رسول ضمیران
چندی است که بغضی به دلم سخت نشسته*
آن قاب که تصویر تو را داشت شکسته
هر چند تو رفتی دل من باز کماکان
زانو زده یک گوشه و آرام نشسته
ای کاش بیایی و کنارم بنشینی
امید حیاتم به قدم های تو بسته
چشمان تو صیاد، منم صیدِ پریشان
افتاده به دامت دل بیچاره و خسته
رفتم غزلی باز برایت بسرایم
اما چه کنم رشته ی افکار گسسته
پایان بده دیگر به زمستان سیاهم
با آمدنت می شود این عید، خجسته
آیات غمزه
