ليست شهداي دفاع مقدس (ش)

صادق شکرخاني در سال 1344 ش در تهران در يک خانواده‌ي کاملاً مذهبي و مقيّد به احکام الهي چشم به جهان گشود. صادق هنوز به سنّ تکليف نرسيده بود که همراه پدر و مادر به نماز مي‌ايستاد. او همواره به مسايل مذهبي توجه مي‌کرد و در هيئت‌هاي قرآني حضور فعال داشت و از نظر اخلاقي، رفتار و گفتار با همه مهربان بود.
در دوران انقلاب در راهپيمايي‌ها و تظاهرات عليه رژيم پهلوي شرکت مي‌نمود. صادق دوران تحصيل را تا اخذ مدرک ديپلم در رشته‌ي تجربي با موفقيت سپري کرد و همواره بهترين و ممتازترين دانش‌آموز مدرسه‌اش بود. اوقات فراغتش را به مطالعه مي‌پرداخت. خيلي کم‌حرف بود؛ اما در فکر و روحش غوغايي از علم برپا بود.
پس از پيروزي انقلاب اسلامي، مبارزه‌ي چشم‌گيري با گروهک‌هاي ضدانقلاب داشت سپس وارد بسيح شد و به عنوان معلم قرآن و احکام به برادران بسيجي درس مي‌داد.
در سنّ 17 سالگي با اصرار فراوان به جبهه‌ي بوکان رفت و 3 ماه جنگيد سپس به تهران بازگشت و بعد از 5 روز به جبهه‌ي شرهاني منتقل شد تا اين‌که در تاريخ 24/1/62 در عمليات والفجر يک در سنّ 18 سالگي بر اثر اصابت گلوله به گلو به شهادت رسيد.
مدتي بعد پيکرش را به خانواده تحويل دادند.

منبع:يادواره 5600 شهيددانش آموز و شهيدفهميده

رضا شکرنژاد در روز دهم شهريورماه سال 1343 در روستاي منجاب‌قديم از توابع اهر ديده به جهان گشود و در جمع خانواده‌اي خون‌گرم و مذهبي باليد. رضا در کنار کار کشاورزي و کمک به خانواده با جديّت تمام مشغول تحصيل شد. در طول تحصيل هميشه شاگرد ممتاز بود. مهرباني، تواضع، خوش‌خلقي و خدمت به ديگران از او فردي مورد احترام و اعتماد ساخته بود.
به عشق آموزگاري وارد مرکز تربيت معلم شد. به اين شغل عشق مي‌ورزيد؛ با شوق از پله‌ها بالا مي‌رفت. با جديت گوش‌دل به دروس اساتيد مي‌سپرد؛ شيفته‌ي مطالعه بود و در اين ميان کتاب‌هاي استاد مطهري را با ولع مي‌خواند و از هر کتاب و نوشته‌اي خلاصه‌اي برمي‌داشت. کمتر کسي چون او قداست شغل آموزگاري را با اين عمق دريافته بود. باور او بود که معلمي شغل انبياست و چه زيبا اراده کرده بود که در کسوت يک معلم مبلّغ خوبي‌ها و پاکي‌ها و صداقت باشد. هنوز دانشجو بود که زنگ آزمون بزرگ الهي يعني جهاد في سبيل الله، او را به سوي جبهه‌ها کشاند.
فعاليت در حوزه‌ي تبليغات به عنوان معاون انجمن اسلامي در پشت جبهه او را راضي نمي‌کرد. او سال‌ها به عشق خدمت به مردم، به سختي درس خوانده بود و هنوز کوچه‌باغ‌هاي روستاي منجاب‌قديم پسرک آرام و سر به زيري را که در هر گوشه‌اي با کتاب خلوت مي‌کرد، فراموش نکرده است.
در طول زندگي پربار و سرشار از ايمانش، توکل به خدا و خدمت به مردم براي رضاي خدا سرلوحه‌ي تمام اعمالش بود و حال که راهي پيدا شده بود براي کسب رضاي خدا؛ رضا را کي توان تأمل بود و صبوري. بيست و دو ساله بود که به عشق خدمت، راهي جبهه شد.
مي‌گفت: « اگر هميشه خدا را ناظر بر اعمالمان ببينيم، وسوسه‌هاي شيطان هيچ وقت کارساز نخواهد بود. » آرامش ذاتي‌اش در دوستان و هم‌سنگرانش تأثيري عميق داشت. در سخت‌ترين شرايط به همه روحيه مي‌داد. در حماسه‌ي کربلاي هشت در شلمچه مشغول کار تبليغاتي بود که در اثر حمله‌ي شيميايي دشمن همان‌گونه که هميشه آرزوي قلبي او بود، در سنّ 23 سالگي به درجه‌ي رفيع شهادت نايل آمد.

