شهرهای ایران(کجا بریم ؟)

شهر میدواود یکی از شهرهای استان خوزستان که در سال ۱۳۹۰بخش میداود به شهر میداود تغییر پیدا کرده‌است و جمعیتی بالغ بر ۲۰هزار نفر ساکن این شهر تازه تاسیس می‌باشد.

بخش میداوود از توابع شهرستان باغملک در شرق استان خوزستان واقع شده است که از مرکز استان مسافتی بالغ بر ۱۳۰ کیلومتر دارد. میداوود که به صورت دشتی حاصلخیز بوده در میان کوه‌های کم ارتفاع از سلسله جبال زاگرس محصور می‌شود. عبور رودخانه علاء از کنار شهر جلوه‌ای بس زیبا به شهر می‌بخشد. میداوود که در حدفاصل شهرهای رامهرمز و باغملک واقع شده از شمال به کوه‌های کم ارتفاع باغملک، از جنوب به روستایی چم قاسم علی (یک) از توابع شهرستان رامهرمز، و از شرق به روستایی پتک جلالی و از غرب به ادامه کوهای کم ارتفاع باغملک محدود می‌شود. عبور محور ارتباطی رامهرمز به باغملک موقعیت ارتباطی خاصی به وجود آورده به صورتی که این محور تا چند سال گذشته محور اصلی ارتباطی خوزستان به اصفهان بوده است. پیشه اصلی مردم این شهر کشاورزی بوده بطوری که مسافران عبوری در حین گذر از شهر عطر و بوی برنج چمپای میداوود را استشمام می‌کنند. آب و هوای آن بین کوهستانی و نیمه بیابانی بوده که دارای زمستان‌های نسبتاً سرد و تابستان‌های گرم می‌باشد. میداوود از سه بخش علیا، وسطی و سفلی تشکیل شده که در قسمت سفلی منازل مسکونی به صورت متمرکز بوده ولی در دو بخش دیگر به دلیل وجود زمین‌های کشاورزی، هر خانوار منزل خود را در محدوده زمین کشاورزی خود بنا کرده و ساختاری پراکنده دارد.
محصولات

از مهمترین محصولات کشاورزی این منطقه می‌توان به برنج چمپای میداوود و تیغن اشاره کرد که در نوع خود از بی نظیر ترین برنج‌های دنیا به حساب می‌آید که دارای عطر و بوی و طعم بی نظیری برخوردار است. دیگر محصولات میداود گندم، جو، پیاز و… و محصولاتی از این قبیل می‌باشد.

ملاثانی شهری است در استان خوزستان. این شهر در 25 کیلومتری شهر اهواز و در امتداد شرق رود کارون قرار گرفته‌است و دارای زمینهای حاصلخیز و باغهای میوه و کشتزارهای وسیع مدرنیزه می‌باشد. در این بخش دانشگاه کشاورزی و منابع طبیعی رامین خوزستان قرار دارد که به توسعه و رونق کشاورزی ودامپروری به شیوهٔ جدید وعلمی منطقه کمک نموده‌است.

ملاثانی در گذشته بعنوان مرکز بخش باوی به حساب می‌آمد که در تاریخ ۳۱/۳/۱۳۸۹ با دستور ویژه رئیس جمهور و به دنبال ارائه در خواست مردم این منطقه از خوزستان، ارتقای این بخش به شهرستان به تصویب هیأت دولت رسید. این شهرستان به مرکزیت شهر ملاثانی و متشکل از دو بخش مرکزی و ویس در سلسله مراتب تقسیمات کشوری جمهوری اسلامی به ثبت رسید.

شهر ملاثانی در مسیر جادهٔ اهواز – مسجدسلیمان و اهواز – شوشتر قرار گرفته‌است، و دارای اهمیت ارتباطی است.این شهر به دو قسمت ملاثانی قدیم (بلوار معلم) و جدید (کوی قدس یا گلن آباد) تقسیم می‌گردد. وجه نامگذاری آن به مرحوم شیخ ملاثانی ابن خلف ابن عمار از شیوخ قبیلهٔ عرب آل حمید ساکن در آنجا برمیگردد. زبان رایج آن میان مردم عربی و فارسی گویش شوشتری است. بخش اعظم مردم این شهر عرب هستند و به زبان عربی سخن می‌گویند. مابقی مردم اکثرا به زبان فارسی و لهجه شوشتری سخن می گویند. همه مردم این شهر مسلمان و از شیعه اثنی عشر می‌باشند. شهر ملاثانی تا قبل از شروع جنگ از جمعیت کمی برخوردار بود، اما با بروز جنگ تحمیلی، و حضور جنگ زدگان، جمعیت این شهر افزایش یافت، بطوری که با پایان یافتن جنگ، تعدادی از جنگ زدگان در این شهر باقی ماندند. بعدها بدلیل مشکلات کشاورزی و مهاجرت کشاورزان مناطق اطراف به این شهر، این شهر دارای جمعیت بالایی شد و حد نصاب تبدیل از روستا به شهر را کسب نمود.

