چهار هیجان اساسی ما عبارتند از:

ترس، خشم، اندوه و لذت یا رضایت (گلمن،١٩٩٥).

❌ترس مداوم که در موقعیت های مختلفی تجربه می شود، تبدیل به اضطراب می گردد.

❌خشم یک احساس قوی از ناخشنودی و خصومت است.

❌اندوه طولانی و با دوام، تبدیل به افسردگی می شود.

❌رضایت هم حالت سلامتی و احساسات خوشایند، فارغ از تجربه ی اضطراب، خشم و افسردگی زیاد است.

🍁دعـــــا و نفــــرین !!

وقتی برای کسی از ته قلب آرزوی موفقیت شادی و سلامتی میکنید، امواج نامرئی تفکرات و انرژی شما تشخیص نمیدهد که این آرزو متوجه دیگریست. این موج نیک خواهی ابتدا خود شما را سرشار از ماهیت خویش میکند
در حالت دعا تمامی قوای معنوی، سلول های مغز و حتی سیستم عصبی، زیر بارش این ذرات بهشتی قرار میگیرند که خود شما آن را تولید کردید. اگر از کسی بیزار و متنفر باشید نیز ذرات و امواج کسالت و تنفر، نخست بر خود شما میبارد و سپس در ضمیرتان رسوب میکند.

با توجه به این واقعیت، ضمیر ناخودآگاه کسی که دعا و نفرین میکند، نمیتواند تشخیص دهد که این محصولات شفا بخش و یا مسموم کننده متعلق به فرد دیگریست و باید به سوی او صادر شود بلکه در این شرایط، ضمیر ناخودآگاه، آن محصولات را ابتدا خودش جذب میکند.

همیشه به یاد داشته باشید آبی که در رودخانه جاریست، نخست بستر خود را تر و سرشار از ذات خویش میکند و در نهایت به دریا میرسد، به همین صورت کسی که در معرض تابش امواج شما قرار گرفته نیز آخرین ایستگاه دریافت کننده ی آن است ...
‌

🔹به افراد عصبی که در خیابان به شما تنه می زنند، راه بدهید تا عبور کنند
 
🔸به رانندگان عصبانی و بی منطق که می خواهند از هر گوشه ای زودتر به مقصد برسند، راه بدهید 

🔹به کسی که در خیابان به شما بی‌احترامی می کند، بی اهمیت باشید 

🔸در برابر کسی که بی محابا به شما ناسزا می گوید، سکوت کنید و محیط راه ترک کنید 

🔹در برابر کسی که کارهای وقیحانه خود را به شما نسبت می‌دهد، کوتاه بیایید 

🔸در برابر  کسی که مدام دروغ می گوید لبخند بزنید و بگذرید، در پی انتقام نباشید 

🔻چون آنها به راحتی هر کاری که بخواهند را می کنند!

🔹به سادگی شما را وارد بازی های کثیف خود می کنند!

 🔸با بی حیایی و فریاد و دریدگی شما را تا سطح خودشان پایین می کشند 

🔹یادتان باشد آنها همیشه حق به جانب هستند و آدم سالم و باشرف از پس آنها برنمی آید
 
🔺ضرب المثلِ "باید با هر کسی مثل خودش بود" را برای رسیدن به آرامش فراموش کنید و از چنین افرادی فقط دور باشید و یقه تان را دست هر دیوانه ای ندهید چون به قول معروف مردم از دور دیوانه اصلی را تشخیص نمی دهند!

✍️مهراب حیدری 

چند باور سمّی که عملکرد ما را کاهش می دهند:

۱. اينكه قربانى هستيم.

۲. ميتوانيم ديگران را تغيير دهيم.

٣. اگر جاى فلانى بودم زندگى بهترى داشتم.

٤. ديگران بايد مطابق انتظار ما رفتار كنند.

٥. براى رسيدن به كمال و احساس شادى حتماً به حضور فرد خاصى نياز داريم.

۶. نگران بودن درباره ى اينكه ديگران در مورد ما چه فكرى ميكنند.

هیچ وقت حسرت زندگی آدمایی رو که از درونشون خبر نداری نخور!

حسادت نوعی اعتراف به حقیر بودن خویش است.

هر قلبى دردى دارد، فقط نحوه ابراز آن فرق دارد.

بعضى ها آن را در چشمانشان پنهان میكنند، و بعضى ها در لبخندشان!

خنده را معنی به سرمستی مکن آنکه میخندد شاید غمش بی انتهاست.

