دلــنـشــســته های مــــانـــدگــار و احســـاس مـــا

اومدم تا ببینم لحظه عاشق شدنو
به دلم افتاده بود صدا زدین آقا منو
دل تنهامو آوردم با یه دنیا دلخوشی
کمتر از آهو که نیستم میشه ضامنم بشی
اومدم همسایه های پاپرت رو دون بدم
دلمو رو دست بگیرم تا بهت نشون بدم
روبروی گنبدت سجده کنم سلام بدم
خسته نیستم اگه من از راه دوری اومدم
بگم آفتابیو و عاشقم درست مثل جنوب
با همون لهجه دریایی که میدونی تو خوب
مِ از سید مظفر به تو دخیل اَ بندُم
نظرُم هَ بیارُم یِتا کیسه گندم
شاید که کفترانِت لایقُم بِدونِن
حاجتی که اوم هَ به گوشت برسانِن
تو چشمه محبت مِ تشنه نگاتُم
تو کعبه امیدی به هر دم نه صداتم
اسم نازنینت تا روی زبونِن
اون گدن مدائک لحظه اذانِن
روبروت بی اختیار دوباره زانو بزنم
میون گریه بگم غریبو در به در منم
تو رو شاهد بگیرم که با خدا حرف بزنی
میدونم که دست رد باز به سینم نمیزنی
میدونم شفاعت بی منتت زبون زده
به همین امید دلم به مشهد تو اومده
تو که اسمت با غم نقاره ها روی لباست
همه صحن طلات ردپای فرشته هاست
دست خالی هیچکسی از در خونت نمیره
یا رضا رضا میگم تا قلبم آروم بگیره
یا رضا رضا میگم تا قلبم آروم بگیره

شعر با صدای غلامرضا صنعتگر

ای شکوه عطر نرگس توی جمعه های خسته

نوم خوب تو طلسمم توی این شوون شکسته

تو عمق ناباور شک تبلور صداقتی

طلوع بکن ترانه سا که معنی حقیقتی

تلخی انتظار بسن بگه به مه از زیر پا

خورشید و هدیه کن عزیز به انتظار عاشقات

به انتظار عاشقات

تو هر جمعه چراغونه تمام کوچه باغامون

چه شوقی داره این آهنگ صدای پای آقامون

تو هر جمعه چراغونه تمام کوچه باغامون

چه شوقی داره این آهنگ صدای پای آقامون

ای شکوه عطر نرگس توی جمعه های خسته

نوم خوب تو طلسمم توی این شوون شکسته

فرشته ها دف ازنن تا از تو اخونه کسی

تو رگ خسته ی زمین تو مثل عمر و نفسی

با صدای غلامرضا صنعتگر

با سلام

من هروقت این شعر و میشنوم خنده ام میگیره یاد مهران مدیری میافتم که تو یه برنامه طنز این شعر رو به طنز میخوند

 

السلام علیک یا علی ابن موسی الرضا

بسیار زیبا بود
 

شعر از حافظ

1
صلاح کار کجا و من خراب کجا
ببین تفاوت ره کز کجاست تا به کجا
۲
دلم ز صومعه بگرفت و خرقه سالوس
کجاست دیر مغان و شراب ناب کجا
۳
چه نسبت است به رندی صلاح و تقوا را
سماع وعظ کجا نغمه رباب کجا
۴
ز روی دوست دل دشمنان چه دریابد
چراغ مرده کجا شمع آفتاب کجا
۵
چو کحل بینش ما خاک آستان شماست
کجا رویم بفرما از این جناب کجا
۶
مبین به سیب زنخدان که چاه در راه است
کجا همی‌روی ای دل بدین شتاب کجا
۷
بشد که یاد خوشش باد روزگار وصال
خود آن کرشمه کجا رفت و آن عتاب کجا
۸
قرار و خواب ز حافظ طمع مدار ای دوست
قرار چیست صبوری کدام و خواب کجا

 

۱ مصلحت اندیشی در کار و زندگی کجا و من خراب بی سامان کجا؛ ببین میان این دو راه و روش چقدرفاصله وجود دارد.

۲ از خانقاه و خرقه نیرنگ و ریا دلگیر شدم؛ دیر مغان و شراب ناب کجاست.

۳ تقوی و پرهیزگاری با عوالم بی پروایی چه مشابهتی دارد؛ شنیدن واعظ کجا و شنیدن آوای رباب کجا.

۴ دل دشمنان از روی دوست چه درک میکند؛ میان چراغ مرده و شمع درخشان آفتاب فرق بسیار است.

۵ وقتی خاک آستان در خانه شما سرمه چشم ماست؛ بفرمایید از این آستان کجا برویم.

۶ به سیب زنخدان نگاه مکن و مراقب باش که در این راه چاه وجود دارد؛ ای دل من با این شتاب کجا می‌روی.

۷ روزگار وصال، که آرزو دارم همیشه به خوبی از او یاد شود، گذشت. آن ناز و کرشمه معشوق و آن عتاب و تندی کجاست.

۸ ای دوست آرام و خواب از حافظ توقع مدار؛ قرار چیست، صبر و تحمل چه چیز است و خواب کجاست.

عجب صبري خدا دارد !

اگر من جاي او بودم

همان يك لحظه اول

كه اول ظلم را مي ديدم از مخلوق بي وجدان

جهان را با همه زيبايي و زشتي

بروي يكدگر ويرانه ميكردم .

عجب صبري خدا دارد !

اگر من جاي او بودم

كه در همسايه صدها گرسته ، چند بزمي گرم عيش و نوش ميديدم

نخستين نعره مستانه را اموش آندم

بر لب پيمانه ميكردم

عجب صبري خدا دارد !

