شهرهای ایران(کجا بریم ؟)

بوئین‌زهرا شهری است در بخش مرکزی شهرستان بویین‌زهرا استان قزوین ایران.

نام شناسی
وجه تسمیه

برخی کلمه زهرا را تبدیل شده واژه «زرا» از «زر» به معنی مقدس دانسته و بویین را ترکیبی از «بو» و «یین» به معنی «چشمه» و «خدا» می‌دانند که روی هم «چشمه خدای مقدس» می‌شود که آن را متعلق به الهه آناهیتا – فرشته پاکی و آب‌های روان – می‌دانستند. در این منطقه معبدی به نام ناهید بوده که بعدها به «خاتون»، «بی بی»، «دختر» و … تغییر نام داده‌است. در کتاب «التدوین» آمده که منظور از «زهرا» دختر «روی» صاحب ری است که بقعه‌ای را به دخترش بخشید و او هم در آن جا بنایی کرد. «خرابه قلا» یا «قلعه خرابه» و تپه عظیم «برموده» در شمال ابراهیم آباد، حاکی از تمدنی کهن در این منطقه‌است. دشت قزوین، «دشتابی»، «رامند» و بویین زهرا – که درجنوب استان قزوین واقع شده است- تمدنی بسیار کهن دارند. درلا به لای صدها تپه باستانی این منطقه، می‌توان تمدن بزرگ و دیرینه‌ای به طول بیش از ۹۰۰۰ سال را مشاهده کرد. آثار کشف شده از جنس طلا، برنز و سفال، با نقوش شطرنجی و نقاشی حیوانات با رنگ‌های قهوه‌ای تیره، اخرایی و مایل به سبز – از حیث تنوع و تناسب در شکل و رنگ آمیزی – جزو نمونه‌های ارزنده سفال پیش از تاریخ این ناحیه‌است.
مشخصات جغرافیایی

شهر بویین زهرا از نظر جغرافیایی در ۵۰ درجه و ۴ دقیقه درازای خاوری و ۳۵ درجه و ۴۶ دقیقه پهنای شمالی و در ارتفاع ۱۲۱۰ متری از سطح دریا قرار دارد. آب و هوای این منطقه؛ معتدل مایل به گرم وخشک است.
پیشینه

از آثارموجود درتپه‌های باستانی شهرستان بویین زهرا؛ پیشینه‌ای حدود ۹۰۰۰ سال برای این منطقه برآورد می‌شود که از قدیمی ترین مناطق ایران و جهان به شمار می‌آید. بویین زهرا درفاصله پنجاه کیلومتری شهر قزوین قرار گرفته‌است. شغل اصلی مردم بویین زهرا کشاورزی است و به طور کلی آب و هوای آن معتدل خشک است. هوای مرکز شهرستان، تابستان‌ها گرم و خشک و زمستان‌ها سرد است. در زلزله سال ۱۳۴۱ بسیاری از آثار باستانی بویین زهرا فرو ریخت. از آثار باقی‌مانده این منطقه می‌توان به کاروان سرای دوره صفویه و برج‌های خرقان اشاره کرد.
مردم

مردم بوئین زهرا به زبانهای فارسی، تاتی و ترکی سخن میگویند.

تقسیمات کشوری

بویین زهرا در سال‌های گذشته بخشی از استان زنجان محسوب می‌شد، اما هم زمان با استان شدن قزوین، یکی از شهرهای این استان به شمار آمد.

آوَج مرکز شهرستان آوج در است قزوین استان قزوین و کشور ایراناست. شهر آوج در حد فاصل استان‌های قزوین و همدان در ۱۲۰ کیلومتری شهر قزوین و در سمت جنوب غربی استان قزوین واقع شده است. شهر آوج به جهت قرار گرفتن در موقعیت ارتباطی مناسب و همجواری با پایتخت‌های دولت مادها، ایلخانان و صفویان دارای تاریخی طولانی و قدیمی است. در دوره حکومت سلجوقیان که سنی مذهب بودند آوج (آب به) به همراه ری و قم ۳ منطقه شیعه نشین بوده است و در همان دوره در آوج مدارسی به نام مدارس علی شاهی وجود داشته که در آن طلاب علوم دینی مشغول به تحصیل بوده‌اند. در حال حاضر این مکان به نام محله علم شاه تغییر نام یافته است.

