در دفاع كردن از اسلام

راوي :همرزم شهيد
در عمليات فتح المبين نيروهاي لشكر امام حسين در منطقه عين خوش به قواي دشمن حمله كرده و توانستند موفقيت چشم گيري بدست آورند. اما در ادامه درگيري ها در مقطعي از عمليات گردان هاي لشكر امام حسين به دليل مقاومت نيروهاي دشمن از پيش روي بازماندند و با پاتك هاي تعجيلي ارتش بعثي عملا به محاصره قواي دشمن درآمدند . در اين درگيري ها ارتش بعثي موفق شد كه نيروهاي تيپ 41 ثارالله را كه در كنار گردان هاي تيپ 14 امام حسين وارد عمل شده بود تا حدودي به عقب براند و جناح تيپ امام حسين را به اشغال خود درآورد. در چنين شرايطي تنها نيروهاي تيپ امام حسين (ع ) در برابر قواي دشمن باقي مانده و مقاومت مي كردند. نگراني از ادامه تهاجم دشمن و احتمال تسلط ارتش بعثي بر رزمندگان تيپ امام حسين موجب شد تا فرماندهي قرارگاه كربلا از حسين خرازي بخواهد كه نيروهاي خود را براي رهايي از اسير شدن به دست قواي دشمن به عقب بكشاند. او كه خود در صحنه نبرد و درگيري ها حضور فعالي داشت اين عقب نشيني را موجب شكست كل عمليات فتح المبين مي دانست . بنابراين به جاي پذيرفتن عقب نشيني و خلاصي از زير آتش و فشار دشمن اعلام كرد كه من مي مانم و مي جنگم . او قدرت مقاومت را در رزمندگان تيپ امام حسين مي ديد و احساس مي كرد كه ماندن و جنگيدن مي تواند شرايط را به نفع قواي خودي تغيير دهد. بنابراين مي گفت بايد ايستاد و مقاومت كرد و زسختي اوضاع نبايد هراسيد. او با تفالي به قرآن كه از سوي هم رزم عزيزش حجت الاسلام مصطفي رداني پور صورت گرفت تشخيص خود را براي عدم عقب نشيني از مقابل ارتش بعثي در چنين شرايطي صحيح دانست و قرارگاه اداره كننده صحنه عمليات را نيز قانع كرد كه رزمندگان تيپ امام حسين (ع ) قادرند تا به مقاومت در برابر قواي بعثي ادامه دهند و در نهايت صحنه جنگ را به نفع قواي اسلام تغيير دهند. بنابراين او ماند و پيروزي بزرگي را براي عمليات فتح المبين رقم زد.
(دكتر حسين علايي، شهيد حسين خرازي ، .........)

راوي :همرزم شهيد
با حضور در خط مقدم درگيري دست راست خود را در راه خدا تقديم نمود . حسين تا عمليات كربلاي 5 كه در اثناي آن به شهادت رسيد با نداشتن يك دست همچنان رزمندگان لشكر امام حسين را بر عليه قواي دشمن به كار مي گرفت و ارتش بعثي را باحضور خود در همه ميدان هاي نبرد دچار ياس و سرافكندگي مي كرد .

(دكتر حسين علايي ، شهيد حسين خرازي ، .........)

راوي :همرزم شهيد
منبع :سايت ساجد
يك روز در تهران به ملاقات ايشان رفتم در بيمارستان « شهيد مصطفي خميني » او را ديدم يك پايش را از دست داده و دارد مي خندد ، برگشت و به من گفت : « طوري نشده ، زخم جزئي برداشته ! ان شاء الله بزودي خوب مي شوم و دوباره به منطقه خواهم رفت ! »به ياد دارم كه يكبار ديگر هم به من گفت : « من نمي توانم اين جا بمانم ، بايد به منطقه اعزام شوم. » من گفتم :« با يك پا چطور مي تواني ؟!» گفت: « تا نفس در بدن دارم مي جنگم ؛ خدا خودش كمك مي كند. » و شيدايي او ، نمي گذاشت كه آرامشي داشته باشد ؛ با اين كه ظاهراً با مجروحيتي كه داشت ، تكليف از او ساقط شده بود با اين حال تا آخرين نفس هم در عرصه مبارزه ماند و به شهادت رسيد.
(محمدرضا مجيدي ، شهيد ابراهيم يعقوبي)