بهشت

هزينه ساخت بهشت .

ـ هـركـس بـگـويـد سبحان اللّه (پاك و منزه است خدا) خداوند به سبب آن يك درخت در بهشت بـرايش بنشاند, وهر كس بگويد الحمد للّه (ستايش از آن خداست ) خداوند به سبب آن يك درخت در بـهـشت برايش بنشاند, و هركس بگويد لا اله الا اللّه (خدايى جز اللّه نيست ) خداوند به سبب آن يك درخت در بهشت برايش بنشاند, و هر كس بگويد اللّه اكبر (خدا بزرگتر است ) خداوند به سبب آن يك درخت در بهشت برايش بنشاند.

اى پيامبر خدا! درختهاى زيادى در بهشت داريم ؟
! فرمود: درست است , اما مبادا آتشى بفرستيد و

همه آنها رابسوزانيد, زيرا خداى عزوجل مى فرمايد: ((اى كسانى كه ايمان آورده ايد .. .
كارهاى خود را از بين نبريد)) .

صفت بهشت .

قرآن .

((صـفـت بـهشتى كه به پرهيزگاران وعده داده شده , آب اززير درختانش روان است و ميوه ها و سايه هايش هميشگى است .

((وصـف بـهـشتى كه به پرهيزگاران وعده داده شده اين است كه در آن نهرهايى است از آبهايى تـغـيـيـر نـاپـذيـر و نـهـرهايى از شيرى كه طعمش دگرگون نمى شود و نهرهايى از شراب كه آشامندگان از آن لذت مى برند و نهرهايى از عسل مصفا.
ـ امـام عـلـى (ع ) : بـهشتى كه خداى تعالى به مؤمنان وعده داده است چشم بينندگان را خيره مى كند.
است يكى برتر از ديگرى و منازلى است يكى بالاتر از ديگرى .

اقامت كننده در آن كوچ نمى كند و جاويدان در آن پير نمى شود و ساكن آن آسيبى نمى بيند, اهل آن از مـرگ درامانند و هراسى به دل راه نمى دهند, زندگى به كام آنهاست , نعمت برايشان پايدار اسـت در جـويـهـايـى از آبـهايى تغييرناپذير و نهرهايى از شير كه طعمش دگرگون نمى شود و نهرهايى از شراب كه آشامندگان از آن لذت مى برند.
ـ لـذتـهـا و خوشيهاى بهشت دل را نمى زند, انجمن آن از هم نمى پاشد, ساكنانش در پناه خداى رحمانند و در برابرآنها غلامانى با طبقهاى زرين پر از ميوه و سبزيهاى خوشبو ايستاده اند.
ـ بـه احـنـف بـن قـيس فرمود: اى احنف ! نكند نگاه تو به دنيا تو را غافل كرده است از خانه اى كه خـداوند سبحان آن را از مرواريد سپيد آفريد و نهرها در آن جارى كرد و آن را از دختركان نورسته سيه چشم بياكند و سپس اوليا وفرمانبرداران خود را در آن جاى داد.
وارد شده اند.
ـ اگـر ديـده دلـت را بـه سـوى آنـچه از بهشت براى تو وصف مى شود بيفكنى هر آينه نفس تو از خـواهـشـهـا و خـوشيها و زيب وزيورهاى مناظردنيادورى كندوباانديشيدن در جنبش شاخه هاى درخـتـانـى كـه بـر كـنار جويهاى بهشت ريشه هاى آنها در تپه هاى مشك پنهان است .. .
حيران و سـرگـشـتـه شـود .. .
اى شـنـونـده ! اگـر دل خود را براى رسيدن به اين منظره هاى دل انگيز مـشـغول دارى جانت از شوق آن برآيد و براى رسيدن هر چه زودتر به آنها از همين مجلس من به همسايگى خفتگان درگورها روى .

ـ امام باقر (ع ) : زمين بهشت , مرمرهايش نقره است و خاكش ورس و زعفران و خاكروبه اش مشك و سنگ ريزه هايش در و ياقوت .

ـ امام صادق (ع ) : كمترين نعمت بهشتيان چنان است كه بويش از فاصله هزار سال به مسافت دنيا به مشام مى رسد.
ـ پيامبر خدا (ص ) : هر آينه جايگاه يك تازيانه در بهشت بهتر است از دنيا و هر آنچه در دنياست .

ـ امام صادق (ع ) : در بهشت درختى است كه بادهاى بهشت به فرمان خدا وزيدن مى گيرند و آن درخـت آهـنـگهايى مى زند كه خلايق به زيبايى آنها نشنيده اند آن گاه فرمود: اين پاداش كسانى است كه در دنيا از ترس خدا گوش سپردن به ساز و آواز را ترك كرده باشند.

نخستين كسى كه وارد بهشت مى شود.

ـ امام على (ع ) : رسول خدا (ص ) به من فرمود: تو نخستين كسى هستى كه وارد بهشت مى شود.
مى شوم ؟
! فرمود: آرى , (زيرا) تو پرچمدار من در آخرتى , همچنان كه در دنيا پرچمدار من هستى و پرچمدارپيشرو است .

ـ امام باقر (ع ) : نخستين بهشتيانى كه وارد بهشت مى شوند نيكوكارانند.
ـ پيامبر خدا (ص ) : نخستين خلق خدا كه وارد بهشت مى شوند تهيدستانند.
ـ نـخـستين كسى كه داخل بهشت مى شود شهيد است و بنده اى كه نيكو عبادت پروردگارش را كرده باشد.
ـ سـه گـروه پـيش از همه وارد بهشت مى شوند: شهيد در راه خدا, برده اى كه بردگيش او را از طاعت خداوندگارش باز نداشته است و تهيدست عيالوار پاكدامن .