اِقْبالیّه شهری است در بخش مرکزی شهرستان قزوین استان قزوین ایران.

این شهر پیشتر به سلطان‌آباد بعدها به اسلام‌آباد معروف شد واکنون این شهر را با نام اقبالیه می‌شناسند. این شهر که جمعیتی حدود ٧۰هزار نفر را دارا می‌باشد یکی از شهرهای قدیمی استان قزوین می‌باشد. بیشتر جمعیت این شهر راافراد غیر بومی تشکیل می‌دهد.

اقبالیه شهری کوچک است که در ۳۶ و ۱۴ عرض شمالی و ۴۹ و ۵۵ طول شرقی واقع شده‌است و حدود ۴۷/۳ کیلومتر مربع وسعت دارد. اقبالیه دارای موقعیتی دشتی است و در دهستان اقبال غربی از بخش مرکزی شهرستان قزوین و ۱۰ کیلومتری جنوب غربی شهر قزوین، بر سر راه اصلی این شهر به همدان و زنجان قرار دارد.

اهالی اقبالیه شیعی مذهب و زبان رایج آنان فارسی و ترکی است. نا گفته نماند که روستایی هم در بخش ساوجبلاغ به نام اقبالیه وجود دارد این روستا حدود 500 نفر جمعیت دارد و مردم ان فارس و ترک و شاهسوند هستند. بیشه عمده مردم این روستا دامداری و به خصوص گاوداری است و روزانه صدها تن شیر در این روستا تولید و روانه بازار می شود .

پیشینه و اقتصاد

این شهر که یکی از شهرهای ۱۲ گانه استان قزوین به‌شمار می‌رود پیش از این سلطان‌آباد خوانده می‌شد و بعد از انقلاب توسط مردم به اسلام آباد معروف شد که در ۱۳۷۰ش به نام اقبالیه درآمد.

فعالیت اقتصادی ساکنان این شهر تا یک دهه پیش عمدتاً و به ترتیب اهمیت عبارت بود از کشاورزی، باغداری و دامداری. زمینهای کشاورزی این محل برابر ۲۰۷، ۱هکتار بود که حدود ۶۱٪ آن (۷۳۶ هکتار) آبی و مابقی به صورت دیم بود. محصولات عمده کشاورزی عبارت بود از گندم (۳۸۴ هکتار)، جو (۱۹۲ هکتار)، چغندرقند (۲۴ هکتار)، نباتات علوفه‌ای (۴۸ هکتار)، حبوبات (۲۹ هکتار) و سیب‌زمینی (۲۴ هکتار). سیب و انگور از دیگر محصولات این منطقه بود. این منطقه در ۱۳۶۷ش دارای ۴۵۴ خانوار بهره‌بردار کشاورزی بود که از یک رشته قنات و ۷ چاه عمیق به عمق متوسط ۱۰۰ متر استفاده می‌کردند. امروزه بخش قابل توجهی از اهالی اقبالیه در فعالیتهای صنعتی و خدماتی شرکت دارند.

در این شهر تپه‌ای تاریخی وجود دارد که سفالهای یافت شده در آن را به حدود سده ۸ تا ۱۰ق نسبت داده‌اند. . اقبالیه دارای ۴ پارک عمومی جمعاً به مساحت ۱۲ هزار م ۲ است. لازم بذکر است در این شهر کاروانسرای بود که در سال 1355 بدون اینکه آثاری از خرابی در آن بوجود آید توسط بعضی از اهالی تخریب شد

رازمیان شهری است در بخش الموت غربی، شهرستان قزوین و استان قزوین و درکشور ایران. از همسایگان رازمیان می‌توان به بهرام آباد و شهرستان‌های علیا و سفلی اشاره نمود.این شهر طبق سرشماری سال ۲۰۰۶ ۹۶۵ نفر جمعیت دارد.

فیروزان شهری است در استان همدان ایران. فیروزان مرکز بخش خزل شهرستان نهاوند است. این شهر پیش از سال ۱۳۷۴ روستایی بود به نام فیروزآباد خزل.فیروزان در کنار رودخانهٔ قلقل‌رود و در باختر کوه قشلاق واقع شده‌است. رودخانهٔ قلقل‌رود از فیروزان می‌گذرد و به گاماسیاب می‌ریزد. زبان مردم فیروزان لری و لکی می باشد.

