♦♦♦شعرهایی برای انقلاب♦♦♦

محبت اهل عرفان کرد ما را

بنازم عشق انسان کرد ما را

میان حق و باطل مانده بودیم

حسین آمد مسلمان کرد ما را

شعار آموخت ذکر آموخت دم داد

گدا بودیم سلطان کرد ما را

کمیل و ندبه و بوحمزه خواندیم

دعا سرباز قرآن کرد ما را

مسیرکربلارا تا نشان داد

مقیم شهرجانان کرد ما را

شنیدم کافری تواب میگفت

ابوالفضل اهل ایمان کرد ما را

بنازم شیر پاک مادران را

هوادار شهیدان کرد ما را

تشکر میکنیم از حضرت حق

که همشهری سلمان کرد ما را

بسوزد قلب وهابی گرایان

که جانان اهل ایران کرد ما را

علی داریم دیگرغم نداریم

ولایت پاکدامان کرد ما را

نخواهد رفت ایران زیر ذلت

شرف شمشیر بران کرد ما را

امان نامه زنامحرم نگیریم

خمینی شیر غران کرد ما را

همه در انتظار آفتابیم

فراق یار گریان کرد ما را

استاد کلامی زنجانی

رفتی و شوق موندنم رو بردی

کبوتری شدم که پر نداره

میسوزم و میسوزم و میسوزم

از حال من کسی خبر نداره

دیشب یه عکس بچگیتو دیدم

نمیدونی باهاش چه حالی کردم

غذایی رو که دوس داری پختم و

باز سر سفره جاتو خالی کردم

کاشکی میشد ببینمت دوباره

کاشکی میشد بازم دورت بگردم

دیشب نیومدی به خوابم ولی

جات خالی بود تا صبح گریه کردم

دست خودم نیس که ... خدا شاهده

حس میکنم همه ش نشستی پیشم

نمیتونم بغضمو مخفی کنم

اسمتو میشنوم یه حالی میشم

نیستی خودت شبا برا بچه هات

قصه مردونگی تو میخونم

گفته بودی میری که برنگردی

گفتم تا آخرش به پات میمونم

نوشتی که محاصره شدیده

عزیز من این لحظه آخره

آخرم این پیاممو ندیدی

نوشته بودم منو یادت نره

ای غزه! با هجوم ستم ها چه می کنی؟

ای زخمی از خیانت دنیا چه می کنی؟

ای غزه! پاره ی تن اسلام و مسلمین!