ـ امـام عـلـى (ع ) : مـردمانى به سوى بهشتهاى جاويدان پيشى گرفته اند كه از ديگران نه بيشتر روزه مـى گـرفـتند, نه بيشتر نماز مى خواندند و نه بيشتر حج و عمره مى كردند بلكه چون پند و اندرزهاى خدا را دريافتند و پذيرفتند.
ـ پيامبر خدا (ص ) به على (ع ) فرمود: نخستين چهار نفرى كه وارد بهشت مى شوند من هستم و تو و حسن و حسين .

ـ نخستين گروه بهشت تهيدستان مهاجرى هستند كه سپر بلايا و سختيها مى باشند.

بهشتيان .

ـ پـيـامـبـر خـدا (ص ) : آيا اهل بهشت را به شما نشناسانم ؟
! هر ناتوان مستضعفى كه اگر به خدا سوگند خورد خداوند سوگندش را تصديق كند.
به شما معرفى نكنم ؟
هر گردنفراز مالدار خسيس .

ـ همانا بهشتيان ژوليدگان گرد گرفته هستند, همانان كه چون از اميران بار خواهند به آنان بار داده نـشود و چون به خواستگارى روند كسى به آنان همسر ندهد و هر گاه سخن بگويند كسى به سخنانشان گوش ندهد نيازهايشان درسينه هايشان انباشته است .

ـ امام على (ع ) : همانا اهل بهشت هر مؤمن آرام و با وقار و نرمخويى است .

ـ پـيـامـبـر خـدا (ص ) : آيـا شـمـا را از بهشتيان خبر ندهم ؟
(اهل بهشت همان ) ناتوانان شكست خورده اند.
ـ حاملان قرآن رؤساى (قبيله ) اهل بهشتند و مجاهدان در راه خداى تعالى سرداران اهل بهشت و پيامبران سروران اهل بهشت .

خصوصيات اهل بهشت .

ـ پـيـامبر خدا (ص ) : اهل بهشت بدنى كم مو ((11)) و چهره بى مو ((12)) و چشمانى سرمه كشيده دارند.
جامه هايشان فرسوده نمى شود.
ـ بـهـشـتـيان در حالى وارد بهشت مى شوند كه بدنهايى كم مو وچهره اى بى مو و چشمانى سرمه كشيده دارند و سنشان سى يا سى و سه سال است .

فراگير بودن بهشت .

ـ پـيـامبر خدا (ص ) : همه شما به بهشت مى رويد مگر كسى كه از طاعت خدا بگريزد همچنان كه شتر از دست صاحب خود مى رمد و مى گريزد.
ـ امام سجاد (ع ) : اى گروه شيعيان ما! بهشت دير يا زود حتما به شما مى رسد اما براى رسيدن به درجات آن با هم رقابت كنيد.
ـ امام صادق (ع ) : به خدا سوگند احدى از شما به دوزخ نمى رود.
كنيد و با پارسايى دل دشمن خود را دردمند سازيد.

گنجهاى بهشت .

ـ امام على (ع ) : نيكوكارى , پنهان كردن عمل , صبر در برابر مصيبتها و پوشيده داشتن گرفتاريها از گنجهاى بهشت است .

ـ پـيـامـبر خدا (ص ) : چهار چيز از گنجهاى بهشت است : نهان داشتن فقر, نهان داشتن صدقه , نهان داشتن مصيبت ونهان داشتن درد.

بهشت از ارواح مؤمنان خالى نيست .

ـ امـام بـاقر (ع ) : به خدا سوگند بهشت از همان زمان كه خداوند آفريدش از ارواح مؤمنان خالى نبوده است .

اعراف .

قرآن .

((و ميان آن دو [ بهشت و دوزخ ] حايلى است .

مردانى هستند كه همه را به نشانى شان مى شناسند و اهل بهشت را آواز مى دهند كه سلام بر شما باد.
بدان داخل نشده اند)).
((ساكنان اعراف مردانى را كه از نشانى شان مى شناسند آواز دهند و گويند: آن خواسته كه گرد آورده بوديد و آن همه سركشى كه داشتيد شما رافايده اى نبخشيد)).
ـ امام على (ع ) : اهل يقين و مخلصان و ايثارگران از اعرافيانند.
ـ امام صادق (ع ) : اعراف بلنديهايى است ميان بهشت و دوزخ .

هستند كه با پيروان خود بر فراز اين تپه ها و بلنديها مى ايستند.
ـ امام باقر (ع ) در باره آيه ((و بر اعراف مردانى هستند ...)) به بريد عجلى فرمود: اين آيه درباره اين امت نازل شده و آن مردان همان امامان از خاندان محمدند.
دوزخ .

ـ امـام عـلى (ع ) : من شهريار مؤمنانم .. .
من تقسيم كننده بهشت و دوزخم , من صاحب اعرافم .
ـ امـام بـاقـر (ع ) : مـايـيـم اعراف , همانان كه جز با شناخت ما خداوند شناخته نشود, ماييم اعراف , هـمانان كه تا كسى مارا نشناسد و ما او را نشناسيم به بهشت نرود و تا كسى ما را انكار نكند و ما او را انكار نكنيم به دوزخ نرود.
مـى خـواسـت خود را به مردم بشناساند بيگمان چنين مى كرد اما او ما را سبب و راه و در ورودى شناخت خود قرار داد.