تاریخ

فیروزان نام یکی از سرداران ایران است. در سال بیست و یکم هجری عمر حکومت کوفه را از سعدبن وقاص گرفت و عبدالله عطفان را به جای وی نصب کرد یزدگرد با آگاهی از عزل سردار نام آور عرب در صدد برآمد با اعراب وارد جنگ شود از این رو از همه جاهای کشور کمک خواست و لشکری انبوه مرکب از ۱۵۰ هزار نفر جمع کرد و در راس سپاه ایران فیروزان قرار داشت و…. دست آخر شکست خورد.دلیل نامگزاری شهر فیروزان همین است که محل نبرد فیروزان با لشکر اعراب است.

گیان از شهرهای ایران در استان همدان است. این شهر در بخش گیان شهرستان نهاوند قرار دارد.

جمعیت شهر گیان در سال ۱۳۸۵، برابر با ۸٫۰۶۵ نفر بوده‌است .

جنگل گیان نهاوند به عنوان تنها جنگل طبیعی استان همدان جز و یکی از مناطق حفاظت شده جنگلی به‌شمار می‌آید.

مردم گیان به زبان لری سخن می گویند.

مُهاجران ( ماران ) یکی از شهرهای استان همدان و در سمت شرقی بخش لالجین از توابع شهر بهار واقع شده است. این شهر پیش‌تر جزو دهستان حاجی‌لوی کبودرآهنگ بود. در این شهر ۱۶۹۸ خانوار با جمعیتی بالغ بر ۷۷۵۸ تن ساکنند. از این تعداد ۳۹۷۹ تن را مردان و ۳۷۷۹ تن را زنان تشکیل می‌دهند. مسجد جامع، تپه و پل مهاجران معروف به پل خانم از آثار تاریخی این شهر به‌شمار می‌رود.

مشاهیر

شیخ محمود زنجانی (متین) یکی از علمای بزرگ که در سال ۱۳۰۱ پس از کسب علم از محضر علمای نجف وارد مهاجران شد و سی‌سال مردم این منطقه از وجود وی بهره بردند.او در سال ۱۳۳۲ فوت نمود. پیکر ایشان در جوار مرقد فاطمه معصومه در قم مدفون است. شیخ محمدباقر بن العالم الجلیل آیت‌اللَّه آقا شیخ على زاهد مهاجرانى از علماء اعلام معاصر است . ملیت : ایرانی – قرن : 14 منبع : گنجینه دانشمندان (جلد هفتم) شیخ محمدباقر بن العالم الجلیل آیت‌اللَّه آقا شیخ على زاهد مهاجرانى از علماء اعلام معاصر است در شهر همدان. وى در سال 1325 قمرى در مهاجران متولد شده و از هفت سالگى مقدمات را در همان قریه در حضور علماء محل فراگرفته بعدا به همدان حركت كرده قریب پنج سال در همدان از حوزه اساتید استفاده نموده و شنیدند كه آیت‌اللَّه حایرى طاب ثراه در قم تأسیس حوزه نموده‌اند در اواخر سال 1340 قمرى مشرف به بلده طیبه قم شد و در حضور اساتید عظام جهت تكمیل سطوح حاضر و از حضور آیت‌اللَّه آقا شیخ ابوالقاسم قمى استفاده نمودند. سپس در سال 1347 به بحث آیت‌اللَّه حایرى حاضر شدند و در سال 1349 قمرى در محضر آیت‌اللَّه العظمى حجت قدس سره حاضر شده فقها و اصولا استفاده نمود. پس از آن در حوزه تدریس آیت‌اللَّه العظمى بروجردى شركت نمودند. معظم‌له هم اكنون در قیدحیات نبوده ودر سال 1365 فوت کرده اند.

اجازات ایشان عبارتند از: اجازه اجتهاد از آیت‌اللَّه العظمى حجت، آیت‌اللَّه حایرى، آیت‌اللَّه صدر، آیت‌اللَّه سید ابوالحسن اصفهانى و آیت‌اللَّه حكیم طاب ثراهم مىباشند. نوشتجات و تألیفات این دانشمند به قرار ذیل است: 1- تقریرات دوره كامل اصول آیت‌اللَّه حجت 2- درس بیع 3- رساله در صلوت 4- رساله‌اى در صوم 5- صلوت جمعه 6- قاعده لاضرر و لباس مشكوك 7- درایه كه قریب به انتشار است. فرزند ایشان ایت الله جعفر زاهد مهاجرانی هم اکنون در قید حیات بوده و شاگردانی نیز داشته اند. وی از شاگردان ایت الله خمینی نیز بوده واز ایشان ودیگر علما اجازه ی اجتهاد دارند.