اگر من جاي او بودم

كه ميديدم يكي عريان و لرزان، ديگري پوشيده از صد جامه رنگين

زمين و آسمان را

واژگون ، مستانه ميكردم

عجب صبري خدا دارد !

اگر من جاي او بودم

نه طاعت ميپذيرفتم

نه گوش از بهر استغفار اين بيدادگر ها نيز كرده

پارع پاره در كف زاهد نمايان

سبحه صد دانه ميكردم

عجب صبري خدا دارد !

اگر من جاي او بودم

براي خاطر تنها يكي مجنون  صحرا گرد بي سامان

هزاران ليلي نازآفرين را كو بكو

آواره و ديوانه ميكردم

عجب صبري خدا دارد !

اگر من جاي او بودم

بگرد شمع سوزان دل عشاق سر گردان

سراپاي وجود بي وفا معشوق را

پروانه ميكردم

عجب صبري خدا دارد !

اگر من جاي او بودم

بعرش كبريايي ، با همه صبر خدايي

تا كه ميديدم عزيز نابجايي ، ناز بر يك ناروا گرديده خواري ميفروشد

گردش اين چرخ را

وارونه بي صبرانه مي كردم

عجب صبري خدا دارد !

اگر من جاي او بودم

كه ميديدم مشوش عارف و عامي زبرق فتنه اين علم عالم سوز مردم كُش

بجز انديشه عشق و وفا، معدوم هر فكري

در اين دنياي پر افسانه ميكردم

عجب صبري خدا دارد !

اگر من جاي او بودم

همين بهتر كه او خود جاي خود بنشسته و ، تاب تماشاي تمام زشت كاريهاي اين مخلوق را دارد

وگرنه من به جاي او چو بودم

يكنفس كي عادلانه سازشي

با جاهل و فرزانه ميكردم

عجب صبري خدا دارد !    عجب صبري خدا دارد !

باغ بی برگی از اخوان ثالث

آسمانش را گرفته تنگ در آغوش

ابر ، با آن پوستین سرد نمناکش.

باغ بی برگی ،

روز و شب تنهاست ،
با سکوت پاک غمناکش .

ساز او باران ، سرودش باد .

جامه اش شولای عریانی است0

ور جز اینش جامه یی باید ،

بافته بس شعله ی زرتار پودش باد .

گو بروید ، یا نروید ،

هر چه در هر جا که خواهد ، یا نمی خواهد .

باغبان و رهگذاری نیست .

باغ نومیدان ،

چشم در راه بهاری نیست .

گر ز چشمش پرتو گرمی نمی تابد ،

ور به رویش برگ لبخندی نمی روید ؛

باغ بی برگی که می گوید که زیبا نیست ؟

داستان از میوه های سر به گردونسای

اینک خفته در تابوت پست خاک می گوید .

باغ بی برگی

خنده اش خونی ست اشک آمیز .

جاودان بر اسب یال افشان زردش

می چمد در آن

پادشاه فصل ها ، پاییز .

مهدی اخوان ثالث

این شعر رو امسال توی ادبیاتم خوندم اینقد آرایه و تشخیص و ....داشت که دیگه از هر چی شعر به سبک نو بود دیگه سیر شدم!!!!

درره سفرلیلی که خطرهاست درآن             شرط اول قدم آنست که مجنون باشی

کنایه ازاستواری درهدف وآرمان می باشد

شعر نو  آذری  شاعر جواد گلمحمدی

سانکی بیر زیندان اولوپدور منه عالم بو گئجه
تکجه بیر کهنه قلم دیر منه همدم بو گئجه
یازیرام بی وفا یاردان کی بوراخدی منی, گئتدی
نئجه گور اگدی منیم قامتیمی غم بو گئجه
گلسن بو اگیلن قامتیمه بیر باخاسان آغلایاسان
قویاسان کاش یارامین اوستونه مرهم بو گئجه
اورگیمده قالانان دردیمی اظهار ایله سم من
پوزولان حالتیمه آغلایاجاخ اهل جهنم بو گئجه
گویده آللاهدا منیم دردلریمه یاش توکوری
چیخاجاخدیر فلکه دیلده کی ناله م بو گئجه
الیوی اوزدون الیمده ن گوزلیم کاش بیله سن کی
"کوسگونون" قامتی غمده ن اولاجاخ خم بو گئجه
 

ترجمه فارسی

گویی این دنیا برایم زندان شده است
و تنها قلمی کهنه همدمم شده امشب
مینویسم از یار بیوفایی که مرا تنها گذاشت و رفت
ببین چگونه قامتم را غم خم کرده امشب
کاش بیایی و به این قامت خمیده ام بنگری و گریه کنی
کاش بر روی این زخم هایم مرهمی بگزاری امشب
اگر دردهای درون سینه ام را بخواهم اظهار کنم
حتی اهل جهنم هم به حال من گریه خواهند کرد امشب
خدا هم در آسمانها به حال من گریه میکند
ناله ی من به فلک خواهد رسید امشب
دستانم را از دستانت کنار زدی اما کاش بدانی
قامت "کوسگون" از غم این جدایی خم خواهد شد امشب

باید امشب بروم
باید امشب چمدانی را
که به اندازه ی پیراهن تنهایی من جا دارد بردارم
و به سمتی بروم
که درختان حماسی پیداست
رو به ان وسعت بی واژه که همواره مرا می خواند
یه نفر باز صدا زد سهراب!
کفش هایم کو؟

سهراب سپهری