میانرود شهری است از شهرهای شهرستان دزفول در شمال استان خوزستان. این شهر در شهرستان دزفول قرار گرفته و در سال ۱۳۸۵، تعداد ۹٫۲۱۷ نفر جمعیت داشته‌است . میانرود در فاصله کمی از رودخانه دز و در جنوب شهر دزفول و سمت خاوری شهر شوش قرار گرفته‌است. قبل از تبدیل شدن به شهر شهرکی به نام طالقانی بوده است . در زمان های قدیم شاه دستور داد که مردم ها زمین های کشاورزی خود را واگذز به کشت و صنعت کارون کنند و مردم را از روستا به شهرکی به نام ساسان انتقال داد .. از اولین خانواده های این شهر سادات موسوی هستند که بزرگ خاندان موسوی سیدرحمان موسوی از نفوذی زیادی در شهر برخوردار بود ایشان در سال 1384 دار فانی را وداع گفتند . لازم به ذکر است این شهر شهیدان زیادی را در راه اسلام فدا کرده است که برجسته ترین آن ها شهید سید موسی موسوی است . این شهر از شهرهای جدید دزفول و خوزستان است. که اقتصاد آن وابسته به کشت نیشکر از سوی شرکت کشت و صنعت نیشکر هفت‌تپه وهمچنین شرکت‌های کشت و صنعت بهشتی و کشت و صنعت رجایی است.

در جنوب این شهر پل میانرود به اهواز در حال ساخت می‌باشید که طول این پل بتنی فلزی را ۴۲۰ متر با ۱۴ دهانه ۳۰ متری که بر روی رودخانه دز ساخته می‌شود، با ساخت این پل که هم اکنون ۷۰ درصد پیشرفت فیزیکی دارد، مسافت شهرهای هفت تپه و دزفول ۴۰ کیومتر کاهش می‌یابد. اعتبار هزینه شده برای احداث این پل را تا کنون ۶ میلیارد تومان از محل اعتبارات استانی می‌باشد تکمیل این پل ۵/۲ میلیارد تومان اعتبار نیاز دارد که در صورت تامین عملیات اجرایی آن به اتمام می‌رسد.

در یک کیلومتری پل منطقه محافظت شده دز میانرود وجود دارد که در این منطقهٔ محافظت شده چهل جفت گوزن زرد ایرانی اسکان دارد

طبیعت این شهر در تمام فصل‌های سال زیباو دیدنی می‌باشند.

شهر منصوریه در5کیلومتری شمال شرقی بهبهان ازتوابع استان خوزستان به فاصله 4کیلومتری رودخانه مارون وکارخانه سیمان واقع گردیده. جمعیت منصوریه بالغ بر6500 نفرمیباشد. منصوریه دارای دودبیرستان دخترانه وپسرانه .یک کتابخانه.آموزشگاه فنی حرفه ای.آبرسانی.مخابرات.واحددفع بهداشتی زباله.آتش نشانی.مدرسه ابتدایی وراهنمایی پسرانه ودخترانه.آسفالت معابر.دوباب مسجدبزرگ.سیستم گازرسانی.خانه بهداشت ودرمانگاه .پاسگاه انتظامی.تعاونی مصرف روستایی.سه باب نانوایی.بانک ملی. و….میباشد.گویش مردم منصوریه فارسی به قول قدما(گندم زبان )است.مردم بهبهان ودیگربخشهای تابعه گویشی متفاوت دارند اما همه زبان همدیگررا به راحتی می فهمند. منبع درآمدمردم منصوریه کشاورزی.باغداری.دامپروری.فعالیت صنعتی درشرکت سیمان ودیگرشرکتهاواشتغال درادارات است .تعدادزیادی هم جوان بیکاردارد. منصوریه به روایت مورخین (داخلی و خارجی)وبراساس آثاربجای مانده ازدوره ساسانی برویرانه های شهرباستانی ارجان بنا شده است.

شهرمنصوریه از توابع بخش مرکزی شهرستان بهبهان، استان خوزستان ،در موقعیت 17و30 عرض و 58و50 طول جغرافیایی قرار دارد.به عبارت دیگر در موقعیت ریاضی در شرایط شرایط مرکزی جغرافیایی 50 درجه و 16 دقیقه شمالی و عرض 30 درجه و 25 دقیقه قرار دارد.

منصوریه در پنج کیلومتری شمال شرقی بهبهان و از شمال به کوههای خاییز و تنگ تکاب و از طرف شرق و غرب به دشت وسیعی از صحرای همین منطقه و از جنوب به شهرستان بهبهان محصور می شود.