آثار باستانی

پل قدیمی مهاجران (خانم کورپوسی)

فراورده‌های کشاورزی و باغی

مهم‌ترین فراورده‌های کشاورزی و باغی مهاجران عبارتند از: جو، خربزه، خیار، سیب زمینی، پیاز، گوجه‌فرنگی، هندوانه، هویج، یونجه، اسپرس، باقلا، ذرت علوفه‌ای و خوشه‌ای، سبزیجات، شبدر و گندم می باشد.

آثار و اماکن تاریخی
تپهٔ مهاجران
پل مهاجران
مسجدجامع مهاجران
امامزاده ابراهیم و عقیل دستجرد
تپهٔ دستجرد
تپهٔ ریکان سفلی
تپهٔ حسین‌آباد

در سال 1388شهرستان اسدآبادبه دو بخش مرکزی و بخش آجین تقسیم شده است. و اینک این شهر با 30 روستا و 13981نفر جمعیت ، دومین شهر این شهرستان محسوب می شود

بخش پیرسلمان بمرکزیت آجین واقع در غرب شهرستان اسدآباد با 30 روستای تحت پوشش متشکل از دهستانهای تابعه پیر سلمان 10 روستا ) , کلیائی ( 13 روستا) ) , جلگه ( 5 روستا ) و دربند رود (2روستا) بوده که بر اساس آخرین سرشماری نفوس و مسکن 85 این بخش با تعداد 3225 خانوار و جمعیتی بالغ بر 13981 نفر می‌باشد که مرکز بخش آن دارای 769 خانوار و 3353 نفر جمعیت می‌باشد که از لحاظ امکانات آموزشی دارای 3 مقطع ابتدایی، راهنمایی و دبیرستان در دو شیفت دخترانه و پسرانه با جمعیت دانش آموزی 551 نفر مشغول تحصیل می باشند.همچنین مردم آجین به زبان ترکی تکلم می کنند

موقعیت

آجین شهری ( مرکز بخش پیرسلیمان ) در 20کیلومتری غرب اسدآباد همدان دارای آب و هوایی معتدل در تابستان و سرد در زمستان ، با 13981نفر جمعیت می باشد. البته باید متذکر شد که که این شهر بیشترین کوچ را از نظر جمعیتی در شهرستان را دارد.

معنا

آجین در لغت به معنی محل یا زمین گود میباشد.

آجین درلغت نامه دهخداوفرهنگ معین:آژده-آجیده ذکرشده است.

آژده،آجیده=خلیده (یعنی زخمی)

امکانات آموزشی:

این شهر هر سه مقطع ابتدایی، راهنمایی و دبیرستان را داراست.و همچنین قرار است که هنرستانی هم در این شهر تاسیس گردد

محله ها:

آجین از شش محله قدیمی ویک شهرک جدید تشکیل شده است که عبارتند از:

Mamoueelar1. محله محمودی(ممویی لر)

2.محله قاسم(قاسم طایفه سه)

3.محله سید اجاقی(سی جاقی لر)

4.محله رشدیانی(رشدیان لر)

5.محله کاکا(کاکا طایفه سه)

6.محله پایین(آشاقی مله یا چای مله سه)

که در قدیم اغلب این محلات درجنگهای طایفه ای دو به دو با یکدیگر متحد میشدند بر علیه محله دیگر

(شهرک درمحله محمودی ساخته شده وساکنان آن ترکیبی ازهمه محله هاست)

پردنجان نام شهری است در بخش جونقان از توابع شهرستان فارسان در استان چهارمحال و بختیاری ایران است.
جمعیت

پردنجان در 35 کیلومتری شهرکرد قرار دارد. بر اساس آمار سال ۱۳۸۵ جمعیت پردنجان برابر با ۷٫۳۷۰ نفر (۱٬۶۲۴خانوار) بوده است
تاریخ