ﻧﻪ ﺳﻔﻴﺪﻱ ﺑﻴﺎﻧﮕﺮ ﺯﻳﺒﺎﻳﻲ ﺳﺖ... ﻭ ﻧﻪ ﺳﻴﺎﻫﻲ ﻧﺸﺎﻧﻪ ﺯﺷﺘﻲ...

نگرانی, مشکل فردای تو را از بین نخواهد برد ,اما آرامشِ امروزت را قطعا از تو خواهد گرفت..

زیباترین جاده های دنیا، در ناممکن ترین، سخت ترین و خطرناک ترین مسیرها بنا شده اند...
 

چند کار زشت و ناپسند که باید ترکش کنیم

در شب با چراغ خاموش حرکت کردن
_در ایستگاه مترو خودمونو بچپونیم تو واگن و نذاریم قبلیا خارج شن

_به گارسون بی احترامی کنیم
_یه وسیله ای رو که از قفسه برمیداریم و بعد پشیمون میشیم تو قفسه ی نامربوط بذاریمش و نظم رو به هم بزنیم

_وقتی یکی گوشیش رو به ما میده عکسی رو ببینیم عکسای بعدی رو هم بزنیم ببینیم
_صدای ضبط رو بلند کنیم اعصاب مردمو به هم بریزیم

_موقع رانندگی مسیج بدیم یا تلفن حرف بزنیم
_ مثل .... بپیچیم جلوی بقیه ماشینا بدون زدن راهنما

_تو صف فروشگاه کارتمون رو اخرین لحظه دنبالش بگردیم در حالیکه همه تو صف منتظرن
_چرخ های خرید رو همینجوری هرجا دستمون رسید رها کنیم

_تو رستوران یا جای سربسته بلند با دوستامون بخندیم
_تو مترو یا اتوبوس صندلی کناریمون رو کیف و خریدهامونو بچینیم و به بقیه جا ندیم

_آشغالامونو از شیشه ماشین پرت کنیم بیرون
_تو قسمت پارکینگ معلولین پارک کنیم

_مهمونی مون تا 2 شب طول بکشه و همسایه هارو ازار روانی بدیم
_در واحد مسکونی رو نصف شب یا صبح زود محکم بکوبیم(بیشعوری محض)

_وسط حرف زدن دیگران هی گوشی چک کنید
_توو صف بچسبیم به جلویی

_تو تاکسی مثل بُز عین پرگار پاهامونو وا کنیم و زنها رو ازار بدیم
_وقتی عطسه میکنیم دستمال جلوی دهنمون نگیریم

_صبح ها تو مترو بوی گند عرق بدیم
_صدای غذا خوردنمون رو بقیه بشنون

_فاصله رو با ماشین جلویی رعایت نکنیم و بچسبیم بهش
_ مثل .... لاین عوض کنیم و ترافیک درست کنیم

_وقتی خودمون سرتا پا اشکالیم هر جا میشینیم هی غر بزنیم که این جهنم دره و خراب شده هیچوقت درست نمیشه
_تو جای عمومی با صدای بلند حرف بزنیم 

_وقتی بچه مون تو رستوران گریه میکنه جیغ میزنه بغلش نکنیم ببریم بیرون

_تو جای شلوغ مثل حلزون یواش راه بریم
_تو اتوبان توی لاین سرعت با 40 تا بریم و ماشین پشتی هارو دق بدیم

اولین فضیلتِ ناچیزی که به فکرمان می رسد، یاد دادنِ پس انداز به فرزندانمان است. یک قلک به آن‌ها هدیه می کنیم و توضیح می‌دهیم که جمع کردنِ پول، چقدر زیباتر از خرج کردن است. بنابراین، قلک، اولین اشتباهِ ماست، در برنامه تربیتی‌مان، یک فضیلتِ ناچیز، برقرار کرده ایم. وقتی که قلک سرانجام شکسته شد و پول خرج شد، کودکان احساسِ تنهایی و غم می‌کنند که دیگر پولی نیست.
تا آن‌جا که مربوط به تربیتِ بچه‌ها می‌شود، فکر می‌کنم که نباید به آن‌ها فضیلت‌های ناچیز، بلکه باید فضیلت‌های بزرگ را آموخت. نه صرفه جویی را؛ که سخاوت را و بی‌تفاوتی به پول را.
نه احتیاط را؛ که شهامت و حقیر شمردن خطر را. 
نه زیرکی را؛ که صراحت و عشق به واقعیت را.
نه سیاست‌بازی را؛ که عشق به همنوع و فداکاری را. 
نه آرزوی توفیق را؛ که آرزوی بودن و دانستن را.

📚 فضیلت های ناچیز