اما تعریف دیگری از موقعیت جغرافیایی این منطقه که از طرف مهندسین آگاه به امور زراعت و کشاورزی به دست آمده است چنین بیان شده است که:

شهر منصوریه از توابع شهرستان بهبهان می باشد که از شمال به رشته کوههای زاگرس و رودخانه ی مارون و ازجنوب به شهرستان بهبهان و از شرق به روستای علمدار و از مغرب به روستای خارستان قرار دارد.

مشراگه (رامشیر)، شهری از توابع بخش مشراگه شهرستان رامشیر در استان خوزستان ایران است.روستای مشراگه پس از تجمیع با روستای ام‌الصخر و نقطه جمعیتی شرکت بانه به شهر تبدیل و به عنوان شهر مشراگه شناخته می‌شود.

جمعیت

این شهر در دهستان مشراگه قرار دارد و بر اساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۹۴۷ نفر (۱۷۱خانوار) بوده‌است.

دلگشا یکی از شهرهای استان ایلام است که در بخش گچی شهرستان ملکشاهی واقع شده‌است. این شهر در آذرماه ۱۳۸۷ خورشیدی ایجاد شده‌است.

خاکعلی یکی از شهرهای استان قزوین ایران است. این شهر در بخش بشاریات شهرستان آبیک قرار دارد. جمعیت خاکعلی طبق سرشماری سال ۱۳۸۵، برابر با ۳٫۱۴۶ نفر بوده‌است.

از هموطنان عزیز ساکن خاکعلی تقاضا می شود در صورت داشتن تصاویرو مطالبی جهت آشنایی با شهر خاکعلی آنرا در قسمت دیدگاه ( قسمت پایانی مطلب – انتهای صفحه ) و یا از طریق ایمیل (info@seeiran.ir) برای ما ارسال نمایند.

بخش رانکوه آخرین بخش شرقی استان گیلان است . از شمال به دریای خزر ، از شرق به تنکابن مازندران ، از جنوب به رودبار الموت و رودبار حسینقلی خانی یا رودبار محمد زمان خانی و از غرب به دیلمان و لاهیجان محدود می شود . حد اصلی رانکوه در مشرق دریاسر بوده است . اما حدود صد سال است که لنگرود و دهکده های اطراف آن از لاهیجان جدا شده و به رانکوه ملحق شده است . از آن وقت تا امروز این بخش به نام رانکوه و لنگرود خوانده می شود .پهنای آن از کناره های لنگرود تا رودسورخانی که مازندران را از گیلان جدا می کند ، چهل چهار کیلومتر و درازای آن از مصب پلرود تا گردنه ی گون کل پنجاه و سه کیلومتر است زمین هموار و دشت آن ، از پای ارتفاعات تا کناره ی دریای خزر در امتداد املش نوزده تا بیست کیلومتر در نزدیکی سامان مازندران به سه کیلومتر می رسد و اراضی کوهستان آن شامل اشکور و سمام و شاهجان است .
شهر رانکوه در بخش رانکوه شهرستان املش واقع گردیده و مختصات جغرافیایی آن 50 درجه و 13 دقیقه طول شرقی و 37 درجه و 2 دقیقه عرض شمالی می باشد . از لحاظ موقعیت نسبی این شهر در منتها الیه بخش جلگه ای و ابتدای بخش پایکوهی شهرستان املش واقع گردیده و نسبت به سواحل دریای خزر نیز حدود 15 کیلومتر فاصله دارد . رودخانه کیارود در حاشیه بخش شرقی شهر به صورت شمالی – جنوبی جریان دارد .

شهر رانکوه از توابع شهرستان املش استان گیلان می باشد . رانکوه نسبت به رشت ( مرکز استان گیلان ) حدود 73 کیلومتر فاصله دارد .

وضع توپوگرافی :

شهر رانکوه در انتهای بخش جلگه ای و ابتدای بخش پایکوهی استان گیلان واقع گردیده ، بنابراین قسمتهایی از شهر شیبدار بوده و بقیه قسمت ها تقریبا مسطح و هموار هستند . بطور کلی اراضی بخش شمالی و تا حدودی مرکزی شهر همچنین قسمت کوچکی از بخش جنوبی دارای شیب تقریبا مناسب بوده ، در صورتیکه مابین قسمتهای مذکور ، راضی با شیب تند وجود دارد .

آغاجاري شهري است در استان خوزستان . آغاجاري يا آغاجري از مناطق نفت‌خيز اما محروم ايران مي‌باشد. جمعيت آن بيش از پنجاه هزار نفر است که از طوايف بختياري، ترک و عرب تشکيل شده است. اکثر مردم مهاجريني مي‌باشند که قبل از سال 1317 در پي کشف نفت در طلب کار به اين منطقه مهاجرت کرده و ماندگار شدند . آغاجاري با دارا بودن مخزن نفتي بالغ بر 10 ميليارد بشكه نفت يكي از بزرگترين مناطق نفتخيز جهان به حساب مي آمد.در ابتدا روزانه 256000 بشكه نفت از چاههاي اين منطقه استخراج مي شد.اين شهر داراي آب و هوايبسيار گرم مي باشد گرماي هوا در تابستان ممكن است از 55 درجه سانتيگراد نيز تجاوز نمايد.