در روزگار جهل عرب ها چه می کنی؟

وقتی به رسم جاهلیت، باز کودکی

زنده به گور می شود اینجا چه می کنی؟

دیدم میان آتش و خون شعله می کشی

در تندباد حادثه اما چه می کنی؟

آه ای عقاب زخمی بین قفس اسیر

ای غزه! ای حقیقت تنها چه می کنی؟

ای سرزمین عشق و جهاد و مقاومت

در پاسخ سکوت و تماشا چه می کنی؟

همراه طفل و پیر و جوان ایستاده ام

چون کوه با تمام توان ایستاده ام

بر غربت من و همه ی کودکان من

هرچند چشم بسته جهان، ایستاده ام

از خون لاله های وطن زنده ام هنوز

سروم که در هجوم خزان ایستاده ام

آتشفشان خشم و خروش و حماسه ام

توفنده، زنده، در فوران، ایستاده ام

تا روز محو لکه ی ننگ از دیار خود

تا روز مرگ دشمنمان ایستاده ام

تا صبح برقراری عدل و ظهور حق

پاینده تا سپیده دمان ایستاده ام

دوباره رمز یازهرا بگوش است

سپاه عشق در جوش و خروش است

هوای کربلای بیست داریم

سخن با خط صهیونیست داریم

بفرما راه خود را کج کن ای خصم

حذر از فتنه ی معوج کن ای خصم

سعودی در سقوطی مرگبار است

ریاض اینک به حال انفجار است

مکن شک ،لشکر ایمان بزودی

بتازد بر سعودی یهودی

حرم جای شغال دربدر نیست

فلسطین نیز از اشغال گر نیست

یلان ،از دشت از هامون بریزند

سگان را از حرم بیرون بریزند

مگر که راه قدس از کربلا نیست

یقیناً کعبه از این ره جدا نیست

فلسطین پایتخت مسلمین است

و کعبه از امام المؤمنین است

خراسان پایتخت شیعیان است

و ایران کشور صاحب زمان است

مسلمانی جهادی خانه زاد است

تشیع پیشتاز این جهاد است

اگر چه خط اول زینبیه است

تمام جبهه هامان فاطمیه است

یمن بحرین لبنان پشت ایران

سپاهش میرود تا قلب یونان

و بیداری اسلامی چنین است

صدور عدل ،تا هر سر زمین است

مگر القائده النصره داعش

جز اندک چیستند؟ یک شبه ارتش

سپاه پاسداران جهانی

بسیج و ارتش صاحب زمانی

اگر یورش برد صبحی نمادین

نماز مغربش باشد فلسطین

هر آنکس از فلسطین کم گذارد

یقین با صهیونیست مشگل ندارد

اگر خون یمن پامال گردد

قتال غزه صدها سال گردد

اگر فرمان دهد رهبر بیاییم

اشاره چون کند، با سر بیاییم

نماز یومیه دارد قضاها

ولی غفلت ،بسی دارد قضایا

مبادا با لگد بیدار گردیم

بزیر پای دشمن خار گردیم

مبادا نهروان تکرار گردد

احد بازیچه کفار گردد

میان حق و باطل مرز، باریک

صف اسلام و استکبار نزدیک

شیاطین اهل صید و دام هستند

و رویاروی با اسلام هستند

بدانند اهل ایمان و هدایت

فقط فصل الخطاب ما، ولایت

بصیرت پیشگان ،آماده باشند

مطیع رهبر آزاده باشند

الا ای رهبر آزاده آقا

همه آماده ایم آماده آقا

خود را چو ز نسل نور می نامیدند

رفتند و به کوی دوست آرامیدند

سیراب شدند زآن که در اوج عطش

آن حادثه را به شوق آشامیدند

نام من سرباز کوي عترت است
دوره ي آموزشي ام هيئت است
ارتش حيدر محل خدمتم
بهر جانبازي پي هر فرصتم
نقش سردوشي من يا فاطمه (س) است
قمقمه ام پر ز آب علقمه است
اسم رمز حمله ام ياس علي
افسر مافوق من سيدعلي
 

شعر «حميد سبزواري» درباره رهبر معظم انقلاب
اي ياد تو شورافکن و پيغام تو پر جوش
آواي تو نجواي هزاران لب خاموش 
آنجا که تو رخساره نمايي همه چشمند
وانجا که سخن ساز کني جمله جهان گوش 
در سينه ترا گر نه غم خلق جهانست
از ناي تو شکواي قرون از چه زند جوش 
فرياد تو ويران‌گر بنيان نفاق است 
اي پرچم توحيد ترا زيب بر و دوش 
بانک تو خروشي است ملامت‌گر تاريخ
برخاسته از ناي هزاران لب خاموش 
بد خواه تو حشر سرافکنده خويش است 
همراه تو با عزت و اکرام هم‌آغوش 
تا بر ورق دهر نشيند سخن عشق
هرگز نکند ياد ترا خلق فراموش 
پاس تو نگهدارد و جاه تو شناسد 
هر با خبر از دانش و هر بهره‌ور از هوش
 

شعري از استاد محمدرضا جعفري براي يار با وفاي ولي امر مسلمين جهان حاج قاسم سليماني فرمانده شجاع سپاه قدس 
حاج قاسم السلام اي ياور مولا علي 
همچو مالک ميدرخشي در اطاعت از ولي 
آفرين از اين همه اخلاص و پاکي در نبرد 
يادگار با وفاي لشکر مردان مرد 
کربلا داند که قاسم کيست در ميدان جنگ 
عرصه را بر دشمنان دين چو شيري کرده تنگ 
گشته آمريکا ز نام قاسم و قدس و سپاه 
گيج و مبهوت و نداند اين همه هست از خدا 
نام آمريکا چو اسرائيل شد ننگ تمام 
بار ديگر باز شد دستش براي خاص و عام 
گرچه بر شيطان فتاده لرزه ها از نام تو 
زين فضيلت ، کرده شيرين حقتعالي کام تو 
مرحبا اي مالک اشتر خدا همراه توست 
در تمام عرصه ها نور ولايت راه توست 
خشم آمريکا زتو يک هديه اي از ماوراء ست 
در دفاع از رهبري جان دادن ماها بجاست 
ماجراي ظلم آمريکا دگر نابود شد 
کاخ اهريمن به فرمان الهي دود شد 
جعفري ، آمد ندا از سوي آيات خدا 
کاين همه لطف الهي هست از ذکر و دعا 
 

اشك ما را چرا درآوردي؟! 
آبروي همه مسلمانان؛
يكي از خطيبان قمي و شاعر آئيني اين شهر، به مناسبت حال و هواي اين روزهاي كشور و سخنان تاريخي مقام معظم رهبري در نماز جمعه اخير تهران، شعري سروده است
شعر حجت‌الاسلام جواد محمدزماني به شرح زير است: 
ديشب اين طبع، بي‌قرار شما 
خواست عرض ارادتي بكند 
دست كم از دل شكسته‌تان
واژه‌هايم عيادتي بكند چشم بد دور، عمرتان بسيار 
كس نبيند ملالتان آقا! 
ما نمرديم خون دل بخوري
تخت باشد خيالتان آقا! 
 

رهبري دارم ز جنس آسمان 
رهبري از جنس خوبان زمان 
لب چو بگشايد،گشايد بغض من 
صد هزار ياقوت ريزد زآن دهان 
يک نگاه نافذش کافي بود 
تار و مار گشته عدو در هر مکان 
سينه اش با وسعت درياها 
صد هزار راز مگو در آن نهان 
گر بگويد عالمي رسوا کند 
پستي اهريمنان گردد عيان 
در قنوتش مست ليلا ميشود 
عشقبازست نائب صاحب زمان 
وارث مهر نبي خشم علي 
کار آرش ميکند او بي کمان 
در ميان اين همه ذات پليد 
معني گل گشته در فصل خزان 
من نگويم بيش از اين از آن عزيز 
بهر مدحش الکن باشد زبان 
يا علي 
 

چيست روباه در مصاف شير؟! 
چه نيازي به امر يا گفته؟! 
تو فقط ابرويي به هم آور
مي‌شود خواب دشمن آشفته 
 

هست خاموشي‌ات پر از فرياد 
در تو آرامشي است طوفاني 
«الذي انزل السكينه» تو را 
كرده سرشار از فراواني 
 

واژه‌ها از لبت تراويدند 
پرصلابت، پرعاطفه، پرشور 
آفريدند در دل مردم 
عزت، آمادگي، حماسه، حضور 
 

سهم دلدادگان تو سلوي
قسمتِ دشمنان تو سجيل 
رهبري نيست در جهان جز تو 
كه ز امت چنين كند تجليل