دلنـــوشتـــه های زمستـــــونی

فداکارترین فصل

باز هم زمستان از راه رسید با یک بقچه سوز و سرما. آمد و دست برفی خود را بر سر خانه ها، درختان و ... کشید. درختان با گرمای نهانی و سرمای ظاهری زمستان به خواب می روند. حس سرما دارم اما خوشحالم از درون. پی کشف رازهای زمستان می روم. می بینم برف های سفید را، درختان عریان را. این ها ذهن من را سیراب نمی کند، باید از درون کاوید. برف ها رنگی اند، این را با چشم دل می توان دید. هر رنگ هم نشانه ای دارد. برف ها رنگ آیات خدا را با خود دارند، رنگ سرما را. تشنه ترم اما هنوز زود است. باید عمق طبیعت را دید. من برف ها را رقصان نمی بینم، بلکه آن ها را مصمّم برای رسیدن به زمین آن هم با استواری می بینم. انگار زمین با زمستان قرار گذاشته تا به خواب رود و زمستان چند ماهی جولانگر صفحه هستی باشد. عمق زمستان برف نیست، سرما نیست، سختی نیست، بلکه گرمای پُر شدّت است، عمق زمستان یعنی گرمای محبت که درختان را لالایی می دهد. گرمایی که اگر نبود، سرما بی معنی می شد. زمستان با سفیدی اش، لکّه سیاه یکنواختی طبیعت را می شوید. اگر زمستان نبود بهار بی معنا می شد. زمستان فداکارترین فصل هاست زیرا ...

به نقل از سایت http://almahdi-aj.ir

زمستان یعنی

دستهای بی حس و بینی قرمز و لبوی داغ داغ

زمستان یعنی

حلبی پر از زغال و آتش و لباسهای دود گرفته و خنده های شبانه

زمستان یعنی

دو بستنی قیفی، صدای کرچ کرچ برف زیر کفش و نیمکت یخزده پارک ملت

زمستان یعنی

زمین خیس و بخار دهان و دلهره دیر رسیدن به امتحان.

زمستان یعنی

قارقار معصومانه کلاغ روی چنار خشکیده.

زمستان یعنی

اعلام تعطیلی مدارس ، یعنی پیدا کردن هویچ برای دماغ آدم برفی!

زمستان یعنی

پایه ای جمعه دیزین؟

زمستان یعنی

ترکیدن بغض ابر، یعنی دورخیز خورشید برای خلق بهار

به نقل از http://rahneveshte.persianblog.ir

زمستان یعنی...

-«()»- 

تمام دلتنگی هایم را 
آدم برفی ساختم
تا با اولین نگاه بهار، آب شود

اینجا ...
زمستان طولانی تر از همیشه است

میخواهم بهار را بی آزمایم
میخواهم بهار
در تفکرم جای گیرد و 
در خونم جاری شود

-«()»-

به نقل از http://babaei63.blogfa.com

”سـرد اسـت و مـن تـنهایـم “
چـه جمـلـه ای !
پــــُر از کـلیـشه …
پـــُـر از تـهـوع …
جـای ِ گـرمی نـشستـه ای و می خـوانـی :
” ســرد اسـت “…
یـخ نمـی کنـی …
حـس نـمی کنـی …
کـه مـن بـرای ِ نـوشتـن ِ همیـن دو کلمـه
چـه سرمایـی را گـذرانـدم …

عاشق زمستان و برفم ، او را نمی دانم ...

من و زمستان ، هیچوقت او را نفهمیدیم.

واپسین روزهای پاییزت بخیر

دوست چهار فصل من

اندوهت را به برگ ها بسپار

زمستانت پر از مهربانی ...

الا ای برف!

چه می ‏باری بر این دنیای ناپاکی؟

بر این دنیا که هر جایش

رد پا از خبیثی است

مبار ای برف!

تو روح آسمان همراه خود داری

تو پیوندی میان عشق و پروازی

تو را حیف است باریدن به ایوان سیاهی‏ها

تو که فصل سپیدی را سرآغازی

مبار ای برف! 

خیلی از یخ کردن های ما از سرما نیست!
لحن بعضی ها زمستونه! 

روزهای برفی طولانی ترند ...

برای کودکی که از سوراخ کفشش به زمستان می نگرد !

بنام خدا

زمستون هم مثل فصل های دیگه خدا برای بعضی ها خوب و جالب و جذابه و برا بعضی ها فصل سخت و غصه خوردن و نگرانیست. تمام فصول خدا زیبائی های خاص خود را دارند اگرچه در زمستان وقتی انسان هائی را میبینی که سر پناهی ندارند و باید شب های بلند آن را تا صبح بلرزند،تمام جسم و روحت میلرزد و دلت از زمستان میگیرد و همراه با باران تو هم  بارانی می شوی.از خدا میخوای که اگر صلاح میداند سرپناهی هم برای آنها برساند و یا اینکه زودتر فصل بهار با همه زیبائیهایش از راه برسد تا.......

دوستان بیائید کمی هم بفکر آنهائی باشیم که با آمدن زمستان زندگیشان سخت و نگران کننده میشه و از خدا بخواهیم هیچ انسانی را درمانده و محتاج دیگران نکند.

شعر زمستان نیمایوشیج

در شب سرد زمستانی

کوره ی خورشید هم، چون کوره ی گرم چراغ من نمی­سوزد

و به مانند چراغ من

نه می افروزد چراغی هیچ،

نه فرو بسته به یخ ماهی که از بالا می افروزد …

من چراغم را در آمدرفتن همسایه­ام افروختم در یک شب تاریک

و شب سرد زمستان بود،

باد می پیچید با کاج،

در میان کومه­ها خاموش

گم شد او از من جدا زین جاده­ی باریک

و هنوز قصه بر یاد است

وین سخن آویزه­ی لب:

که می افروزد؟ که می سوزد؟

چه کسی این قصه را در دل می اندوزد؟

در شب سرد زمستانی

کوره ی خورشید هم، چون کوره ی گرم چراغ من نمی سوزد.