عملیات حفاری نفت در سال 1305 هجری – شمسی در آغاجاری آغاز گردیده ، چاه شماره 3 آن در سال 1317 هجری –شمسی به نفت رسید و نخستین محموله نفتی آن در سال 1323 هجری-شمسی به وسیله خط لوله به آبادان فرستاده شد. در سال 1329 هجری-شمسی این نقطه با تولید تقریباً نیمی از حجم فرآورده های نفتی ایران از 16 چاه عنوان بزرگترین حوزه نفتی کشور را به دست آورد. در همین ایام با 5977 کارمند که 175 نفر انگلیسی بودند و با امکانات رفاهی از قبیل یک بیمارستان 50 تختخوابی ، 3 درمانگاه ، سینما ، استخر، زمین های ورزشی گلف ودیگر تأسیسات عمومی، ناحیه ای آباد بوده است.

در سال 1336 با بهره برداری از 23 چاه و استخراج 5/18 تا 19 میلیون تن نفت آغاجاری همچنان از بزرگترین مراکز نفتی ایران به شمار می آورد و تا سال 1337 هجری-شمسی مقدار نفت خام استخراجی آن به یک میلیارد بشکه و در سال 1343 تعداد 69 حلقه چاه به ثبت رسیده است .

طبق اظهارات افرادی که سالها در این منطقه رفت و آمد داشته اند شرکت نفت در آن سالها اقدام به ایجاد محیطی بسیار آباد و زیبا در این منطقه نموده .ورود به این منطقه برای افرادی عادی بسیار مشکل بوده است . همچنین تعداد خارجیان ساکن در این منطقه که برای شرکت نفت کار می کردند ، نسبتاً زیاد بوده است .

با توجه به نیاز شرکت نفت به کارگران ، تعدادی از مردم از شهرهای مختلف کشور برای کار به این منطقه آمده اند و کم کم در کناره های شهر سکونت نموده اند. اولین محل مسکونی غیر شرکتی در محلی به نام « حسینیه ی طالقانی » به وجود آمد که عموماً مردم مستضعف و محروم با روی هم گذاشتن خشت و گل سرپناهی برای خود می ساختند که شرکت نفت هم با اعمال زور گاهی آن را خراب می کرد. مردم عادی حق استفاده از امکانات شرکت نفت از قبیل سینما و استخر و … را نداشتند و فقط می توانستند تماشاگر تفریح خارجی ها و مهندسین باشند و فاصله ی طبقاتی در قبل از پیروزی انقلاب در منطقه مشهود بود. افرادی که در آن سال ها در منطقه بوده اند ، به صورت مکرر از تبعیض و نابرابری صحبت می نمایند.

بعدها شرکت نفت تصمیم به جابجائی کرده و مرکز اداری از آغاجاری به امیدیه منتقل گردید که با ساخت منازل شرکتی در امیدیه ، زمینه های مهاجرت به آنجا فراهم می شود و به مرور کار جابجایی پرسنل و وسایل آغاز می گردد و با رفتن مردم، بسیاری از ساختمان ها ویران می شود و تعدادی خانه های قدیمی و مخروبه باقی می ماند که در اختیار پرسنل ادارات قرار می گیرد . افول و ویرانی منطقه هم با این هجرت آغاز می شود و از آن تاریخ از شرکت نفت فقط آتش چاه های نفت و دودهایی باقی ماند که با حیات و زندگی مردم عجین شده است . تا قبل از پیروزی انقلاب به این شهر رسیدگی نمی شده است و از اختصاص امکانات به این منطقه خودداری می شده است و رژیم منحوس پهلوی شهری که ثروت کشور را تأمین می کند و باعث آبادانی و عمران شهرهای بزرگ است را با بی توجهی به ویرانه تبدیل می کند تا مردم آن را به هجرت ترغیب کند و بتواند هر چه بیشتر شیره ی آن را بکشد و بعد از دوران انقلاب تا حدودی توجهاتی به این شهر شد ولی باز هم به فراموشی سپرده شد بخصوص بعد از تقسیم ناعادلانه ی منطقه آغاجاری که امیدیه و میانکوه از شهر آغاجاری جدا شدند ، بطوریکه امروزه مردم شهرستان امیدیه برای رفتن به روستاهای تحت پوشش خودشان باید از آغاجاری بگذرند که این هم در مورد خودش برای مسئولین مملکتی باید بسیار جالب و دلنشین است!! البته در یکی دو سال اخیر دولت عنایات و توجهاتی به این شهر نموده که باعث پیشرفت هایی گردیده.

منبع : شهرداری آغاجاری

بندر اَروَندکِنار شهر و بخشی است در شهرستان آبادان در استان خوزستان. این شهر در پنجاه کیلومتری جنوب شهر آبادان قرار گرفته‌است و دارای ذخایر نفتی است. این شهر بندری، دارای اسکله و امکانات بارگیری لنجهای کوچک است.

