حکایت ها ی قرانی

ابن عباس گوید: اوّل دمیدنْ که اندر صور بدَمَند، خدایْ عزّ و جلّ، چهل سال بارانی بباراند بر خلقْ از آبی ک اندر زیر عرش بود که آن را آب حیات خوانند تا تن های خلق بِدان بروید، همچنان که کِشت بروید. آن گاه چون تن های ایشان تمام شده باشد، روح اندر دمند اندر ایشان.

آن گاه خوابی بر ایشان افکَنَد تا آن گاه که دوم نفخه اندر صور بدمَند، ایشان بدان زنده گردَند و طعم خواب اندر سر و چشم خویش همی یابند چون کسی که از خواب اندر آید. پس ایشان اندر آن وقت گویند: (یا وَیْلَنَا مَن بَعَثَنَا مِنْ مَرْقَدِنَا) (یس، 52) که برانگیخت ما را از این خوابگاه ما ندایی شنوند که گوید: (هذا ما وَعَدَ الرَّحمنُ وَ صَدَقَ الْمُرسَلُونَ) (یس، 52) این است آن که وعده کرده است شما را خدای عزّ و جلّ، و راست گفتند رسولان