شادی آن حضرت در چهره نمایان و اندوهش در دل نهان بود
از همه گشاده سینه تر و در مهار نفس از همه تواناتر بود
نه کینه ورز بود و نه رشک بر
در گفتار نه حمله ور بود و نه ناسزاگو
سرزنش را ناپسند می دانست
غم انجام رسالت همدم او بود و اندوهی دراز داشت
با وقار بود و پیوسته ذکر خدا بر لب داشت
شکیبا بود و عظمت وجود خویش را پنهان می نمود
بر بی نیازی خود شادمان بود
خوش خلق بود و بهره بردن از وجودش را سهل می نمود
وقاری استوار داشت
بی آزار بود نه تهمت زن بود و نه پرده در
اگر لب به خنده می گشود از حد وقار فرا نمی رفت
اگر از او می بریدند او می پیوست
چون خشمگین می شد خشم از هیبتش نمی کاست
دانشش را در اختیار مردم می نهاد
پیوسته با پروردگارش انس داشت
برخلاف اهل دنیا که از بلا هراس دارند خود را به بلا می افکند
پیوسته به حق امر می کرد و از سر راستی سخن میگفت
در آنچه به خدا مربوط می شد شتابان بود
خود را می شناخت و نفس خویش را فرو می مالید
بالیدن نفس را می شکست و هر خواری و خفتی را بر آن تحمیل می کرد
یاور دین خدای - عز و جل - و حامی مومنان و پناهگاه مسلمین بود
دمدمه زنان بر او تاثیری نداشت
آز بر دلش مهر نمی نهاد
هیچ چیز او را از اجرای حکمش باز نمی داشت
همواره به حق می خواند و عامل به خیر بود
دانا بود و دور اندیش
نه ناسزاگو بود و نه خشمگین می شد
از بدان دوری می گزید