اروندکنار در انتهای جزیره آبادان واقع شده و واپسین بندر ایران در کرانه اروندرود است. پیش از اروندکنار، بندر خسروآباد قرار دارد.

اروندکنار در ۵۲ کیلومتری جنوب آبادان و در حدود ۳۰۰ متری خاک کشور عراق قرار دارد. از خاندانهای ساکن در شهر می‌توان به نصاریها-فاضلی ها-تنگسیری ها-بحرانیها- سادات -سلطانیها- تابع الحجه اشاره کرد اروندکنار شامل دو بخش شمالی(قصبه نصار)وجنوبی(قصبه معمره)می باشد. در این شهر مساجد و حسینیه‌های فراوانی وجود دارد که از مهمترین آنها می‌توان از حسینیه عطاشه(عطشانیها)و حسینیه امام حجه بن الحسن(تابع الحجه)ومسجد امیرالمؤمنی حسینیه الزرق نام برد.

در زمان جنگ ایران و عراق، عملیات والفجر ۸ در منطقه اروندکنار قرار داشت.

بزرگ‌ترین بندر صیادی ایران در اروندکنار قرار دارد که در سال ۱۳۸۷ به بهره‌برداری رسید. این بندر اسکله پهلوگیری به طول ۱۱۶ متر، اسکله خدماتی به طول ۳۲ متر و بیش از ۶۰ متر اسکله پلکانی پهلوگیری دارد. این بندر قابلیت پهلوگیری بیش از ۱۶۰ فروند موتور لنج و افزون بر ۳۳۰ قایق موتوری صیادی را دارد.

این بخش دارای سه دهستان به نام‌های منیوحی و نصار و نوآباد است منیوحی مهمترین دهستان اروندکنار است که دارای روستاهای مهمی همچون:ابوغزلان، خزعل آباد، ابوعقاب، کوت، ابوشکر، کوت شنوف، ابوخضراوی، ابودیره، سلیم، عفادله و آلبوحمید می‌باشد. خاندان کنعانی ،علي زاده ،یعقوبی، خزائی، حسونی، خلفیان، علی پور، ابراهیمیان، علی شنوف، جادری،طاهری-عچاسی- مطرقی، عامری، جعفری، مهنایی، حمیداوی، کنگانی و… که از طوایف سرشناس خوزستان بوده در این دهستان ساکن می‌باشند. مهمترین محصول کشاورزی آن خرما است و دارای انواع سبزیجات و صیفی جات نیز می‌باشد مردم این دهستان علاوه بر کشاورزی به کار صیادی نیز مشغولند و از مهمترین انواع ماهی قابل صید آن می‌توان به صبور، بیاح، چندال و… اشاره کرد. قابل توجه است که دمای شهر در فصل تابستان به پیش از 50 درجه بالای صفر می رسد.

بستان شهری است در استان خوزستان. این شهر یکی از شهرها و بخش‌های شهرستان دشت آزادگان در مرز غربی خوزستان در ۸۵ کلیومتری مرکز استان خوزستان شهر اهواز و در مجاورت استان میسان عراق شهر العماره کشور عراق می‌باشد. این شهر در دوران قبل از جنگ از رونق خاصی برخوردار بوده است این شهر از شمال به شهرستان شوش می‌باشد و در ۲۰ کیلومتر شمالی این شهر تپه‌های مرتفع مشداخ می‌باشد. در این شهر و در کنار این تپه‌ها جنگل معروف به‌ام الدبس که محل تفریح ساکنان شهرهای استان در فصل زمستان می‌باشد. در ۲۰ کیلومتر شمالغرب این شهر بازارچه مرزی معروف چذابه قراردارد که در سال ۱۳۸۵ به طور رسمی افتتاح گرددید.

بستان به خاطر نبردهای نیروهای ایرانی و عراقی در جنگ ایران و عراق شهرت دارد. نیروهای عراقی به قصدرسیدن به اهواز، در چهارم مهر ماه ۱۳۵۹ شهر بستان را به اشغال خود درآوردند. اما در هشتم مهر ماه ۱۳۵۹ این شهر موقتا آزادگردید. در بیست‌و یکم مهر ۱۳۵۹ برای بار دوم این شهر به اشغال ارتش عراق درآمد و تا عملیات طریق‌القدس در دهم آذر ماه ۱۳۶۰ در اشغال باقی ماند. منطقه چذابه در ۱۶ کیلومتری (شمال) این شهر قرار دارد که تا کنون برای مردم این منطقه به دلیل وجود میادین مین خطر ساز است.

بندرامام خمینی نام یکی از بندرهای ایران در خلیج فارس است. این بندر با داشتن ۳۴ اسکله فعال، بزرگ‌ترین بندر فعال ایران است.

