گهواره نیست کودکی ات را فلک ، که هست
فرمانبر تو نیست سما تا سمک ، که هست
 
وقتی به خواب می روی ، ای کوثر کثیر!
لالایی خدیجه نباشد ، ملک که هست
 
آن روزه ی سه روزه نیازی به نان نداشت
ای زخمی محبتَ عالم! نمک که هست
 
وقتی حضور غصّه تو را آب می کند
اشک علی نشسته برای کمک که هست
 
مردیم از فراق تو ، دل با چه خوش کنیم؟
قبری که نیست از تو به جا؟ یا فدک که هست؟
 
نقش کبود شانه ات از ضربه های در
بر شانه ی شبان سیه نیست حک ، که هست
 
غلامرضا شکوهی

بانو سلام!حال شما؟ روز مادر است
روز زنی که از همه مردان، سَری سَر است
 
روز شما که مادر زینب، حسن، حسین
نه!روز دختری ست که اُمّ پیمبر است
 
از آسمان صدای قدم هات می رسد
گوش فلک ز همهمه ی عرشیان کر است
 
حیف از تو و زنان قریش!! میزبان تو…
جمعی ز مریم، آسیه و ساره، هاجر است
 
یاس نبی! کبوتر دردانه ی علی!
هفت آسمانِ دل ز قدومت معطر است
 
تو ماه آسمان شدی، از تکه های تو
این یازده ستاره به گردت مدوّر است
 
شیرین و خسرو، لیلی و مجنون و عشقشان
با عشق بی بدیل شما کی برابر است
 
ای یکه تاز عشق! "تماشاچی" ات شدیم
حیران عشق "بازی" تو حقّ "داور" است
 
«یک قصه بیش نیست غم عشق و این عجب
"کز هر زبان که می شنوم نامکرر است»*
 
رخصت بده برای شما شاعری کنم
«از هرچه بگذریم سخن دوست خوشتر است»*
 
مادر بگو که دست مرا رد نمی کنی
این شعر هم "هدیه ی من روز مادر است"
 
گفتم مکان وعده؟؟!!…کجا پیشکش کنم؟!!
گفتی حریم دختر موسی بن جعفر است!
 
بانو ببخش آخر شعر بغض کرده ام
آخر هنوز ردّ نگاهم به یک "در" است
 
از فاطمیه تان به حسن فکر می کنم
و چشم های مات که از واقعه تر است…
 
*وامی از حضرت حافظ
 
رهگذر

آفتاب عشق
 
اى بى نشانه‏ اى كه خدا را نشانه‏ اى
هر سو نشان توست، ولى بى نشانه ‏اى
 
اى روح پر فتوح كمال و بلوغ و رشد
چون خون عشق در رگ هستى روانه‏ اى
 
با ياد روى خوب تو مى‏ خندد آفتاب
بر خاك خسته رويش گل را بهانه ‏اى
 
اى ناتمام قصه شيرين زندگى
تفسير سرخ زندگى جاودانه‏ اى
 
 تصوير شاعرانه در خود گريستن
راز بلند سوختن عارفانه‏ اى
 
هيهات، خاك پاى تو و بوسه ‏هاى ما؟!
تو آفتاب عشق بلند، آستانه‏ اى
 
 در باور زمانه نگنجد خيال تو
آرى حقيقتى بحقيقت فسانه‏ اى
 
زهراى پاك اى غم زيباى دلنشين
تو خواندنى‏ ترين غزل عاشقانه ‏اى
 
فاطمه راکعی

تا آمدی کمی بنشینی کنارمان
تقدیر اشاره کرد به کم بودن زمان
 
از روی خاک با کمی اکراه پا شدی
رفتی وضو گرفتی از اشراق و بعد از آن
 
هجده نفس کشیدی و رکعت به رکعتش
نزدیک تر شدی به خودت،ذات بی نشان
 
کم مانده بود دردِ پیغمبر خدا
مردم خدایشان بشود:یک زن جوان!
 
می خواستی جلوه کنی بر زمین ولی
توحید غیرتی شد و بردت به آسمان
 
از عصر جاهلیت آن ها، تو را گرفت
دادت به درک ناقص این آخرالزمان
 
حالا هزار سال پس از تو رسیده اند
اهل زمین به قسمت جذاب داستان
 
جایی که آسمان به زمین رزق می دهد
از سفره ی نگاه تو، بانوی مهربان!
 