گویش مردم این شهر محلی لری بختیاری است. قدمت این شهر با اینکه به طور دقیق بررسی نشده است ولی قدمت ساکنین کنونی شهر به بیش از 250 سال میرسد. این شهر محل ییلاق گروهی از طایفه‌های هفت لنگ بختیاری بابادی بوده است.شغل برخی از ساكنين اين منطقه ،کشاورزی،دامداری مي باشد. این منطقه از طوایف بزرگ و کوچکی تشکیل شده است : اولاد علیخون،اولاد عبدالله ،اولاد تنبور، اولاد مولاو …

از کوههای معروف این منطقه زرده را می توان نام برد.در این منطقه امام زاده بی بی عزیز وجود دارد که مردم استان اعتقاد خاصی به آن دارند. اقوام این شهر از، بازفت بختیاری،امام قیس، ممسنی فارس ،خوزستان، هرچگان، به این منطقه مهاجرت کرده و تخت قاپو شده اند.

هم اکنون مردم این شهر خود را از نژادبختیاری می دانند، و پس از گذشت سالها هنوز فرهنگ و آداب و رسوم اصیل مردمان بختیاری در این منطقه چشم نوازی می کند.از جمله ی این آداب و رسوم میتوان به آداب و رسوم خاصی که در عروسی ، عید نوروز ،عزاداری ، گاگریوخوانی ،شاهنامه خوانی و …اشاره کرد .

بر اساس اشیای یافت شده در محل جونک(گونک) پردنجان و بر اساس نظر کارشناسان میراث فرهنگی استان چهارمحال و بختیاری، تاریخ این سرزمین به هزاره اول قبل از میلاد می رسد. البته باید اشاره کرد که با تلاش پیگیر پژوهشگران این خطه از ایران مکان های گوناگونی در این منطقه وجود دارد که نیاز به گمانه زنی دارد. مردم این شهر به مهمان نوازی و شب نشینی که حکایت های شاهنامه، حمله حیدری، هفت لشکر و مثنوی بیشتر در آن خوانده می شد شهرت دارند. البته نسب نامه مردم این دیار توسط سعید رحیمیاز اهالی این روستا در کتاب بخشی از تاریخ و فرهنگ مردم میزدج آمده که در خور توجه است.همچنین نویسندگانی چون اسکندر رحیمی کتابی به گویش محلی به رشته تحریر در آورده که قابل تقدیر است. نویسندگان دیگر این شهر هوشنگ رحیمی، بهمن رحیمی می باشد.

وردنجان یکی از شهرهای شهرستان بن دراستان چهارمحال و بختیاری است. این شهر بر اساس سرشماری سال ۱۳۹۰ دارای جمعیتی در حدود 4324 نفر بوده‌است.

موقعیت جغرافیایی
وردنجان در طول ۵۰ درجه و۴۶ دقیقه، عرض جغرافیایی ۳۲ درجه و۲۸ دقیقه، ارتفاع ۲۱۵۰ متر از سطح دریا قرار گرفته است. فاصله وردنجان تا شهرکرد حدود ۱۷ کیلومتر است و بین دو شهر بن و نافچ جای دارد.
موقعیت در تقسیمات کشوری

این شهر از توابع شهرستان بن بوده و در قالب دهستان وردنجان روستاهای تومانک و بارده از توابع آن محسوب می‌شوند. شهرداری این شهر در تاریخ 1391/01/24افتتاح شد و آقای ذوالفقار یوسفی به عنوان اولین شهردار این شهر انتخاب گردید.
مکانهای تفریحی و گردشگری و میراث فرهنگی

چهل دختران نام محل تفریحی است که همواره با چشمه‌ای زلال گردشگرانی را به خود جلب می‌کند. مسجد جامع وردنجان که در بافت قدیمی و هسته مرکزی شهر قرار دارد قدمتی نزدیک به ۲۰۰ سال و مربوط به دوره قاجاریه است. و در سال ۱۳۹۰ مورد مرمت و بازسازی قرار گرفت.
جمعیت و ترکیب آن