بندر امام خمینی در دوره پهلوی با نام بندر شاهپور برای توسعه صادرات و واردات ساخته شد و خیلی زود به قطب اقتصادی خوزستان تبدیل شد.

بندر شاهپور (امام خمینی) از نظر تقسیمات کشوری بخشی از شهرستان ماهشهر در استان خوزستان است و بیشتر جمعیت آن در سربندر ساکن هستند. این شهر در سابق بندر شاهپور نام داشت و پس از انقلاب به بندر امام خمینی تغییر نام داد. عمدهٔ سکنهٔ سربندر در بخش تجارت، بندر و کشتیرانی، گمرک, شیلات، صنایع پتروشیمی و بازار و دوایر دولتی مشغول بکار می‌باشند. مردم این شهر جدید و صنعتی غیر بومی بوده و عمدتاً در سالهای دور از الیگودرز, کرمانشاه، مناطق بختیاری, شادگان, ماهشهر و هندیجان و آبادان به این منطقه کوچ کرده‌اند. دو منطقهٔ شهرک دستغیب و صدوقی عمدتاً عرب نشین است. زبان رایج در سربندر در میان مهاجرین امروزه فارسی با لهجهٔ آبادانی است و عربی نیز میان عرب‌های ساکن شده در سربندر رایج است. به جز یک اقلیت مندایی سایر بومیان سربندر مسلمان و عمدتاً شیعه مذهب می‌باشند. دارای یک دانشگاه پیام نور و چند هتل بین‌المللی است. دارای اداره بندر و کشتیرانی و گمرک فعال است. بندر امام خمینی که در سربندر قرار دارد بزرگترین بندر تجاری کشور می‌باشد که راه آهن سراسری آن را به پایتخت پیوند می‌دهد. طول اسکلهٔ تجاری بندر امام حدود هفت کیلومتر است و سی میلیون تن کالا را در سال پذیرش می‌کند و ازین رو بزرگترین و مهمترین پایانه تجارتی دریایی کشور است.

این شهر در سال ۱۳۸۵، تعداد ۶۷٫۴۶۷ نفر جمعیت داشته‌است.

مساحت: ۱۰۴۱ هکتار
موقعیت: شمال غربی خلیج فارس
ظرفیت پذیرش کالا: ۳۷ میلیون تن در سال
مساحت انبارهای مسقف: ۵۲۲٫۰۰۰ متر مربع
مساحت بار اندازها: ۲٫۱۰۰٫۰۰۰ متر مربع
ظرفیت ترمینال کانتینری 700،000 TEU
عمق اسکله‌ها ۵/۱۳ متر
تعداد اسکله ۳۷ پست به طول ۷ کیلو متر
طول خطوط داخلی راه آهن ۱۲۰ کیلو متر
فاصله تا تهران ۹۵۰ کیلومتر
فاصله تا مرکز استان (اهواز) ۱۰۰ کیلومتر
فاصله تا مرکز شهر بندر امام خمینی (ره) ۱۰ کیلومتر
فاصله تا فرودگاه اهواز ۱۱۰ کیلومتر
فاصله تا فرودگاه آبادان ۱۰۰ کیلومتر
فاصله تا فرودگاه ماهشهر ۱۸ کیلومتر

جایِزان ، بخش و شهری در شهرستان امیدیه ، در استان خوزستان .

1) بخش جایزان ، به مرکزیت شهر جایزان ، واقع در جنوب شرقی استان خوزستان . از شمال به بخش مرکزی شهرستان رامهرمز، از مشرق به بخش بَهْمَئی استان کهگیلویه و بویراحمد، از جنوب شرقی به بخش مرکزی شهرستان بهبهان ، از جنوب به بخش آغاجاری شهرستان بهبهان ، از جنوب غربی به بخش مرکزی شهرستان امیدیه و از مغرب به بخش رامشیر شهرستان رامهرمز محدود می شود و مشتمل است بر دهستانهای جایزان (به مرکزیت جایزان ) و جولَکی (به مرکزیت آبادی جولَکی ) و مجموعاً 57 آبادی (سازمان مدیریت و برنامه ریزی استان خوزستان ، ص 40). بخش جایزان بیشتر در دشت واقع شده و ارتفاع اکثر نقاط آن کمتر از 250 متر است ( رجوع کنید به فرهنگ جغرافیائی آبادیها ، ج 91، ص 12، 26، 84 ـ 85، 179، 249ـ250). رودهای مارون * و بابااحمد در این بخش جاری اند (افشین ، ج 1، ص 105، 167؛ جعفری ، ج 2، ص 118). رود دائمی بابااحمد، با نام تنگ نایب ، از ارتفاع هشتصد متری دامنة کوه مَقَر، در 45 کیلومتری جنوب شرقی رامهرمز، سرچشمه می گیرد و پس از پیوستن ریزابة دیگری به آن ، به رود بابااحمد تغییر نام می دهد. این رود ــ که مسیر کلی اش ابتدا جنوبی و سپس غربی است ــ 45 کیلومتر طول دارد و در ارتفاع 150 متری در کنار روستای کَرْفَنْجِ بالا به رود مارون می پیوندد (جعفری ، همانجا). سد انحرافی مارون ، واقع در این بخش ، هفت هزار هکتار از زمینهای بخش را آبیاری می کند (سازمان مدیریت و برنامه ریزی استان خوزستان ، ص 416).