منبع:كتاب آموزگاران شهادت جلد2 صفحه 225

علي‌ميرزا شکري سال 1308 در روستاي گاوسوار از توابع شهرستان ايوان در خانواده‌اي محروم اما مذهبي ديده به جهان گشود. ايشان به خاطر فقر مضاعفي که در آن زمان بر سراسر زندگي روستاييان و مردم عشاير سايه انداخته بود قادر به فراگيري علم نشد و لاجرم به کارهاي کشاورزي و دامپروري پرداخت. وي فردي با تأمل، نيک‌انديش و مهربان بود و نسبت به همسر و فرزندانش مسئول و خدمتگزار؛ او فرزنداني پاکدامن و مؤمن را تربيت کرد و همواره فرزندانش را به پايبندي به اسلام و قرآن سفارش مي‌کرد. تا اينکه سرانجام در تاريخ 5/5/1367 برا ثر بمباران هوايي دشمن در حاليکه 59 سال داشت به خيل شهيدان پيوست.

منبع:كتاب ملكوتيان صفحه 148

شيريني جشن شکوهمند پيروزي حق بر باطل در خاطره‌هاي همگان بود و چندي بيش از اين اتفاق زيبا نگذشته بود که در سال 1358 کودکي زيبا به نام فرشته شکري پا به دنياي رنگارنگ گذاشت. او در شهر زيباي ايوان چشم گشود و در همان‌جا خردسالي‌اش را به پايان رساند. فرشته در پنجمين روز از مرداد ماه سال 1367 در حالي‌که 9 ساله بود در اثر بمباران هوايي رژيم بعث عراق در شهرستان گاوسوار شهد شيرين شهادت نوشيد و به ديدار حق شتافت.

منبع:كتاب ملكوتيان   -  صفحه: 188

فاطمه سال 1364 در شهرستان ايوان متولّد شد.
کودکي معصوم بود که رژيم دژخيم بعث عراق به او فرصت نداد تا بيش از 3 بهار از عمرش را ببيند.
شايد اگر فاطمه در پنجمين روز مردادماه سال 1367 در روستاي گاوسوار زير بمباران هوايي آن سنگدلان شهيد نمي‌شد، اکنون جزو بهترين‌هاي ايران بود و برگ سبزي مي‌شد از دفتر اين کشور اسلامي.

منبع:كتاب ملكوتيان   -  صفحه: 189

زهرا در سال 1366 چشم به جهان هستي گشود. خنده‌هاي زيبايش شادي و نشاطي خاص به اهل خانه بخشيد.
زهرا يک ساله بود که هواپيماهاي رژيم بعثي به زادگاهش روستاي گاوسوار حمله کردند و او در روز پنجم مردادماه سال 1367 به شهادت رسيد.

منبع:كتاب ملكوتيان   -  صفحه: 195

سال 1336 بود که شهر کوچک مريانج به قدوم اسماعيل منور گرديد. شايد از آن رو نامش را اسماعيل نهادند که در تقديرش از تيغ و مسلخ نوشته بودند. او هنوز کودکي محتاج به حضور پدر و آرميدن در سايه‌سار عناياتش بود که در غروبي غمگين گرد يتيمي را بر سر خود احساس کرد.
اسماعيل جهت تأمين معاش خانواده مجبور شد به همراه برادر بزرگ‌ترش به کار و فعاليت اشتغال يابد و هم‌زمان تحصيلاتش را ادامه دهد. او بعد از سپري کردن اين دوران پرمشقت، وارد دبيرستاني در همدان شد و از آن پس با حضور در جلسات سياسي _ مذهبي چشم‌انداز روشني در برابر خود مشاهده کرد.
شکري‌موحد از همين محافل مخفي استفاده‌ي وافري در جهت مبارزه با رژيم پهلوي نمود و فعاليت‌هاي انقلابي خود را گسترش بخشيد. بعد از سقوط حکومت جائر شاهي، به خدمت کميته‌ي انقلاب اسلامي درآمده و بعد از مدتي با تشکيل هسته‌ي مرکزي سپاه‌پاسداران به اين سازمان رزمي _ فرهنگي ملحق شد.
شکري‌موحدبا علاقه و اشتياق در بيمارستان امام خميني همدان دوران آموزش را به پايان برده و به سمت مسئول بهداري سپاه ناحيه ‌ي همدان منصوب گرديد. او مدت‌ها در همين سمت در جبهه‌هاي نور عليه ظلمت خدمت نمود تا اين‌که از سوي سپاه به زيارت خانه‌ي خدا مشرف شد.
او در سال 1361 ازدواج کرد و هنگامي‌که دخترش 8 ماهه بود، در مناطق غربي کشور با احرام خون به ديدار خدا شتافت.

منبع:نشريه جاودانه ها شماره 77