در سال ۱۳۴۵، وردنجان جمعیتی بالغ بر ۱۷۰۲ نفر داشت در همین سال این شهر دارای ۲۳۱ خانوار بوده است. بر اساس سرشماری سال ۱۳۵۵ جمعیت این شهر ۲۳۸۲ نفر و دارای ۴۴۸ خانوار بود. بر اساس سرشماری سال ۱۳۶۵، جمعیت وردنجان ۳۷۷۹ نفر و ۶۳۲ خانوار داشت. بر اساس سرشماری سال ۱۳۷۵، جمعیت وردنجان ۴۲۹۵ نفر و ۸۲۴ خانوار داشت. در سال ۱۳۸۴، جمعیت وردنجان ۴۷۳۱ نفر و ۱۰۰۹ خانوار داشت. حدود نیمی از مردم روستای تومانک -که در ۱۲ کیلومتری غرب وردنجان قرار دارد -و تقریبا تمام اهالی روستای چوبین (از توابع شهرستان فارسان استان چهارمحال و بختیاری) اصالتی وردنجانی دارند.
زبان، گویش و لهجه مردم

گویش مردم این شهر بسیار شیرین است. مردم وردنجان به زبان فارسی صحبت می‌کنند اما به سبب قرار گرفتن در موقعیتی بین چند شهر و روستای ترک زبان برخی از مردم شهر قادر به صحبت به زبان ترکی نیز می‌باشند. در زبان مردم وردنجان حتی کلماتی از زبانهای دیگر نیز واد شده است که از آنجمله می‌توان به کلمه «کفه» از زبان انگلیسیCough که به معنی «سرفه» می‌باشد. یا به کار بردن واژه ترکی استانبولی «دیک» به معنای ایستاده و یا سرپا اشاره نمود که در وردنجان نیز به همین معنی بکار می‌رود. مردم وردنجان با تغییر بعضی «واج‌ها» و صداهای حروف دارای لهجه خاصی هستند که آنها را از دیگران کاملا متمایز می‌سازد به عنوان مثال در تلفظ «واو» از کلمه «کوچه» آنرا اشمام کرده و چیزی مابین «او» و «ی» تلفظ می‌کنند. در تلفظ وردنجانی «بود» «بید» تلفظ می‌شود. و در تلفظ افعال مضارع منفی بجای «نمی …» از «نم…» استفاده می‌کنند به عنوان نمونه «نمی‌روم» را «نم رم(nam ram)» تلفظ می‌کنند. کشیدن آخر جملات از ویژگیهای دیگر لهجه مردم وردنجان است. مردم این شهر به آخر بعضی کلمات (اس) نیز اضافه می کنند به عنوان مثال می گویند (خیارس)که منظور (خیاره) می باشد.

اماکن مذهبی وردنجان
مساجد

مسجد جامع، مسجد امام رضا (علیه السلام)، مسجد ۱۴ معصوم (علیهم السلام)، مسجد امام حسن (علیه السلام)، مسجد المهدی (علیه السلام).
حسینیه و تکایا

حسینیه موسی بن جعفر (علیهما السلام)، حسینیه شهدا، امام حسن (علیه السلام)

کلنگ بنای حسینیه موسی ابن جعفر علیه السلام در سال 1356 ه ش زده و به دست عده ای از معتمدین روستا و با پیروزی انقلاب اسلامی با کمک های نهادهای انقلابی ساخته شد و در سالهای بعد توسعه یافت

فعالیت‌های اقتصادی

تا گذشته نچندان دور تنها فعالیت اقتصادی مردم کشاورزی و به صورت محدود دامپروری بوده است. پس از انقلاب در این شهر به نواحی صنعتی نیز توجه خاص شده است. در ناحیه صنعتی “امام خمینی ” وردنجان در حال حاضر چندین واحد تولیدی از جمله ۲ واحد تولید قارچ، واحد تولید پروفیل آلومنیوم، تولید نمک، چند واحد تولید مزاییک و بلوکهای ساختمانی، یک واحد جوشکاری، یک واحد شستشوی فرش و… فعالیت می‌کنند در خارج از ناحیه صنعتی نیز سه واحد گاوداری، دو واحد پرورش مرغ، یک واحد تولید بلوکهای ساختمانی، و همچنین دو واحد تولید شن و ماسهوجود دارد که یکی از آنها فعال است. بر اساس «اطلاعات اندیسهای ایران» وردنجان یک اندیس مصالح ساختمانی است که مادهٔ معدنی موجود در آن، مرمریت است.

بخش بازفت یکی از بخش‌های شهرستان کوهرنگ در استان چهارمحال و بختیاری ایران است . بخش بازفت در ۱۹۰ کیلومتری شهرکرد، مرکز استان چهارمحال بختیاری قرار دارد و یکی از محل‌های کوچ عشایر و ایلراه‌های آنها بوده است و همیشه، خصوصا در فصل بهار به علت طبیعت زیبا و سحرآمیزش مورد توجه گردشگران بوده است.