در کوچه های ساکت و مرطوب شهر ما
حس می شود حضور شما موقع اذان
 
اما هنوز منظره ی بکر خالقی
که وا نشد به دیدن تو چشم دیگران
 
این شعر را بگیر و برای فرشته ها
با لهجه ی خدا و صدای خودت بخوان...
 
هادی جانفدا

شب تاریک کنار تو به سر می آید
نام زهرا به تو بانو چقدر می آید
 
آبرو یافته هر کس به تو نزدیک شده است
خارهم پیش شما گل به نظر می آید
 
و نبوت به دو تا معجزه آوردن نیست
از کنیزان تو هم معجزه بر می آید
 
به کسی دم نزد اما پدرت میدانست
وحی از گوشه ی چشمان تو در می آید
 
پای یک خط تعالیم تو بانو والله
عمر صد مرجع تقلیدبه سر می آید
 
مانده ام تو اگر از عرش بیایی پایین
چه بلایی به سر اهل هنر می آید
 
مانده ام لحظه ی پیچیدن عطر تو به شهر
ملک الموت پی چند نفر می آید
 
محمدکاظم بهمنی

شأن است و نشانه است بانوی کرم
الـحـق کـه یگـانـه اسـت بـانوی کـرم
گوینـد شفـاعتـش به هر کس برسد
دنـبــال بـهـانـه اسـت بـانــوی کـــرم
**
مـحـشـر دم از اعتبـار او خواهـد زد
او دست به کـار جستجو خواهد زد
در کـار شفاعـت از غلامان حسین
زهـرا بـه خدا ی کعبه رو خواهد زد
 
کاظم بهمنی

تسبیح گریه
 
توان واژه کجا  و مدیح گفتن او؟
قلم قناری گنگی ست در سرودن او
 
کشاندنش به صحارّی شعر ممکن نیست
کمیت معجزه لنگ است پیش توسن او
 
چه دختری ، که پدر پشت بوسه ها می دید
کلید گلشن فردوس را به گردن او
 
چه همسری ، که برای علی به حظّ حضور
طلوع باور معراج داشت دیدن او
 
چه مادری ، که به تفسیر درس عاشورا
حریم مدرسه ی کربلاست دامن او
 
بمیرم آن همه احساس بی تعلق را
که بار پیرهنی را نمی کشد تن او
 
دمی که فاطمه تسبیح گریه بردارد
پیامی می چکد از چلچراغ شیون او
 
از آن ز دیده ی ما در حجاب خواهد ماند
که چشم را نزند آفتاب مدفن او
 
غلامرضا شکوهی
 

ای راز آسمانی خورشید مرتبت
گیسو به هم مریز إذا الشمسُ کوّرت
 
ای بی کرانه، ای پر از ابهام، ای بزرگ
دریا صفت، کویر صفت، آسمان صفت
 
هنگامه ی بهار جهان با تو دیدنی است
بی تو نه من نه عشق نه دنیا نه آخرت
 
گیسوی تو قیامت کبری است مهربان
چشمان تو نهایت دنیاست عاقبت
 
بر من که می رسی کمی آهسته تر برو
دستم نمی رسد به بلندای دامنت
 
مهدی جهاندار

نه مثل ساره ای و مریم! نه مثل آسیه و حوا
فقط شبیه خودت هستی! فقط شبیه خودت زهرا!
 
اگر شبیه کسی باشی، شبیه نیمه شب قدری
شبیه آیه تطهیری شبیه سوره «اعطینا»
 
شناسنامه تو صبح است، پدر تبسم و مادر نور
سلام ما به تو ای باران، سلام ما به تو ای دریا!
 
کبود شعله ور آبی ، سپیده طلعت مهتابی
به خون نشستن تو امروز، به گل نشستن تو فردا
 
بگیر آب و وضویی کن، ز چشمه سار فدک امشب
نماز عشق بخوان فردا، به سمت قبله عاشورا
 
علیرضا قزوه

سروده جدید سیدحمیدرضا برقعی، تازه‌ترین سروده‌اش در وصف حضرت زهرا (س) است.

