی خدمت امیر مومنان شرفیاب شد و عرض كرد: از مهدی برای من سخن بگو، حضرت فرمود:

« ... آستانه اش از همه گشادتر، دانشش از همه افزون تر و برای خویشاوندانش از همه نیكوتر است. بارالها! بیعت او را پایان بخشِ همه اندوها قرار بده. پراكندگی امت را به دست او به یگانگی مبدل فرما. اگر خداوند چنین روزی را نصیب تو ساخت. چون كوه استوار باش. اگر چنین روزی را درك كردی، به سوی احدی از او روی متاب. اگر به كویش راه یافتی، از او در مگذر.»

بحارالانوار، ج 51، ص 115، بشارة الاسلام، ص 52

حضرت علی(ع) در نهج البلاغه می فرماید: كسی كه در پی او باشد، اثر او را نمی بیند. هیچ اثر شناسی از او نشانی به دست نیاورد، هر چند در این راه بكوشد. در آن رویدادها قومی ذهن و فكرشان صیقلی شده، همچون صیقل شمشیر به دست آهنگر. دیدگانشان به نور قرآن روشن و گوش هایشان به تفسیر آن مانوس. پس از جام خرد و حكمت كه بامداد به آنان می نوشند شبانگاه نیز سیراب می گرداند.

امام علي عليه السلام فرموده اند:

« عباد الله ! زنوا انفسكم قبل ان توزنوا و حاسبواها من قبل ان تحاسبوا »

ترجمه: اي بندگان خدا! خود را بسنجيد قبل از آنكه مورد سنجش قرار گيريد ، و به حساب خود رسيدگي كنيد پيش از آنكه به حسابتان رسيدگي كنند.

نهج البلاغه/ خطبه ۹۰

على‏عليه السلام در خطبه همام در وصف متّقين در برخورد با قرآن چنين مى‏فرمايد:

چون شب شود (براى نماز) برپا ايستاده آيات قرآن را با تأمّل و انديشه مى‏خوانند. و با خواندن و تدبّر در آن، خود را اندوهگين مى‏سازند و به وسيله آن به درمان درد خويش كوشش مى‏كنند (از خواندن و عمل به قرآن چاره رهايى از عذاب و سختى قيامت را مى‏جويند). پس هرگاه به آيه‏اى برخورند كه شوق دهنده و اميدساز باشد، به آن شوق پيدا مى‏كنند؛ مانند آنكه پاداشى كه آيه از آن خبر مى‏دهد، در برابر چشم ايشان است و آن را مى‏بينند و هرگاه به آيه‏اى برخورند كه در آن ترس و بيم است، گوش دلشان را به آن مى‏گشايند، چنانكه گويا شيون و فرياد (اهل) دوزخ در بيخ گوشهايشان است.

عبداللّه بن سليمان مى‏گويد: از امام صادق‏عليه السلام در مورد فرمايش خداوند عزّوجلّ «وَ رَتِّلِ الْقُرآنَ تَرْتيلاً» (مزمّل / 4.) سؤال كردم، كه فرمود: اميرمؤمنان على‏عليه السلام مى‏فرمود:

« بَيِّنْهُ تِبْياناً وَ لاتَهُذَّهُ هَذَّ الشِّعْرِ وَلا تَنْثُرْهُ نَثْرَالرَّمْلِ وَ لَكِنْ اِفْزَعُوا قُلُوبَكُمُ الْقاسِيَةَ وَ لا يَكُنْ هَمُّ أَحَدِكُمْ آخِرَالسُّورَةِ »  

(معناى آيه، آن است كه) آن را خوب بيان كن و همانند شعر آن را به شتاب نخوان و مانند ريگ آن را پراكنده مساز؛ ولى دلهاى سخت خود را به وسيله آن به بيم و هراس افكنيد و همّت شما اين نباشد كه سوره را به آخر برسانيد.

اصول كافى، ج 4، ص 418.

امام على‏عليه السلام مى‏فرمايد:

ثم انزل علیه الکتاب نورا لا تطفا مصابیحه و سراجا لا یخبو توقده

سپس قرآن را بر او ( حضرت محمد صلی الله علیه و آله) نازل فرمود قرآن نوری ست که خاموشی ندارد و چراغی ست که درخشندگی آن زول ندارد.

نهج البلاغه نسخه دشتی / خطبه 198