این بخش از گیا دارای درختان کُنار، گز، بید، زبان گنجشک ، سدر و اکالیپتوس و گیاهانی مانند گل گاوزبان ، گل زرد، نعناع ، پونه ، و گیاهان علوفه ای است . از زیا شغال ، گرگ ، روباه ، خرگوش و کبک در این بخش زندگی می کنند. آب و هوای این بخش گرم و خشک است ( فرهنگ جغرافیائی آبادیها ، ج 91، ص 12، 26 و جاهای دیگر).

رزم آرا در حدود 1330 ش جایزان را دهستان و آبادی ای در بخش رامهرمز شهرستان اهواز از استان خوزستان (جزو استان ششم )، دارای دَه آبادی و 100 ، 1 تن سکنه ذکر کرده است ( رجوع کنید بهج 6، ص 98ـ99). در کتاب جغرافیا و اسامی دهات کشور (چاپ 1329 ش )، از دهستان جایزان با سیزده دِه یاد شده است که تعدادی از آنها در دشت و تعدادی در دامنة کوه بودند (ایران . وزارت کشور. ادارة کل آمار و ثبت احوال ، ج 2، ص 207ـ 208، 210). امام شوشتری در 1231 از آن به عنوان دهات رامهرمز نام برده است ( رجوع کنید به ص 205). جایزان در 1355 ش ، جزو دهستانهای تابعة بخش حومة شهرستان رامهرمز بود ( رجوع کنید بهایران . وزارت کشور، ص 13). در 1365 ش ، بر اساس مصوبة شمارة 53/5/1/11521 مورخ 16 اسفند 1365، دهستان جایزان (به مرکزیت روستای جایزان ) مشتمل بر 26 روستا، جزو شهرستان رامهرمز استان خوزستان شد (ایران . قوانین

و احکام ، 1370 ش ، ص 697). با تبدیل بخش امیدیه به شهرستان امیدیه ، جایزان (به موجب مصوبة شمارة 7699/ ت 16877 ک مورخ 17 مهر 1375) به عنوان بخش ، با دو دهستان جایزان و جولکی مشتمل بر 32 روستا، یک مزرعه و 24 مکان (نقاطی که روستا نیستند و بیشتر محل فعالیتهای غیرکشاورزی اند)، در ترکیب شهرستان امیدیه قرار گرفت (ایران . قوانین و احکام ، 1376 ش ، ص 579؛ سازمان مدیریت و برنامه ریزی استان خوزستان ، ص 40). جمعیت آن طبق سرشماری 1375 ش ، 071 ، 12 تن بود (مرکز آمار ایران ، 1376 ش ، ص 18).

بیشتر اهالی بخش جایزان به کشاورزی ، باغداری ، دامداری و پیشه وری اشتغال دارند. کشاورزی به دو صورت آبی

و دیم است . در کشاورزی آبی ، اراضی با آب رودخانه و

چاههای عمیق آبیاری می شوند و آب آشامیدنی مردم از چاههای عمیق تأمین می گردد. محصولات عمدة زراعی

آن ، گندم ، جو، برنج ، کنجد، باقلا، یونجه ، شبدر و خرماست .

این بخش دارای ذخایر نفتی است که نفتِ آن استخراج

می گردد (رزم آرا، ج 6، ص 98؛ فرهنگ جغرافیائی آبادیها ، همانجاها).

اهالی بخش از طوایف بهمئی ، بهبهانی ، سادات ، آغاجاری ، درویش و عرب زیدونی هستند. آنان شیعة دوازده امامی اند و به زبانهای فارسی (به گویش لری ) و ترکی و عربی تکلم می کنند (رزم آرا، ج 6، ص 98ـ99، 102،210؛ فرهنگ جغرافیائی آبادیها ، ج 91، ص 26، 84 ـ 85، 179).

در بخش جایزان زیارتگاهی به نام امام رضا، با گنبدی ساده و کوتاه ، وجود دارد ( فرهنگ جغرافیائی آبادیها ، ج 91، ص 26؛ اقتداری ، ص 682). قلعة خلیلی جایزان (به ابعاد 75*65 متر) با چهار برج و سردر ورودی عریض و دروازه ، در ابتدای آبادی خلیلی قرار دارد. در اواخر دورة قاجار، محمدعلی خان خلیلی ، از طایفة بهمئی گرمسیری کهگیلویه ، این قلعه را از خشت و گل بنا کرد (اقتداری ، همانجا).