تقسیمات کشوری

بخش بازفت
دهستان بازفت
دهستان دوآب (کوهرنگ)

جمعیت

بنابر سرشماری مرکز آمار ایران، جمعیت بخش بازفت شهرستان کوهرنگ در سال ۱۳۸۵، برابر با ۱۴۷۳۷ نفر بوده است..
بازفت بالا و بازفت پایین

منطقه بازفت شامل دو بخش بازفت بالا و بازفت پایین می‌باشد.

بازفت بالا در همجواری مرز استان خوزستان واقع گردیده است. در این قسمت اکثر طوایف شیخ رباط، موری و و کیارسی و سهید و قند علی ساکن می‌باشند. این منطقه دارای جاذبه‌های گردشگری و توریستی بوده و از پوشش جنگلی با درختان بلوط برخوردار است.

سفیددشت شهری در شهرستان بروجن است. بر اساس آمار سال ۱۳۸۵ جمعیت این شهر برابر با ۵٬۸۸۰ نفر بوده است.

مردم سفیددشت بیشتر به کشاورزی و صنعت اشتغال دارند، البته درکنارآن بافت قالی و قالیچه در آن رواج دارد. مردم سفید دشت به زبان ترکی تکلم می‌کنند.

نام “گهرو” به معنای جای پردرخت است. شهرستان گهرو در فاصلهٔ ۸۲۰ کیلومتری شهر تهران واقع شده است. گَهرو شهری است در استان چهارمحال و بختیاری ایران. این شهر در بخش کیار از توابع شهرستان کیار و بین شهرکرد و ناغان واقع شده‌است.

این شهر یکی از اولین سکونت گاه‌ها در شهر چهارمحال بوده واز نظر موقعیت جغرافیای یکی از بهترین نقاط در چهارمحال است. هوای پاک و چشمه‌های فراوان چشم هر بیننده‌ای را خیره کرده است. هنگام انقلاب مشروطه و قیام شیران بختیاری که از ایذه به طرف تهران راه افتادند اولین محل استراحت انان پس از ۲روز حرکت در گردنه‌ها از ایذه شهر گهرو بود که در انجا چند تن از شیران ان روستا با سردار اسعد و علیمردان خان بختیاری دست یاری داده و با هم راه افتادند.

این شهر در ۴۳ کیلومتری شهرکرد مرکز استان قرار دارد و از محصولات مهم کشاورزی این شهر انگور و بادام و گردو است.همچنین این شهر دارای بزرگترین باغات انگور نسبت به جاهای دیگر در کشور است.

این شهر از سمت غرب به روستای جعفرآباد و شهر شلمزار و از سمت شرق به روستاهای حاجی‌آباد و قلعه ممکاه و شهر بلداجی و از سمت شمال به شهر دزک و شهر دستگرد امامزاده و از سمت جنوب به روستای زوردجان محدود می‌باشد.

شهرستان گهرو همواره ییلاق مردم قوم بختیاری بوده‌است. این شهر در ۱۹۰کیلو متری شهر ایذه در استان خوزستان و در ۳۹۵ کیلومتری شهر اهواز قرار دارد. اقوام ساکن در گهرو امروزه شامل چند طایفه هستند که از مهم ترین آن‌‍‌ها می‌توان به رئیسی، بهرامی، محمدی،شهبازی و رمضانی اشاره نمود.

گویش، موسیقی و فرهنگ گهرو اصالتاً بختیاری است.

مردم بختیاری در شهرهای اصفهان، شهرکرد، خوزستان، کهکیلویه و بویر احمد، ایلامو و قسمت‌هایی از شیراز اسکان دارند. شهرستان گهرو نیز از منطقه‌های بختیاری ‌نشین است که دارای آب‌وهوای خنک و کوه‌های سر به فلک کشیده با باغ‌های انگور و گردو و سرچشمه‌های زیاد می‌باشد و همواره پذیرای گردشگران زیادی از سرتاسر ایران بوده‌است. شهرستان گهرو طبق سر شماری سال ۱۳۹۱، ۷۸۵۶ نفر جمیت دارد اما همچون قسمت‌های دیگر استان از منطقه‌های دافع جمعیت بوده و بسیاری از مردم این شهر، به شهرهایی نظیراصفهان، ایذه و مسجد سلیمان در استان خوزستان مهاجرت کرده‌اند. این شهرستان دارای خاک مناسب و بارندگی کافی و زمین‌های وسیع و حاصل‌خیز است و در آن امکان تولید محصولات کشاورزی ومرکبات وجود دارد. این منطقه همچنین مستعد توسعه در زمینه‌های گوناگون ازجمله گردشگری، تولید و صادرات محصولات باغی، پرورش دام و طیور، تولید گوشت و مرغ و بسیاری از صنایع و کارخانه‌جات اس