گل‌های عالم را معطر کرده بویت

ای آن که می‌گردد زمین در جست و جویت

یادش بخیر آن روزها ریحان به ریحان

می‌چید پیغمبر بهشت از رنگ و بویت

سیاره‌ها را در نخی می‌چیدی آرام

می‌ساختی تسبیحی از خاک عمویت

برداشتند از سفره‌ات نان، مردم شهر

جرعه به جرعه آب خوردند از سبویت

درهای رحمت باز می‌شد با دعایت

دردا که می‌بستند درها را به رویت

تاریخ می‌داند فدک تنها بهانه است

وقتی بهشت آذین شده در آرزویت

وقتی منزه گشته خاک از سجده‌هایت

وقتی مطهر می‌شود آب از وضویت

چادر حمایل می‌کنی از حق بگویی

حتی اگر یک شهر باشد روبرویت

برخواستی با آن صفت‌های جلالی

این بار آتش می‌چکید از خلق و خویت

حتی زمان می‌ایستد از این تجسم

تو سوی مسجد می‌روی مسجد به سویت

از های و هو افتاد دنیا با سکوتت

دنیا به آرامش رسید از های و هویت

از بانگ بسم الله الرحمن الرحیمت

از شکوه‌های "الذین آمنویت"

تو خطبه می‌خواندی و می‌لرزید مسجد

ذرات عالم یک صدا لبیک گویت

خطبه به اوج خود رسید آن جا که می‌ریخت

مدح علی حیدر به حیدر از گلویت

گفتم علی... او قطره قطره آب می‌شد

آن شب که روشن شد سپیدی‌های مویت

آن شب که زخم تو دهان وا کرد، آرام

زخم تو آری زخم ... آن رازِ مگویت

هنگام دفن تو علی با خویش می‌گفت

رفتی ولی پایان نمی‌یابد شروعت...

مجید تال  جدیدترین سروده‌اش را به ساحت مقدس بانوی دو عالم، حضرت زهرا(س)، تقدیم کرده که به این شرح است:

از آنچه در دو جهان هست بیشتر دارد
فقط خداست که از کار او خبر دارد

یکی برای علی ماند و آن یکی همه بود
اگر چه لشکر دشمن چهل نفر دارد

عقیق سرخ از آتش نداشت واهمه‌ای
کسی که کفو علی می‌شود جگر دارد

کمر به یاری تنهایی علی بسته
میان کوچه اگر دست بر کمر دارد

سر علی به سلامت چه باک از این سردرد
محبت ولی‌الله درد سر دارد

کسی که شهر سر سفره قنوتش بود
چگونه دست به نفرین قوم بردارد؟!

صدا زد: «اشهد ان علی ولی‌الله»
ولی دریغ که این شهر گوش کر دارد

زمان خوردن حق علی و اولادش
سقیفه است و احادیث معتبر دارد

سقیفه مکتب شیطانی خلافت بود
سیاستی که برایش علی ضرر دارد

کنیز بیت علی خاک را طلا می‌کرد
سقیفه را بنگر فکر سیم و زر دارد

اگرچه باغ فدک نعمت فراوان داشت
ولی ولایت او بیشتر ثمر دارد

گرفت راه زنی را به کوچه راهزنی
در آن محله که بسیار رهگذر دارد

بگو به دشمن مولا مرام ما این نیست
زمان جنگ بیاید اگر هنر دارد

کشید و برد، زد و رفت، من نمی‌دانم
حسن دقیق‌تر از ماجرا خبر دارد

بگو به شعله: چه وقت دخیل بستن بود؟
هنوز چادر او کار با بشر دارد

بگو به میخ که این کعبه را خراب نکن
غلاف کاش از این کار دست بر دارد

دهان تیغ دودم را عجیب می‌بندد
وصیتی که علی از پیامبر دارد

فدای محسن شش ماهه‌اش که زد فریاد
سپر ندارد اگر مادرم پسر دارد

به شعله سوخت پرو بال مادر، اما نه
حسین هست، حسن هست، بال و پر دارد

اگر خمیده علی از نماز آیات است
در آسمان غمش هاله بر قمر دارد

شبانه گشت به دست ستاره‌ها تشییع
که ماه، الفت دیرینه با سحر دارد

میان شعله دعایش ظهور مهدی بود
که آه سوختگان بیشتر اثر دارد

  الا اي چاه؛ یارم راگرفتند..

گلم عشقم بهارم راگرفتند ..

 

 

 

 

شهادت حضرت فاطمه زهرا (سلام الله علیها ) تسلیت باد.