راههای اصلی آغاجاری ـ رامهرمز و بهبهان ـ رامهرمز از این بخش می گذرد. دِهِ جایزان کهنه ، واقع در بخش جایزان ، در ارتفاع حدود 140 متری در دشتی گرم و خشک در 63 کیلومتری شمال غربی بهبهان و مغرب رود مارون واقع است ( رجوع کنید به امام شوشتری ، همانجا؛ فرهنگ جغرافیائی آبادیها ، ج 91، ص 85؛ جعفری ، ج 3، ص 327).

2) شهر جایزان . در ارتفاع 150 متری از سطح دریا، در دشتی در شمال این بخش و در حدود 130 کیلومتری شهر اهواز قرار دارد ( فرهنگ جغرافیائی آبادیها ، ج 91، ص 84؛ جعفری ، همانجا).

رودخانة مارون در مغرب شهر جایزان جاری است که زمینهای پیرامون آن را آبیاری می کند ( فرهنگ جغرافیائی آبادیها ، همانجا). حداکثر دمای آن در تابستان ْ50، حداقل آن در زمستان ْ5ر3 -، و مقدار بارش سالانة آن 5ر340 میلیمتر است ( سازمان هواشناسی کشور ،ص 46). جایزان به موجب تصویبنامة هیئت وزیران در 12 خرداد 1379 (شمارة مصوبة 9912/ ت 21295 ک ) به شهر تبدیل شد (ایران . وزارت کشور. معاونت سیاسی ، 1382 ش ب ، ذیل «استان خوزستان »).

این شهر در مسیر بهبهان ـ رامهرمز قرار دارد ( فرهنگ جغرافیائی آبادیها ؛ جعفری ، همانجاها). مزرعة سولکی در جنوب غربی این شهر قرار دارد ( فرهنگ جغرافیائی آبادیها ، ج 91، ص 84 ـ 85).

شهر جایزان ، طبق سرشماری 1375 ش ، 843 ، 1 تن جمعیت داشته و دارای 328 خانوار بوده است (مرکز آمار ایران ، 1376 ش ، همانجا).

از پیشینة شهر جایزان اطلاع چندانی در دست نیست . محمدحسن خان اعتمادالسلطنه (متوفی شوال 1313؛ ج 4، ص 1900) فاصلة جایزان ـ باشْتْ را 26 فرسنگ (هر فرسنگ معادل شش کیلومتر) ذکر کرده است .

منبع عکس : سایت هواشناسی

شهر جنت مکان در استان خوزستان واقع شده است .جنت مکان از نظر موقعیت جغرافیایی دارای موقعیت ۴۸درجه و۴۸دقیقه و ۸ ثانیه عرض جغرافیایی و طول ۳۲درجه؛۱۱دقیقه؛۴۱ ثانیه است.جنت مکان از شرق به رودخانه کارون و از جنوب به کوه بالا بلند و از غرب به اراضی سله چین و از جنوب غربی به اراضی کوشکک محدود است.مساحت کلی این محدوده ۴۵۰۰ هکتار می باشد…..

قدمت آن به پیش از اسلام باز می گردد.جنت مکان اسمی است که بعد از انقلاب اسلامی برآن نهاده شده است.علت پیدایش روستا را می توان به دلیل وجود زمینهای مرغوب کشاورزی و دسترسی آسان آن به آب دانست که البته جنت مکان نیز جابجایی ها داشته است که به دلیل وجود همجواری با رودخانه و اثر فراسایشی بر آن دانست که در طول سالها بوجود آمده است.البته این نکته را متذکر می شوم بنا برگفته ساکنیان جنت مکان قدمت آن حدود ۲۰۰۰ سال پیش در همین مکان شهری به نام جلکان وجود داشته است که به علت طغیان مداوم رود پرخروشان کارون به کلی ویران شده است.ضمن اینکه بنا به گفته ساکنین محلی مجسمه کوچکی از زیرخاکهای این منطقه به دست آمده که نمونه کوچکی از زیگوراتها«زیگورات» بوده و پس از تحقیق سازمان میراث فرهنگی مشخص شده این مجسمه مربوط به ۱۷۰۰ سال پیش است.

چَمران شهری است در استان خوزستان. این شهر در بخش مرکزی شهرستان ماهشهر قرار گرفته و در سال ۱۳۸۵، تعداد ۱۸٫۵۵۱ نفر جمعیت داشته‌است .

شهر چمران (جراحی )در بیست کیلومتری شهر ماهشهر و در کنار رودخانه جراحی (تاب پیشین) قرار گرفته‌است. از بخشهای مهم این شهر میتوان به کوی عمار (تنیده)، کوی یاسر (ماستیک) و کمپ خیام اشاره کرد و شهرک بعثت نیز در 4 کیلومتری و در نزدیکی آن قرار دارد. بسیاری از کارکنان مجتمع پتروشیمی بندر امام در این شهر زندگی می‌کنند. و از شهرهای خوابگاهی به شمار می آید.