دیدنی‌ها

جاذبه‌های گردشگری گهرو عبارت اند از:سرچشمه گهرو، استخر مینو، تفریحگاه دره بید، باغات و رود واقع در تنگه گهرو – مسیر گهرو به زوردگان (دالان بهشت)، امامزاده حمزه علی و باغ آورگان و منطقه ویژه گردشگری چغاخور. امامزاده گهرو نیز که اکنون بازسازی شده‌است، از نقاط دیدنی این شهرستان است.

گهرو در فصل‌های بهار و تابستان روزانه پذیرای هزاران نفر گردشگر و مسافر است.

مال‌خلیفه شهر کوچکی در بخش فلارد (استان چهارمحال و بختیاری) است. این شهر باهزار و هفتصد و پنجاه متر ارتفاع از سطح دریا در 170 کیلومتری جنوب شرقی شهرکرد واقع شده و مرکز بخش فلارد در شهرستان لردگان می‌باشد.

این شهر در کنار یک کوه صخره ای به بلندای 260 متر واقع می باشد.شهر دقیقا در مجاورت این کوه سنگی واقع شده که منظره طبیعی زیبایی را بوجود اورده است.چشمه سارهای فراوانی از این کوه منشعب شده که باعث بوجود امدن برم(barm) مال خلیفه در ضلع شرقی کوه شده است که پارک و استراحتگاه به شمار می‌آید.زمینهای زراعی برنج و گندم بوسیله آب این برم سیراب می شوند. ساکنین این شهر به لهجه لری بختیاری صحبت می کنند. در بختیاری به چند خانواده که در کنار هم زندگی می کنند “مال” گفته می شود.

جمعیت مال‌خلیفه بر اساس امار سال 1386 برابر با 4,012 نفر بوده است.که اخیرا با توجه با پیوستن روستای همجوار خنگ به این شهر به حدود شش هزار نفر رسیده است.

نافج یکی از شهرهای استان چهارمحال و بختیاری ایران است. این شهر در بخش مرکزی شهرستان شهرکرد قرار دارد.

جمعیت این شهر در سال ۱۳۸۵، برابر با ۳٬۸۱۴ نفر بوده‌است .

شهر نافچ در ۲۰ کیلومتری شمال غربی مرکز چهارمحال و بختیاری واقع شده و یکی از شهرهای ورزشی شهرستان شهرکرد به‌شمار می‌آید.

ارتقاء ده نافچ به شهر در تاریخ ۲ شهریور ۱۳۷۹ تصویب شد و این تصویب‌نامه در تاریخ ۱۳۷۹٫۶.۲۰ به تأئید ریاست جمهوری وقت رسید.

پیشهٔ اکثر مردم نافچ کشاورزی است. این شهر دارای پیشینه ادبی قوی می‌باشد. در این شهر عالمانی همچون علامه محمدحسن قلزم زندگی می‌کرده‌اند.

در قدیم

فرهنگ جغرافیای ایران ج ۱۰ ص ۱۹۴ می‌نویسد: نافچ دهی است از دهستان لار بخش حومه شهرستان شهرکرد، در ۱۲ هزار گزی شمال غربی شهرکرد و متصل به راه عمومی سامان به شهرکرد در منطقه کوهستانی معتدل هوائی واقع است و ۱۷۷۳ تن سکنه دارد. آبش از قنات است و محصولش غلات، شغل اهالی زراعت و دامپروری و ازصنایع دستی آن قالیهای بختیاری است. در فصل تابستان با ماشین می‌توان به آن‌جا رفت. در سالهای اخیر که این ده به شهر تبدیل شده است پیشرفت های فراوانی در ان صورت گرفته است.