آی مردم ، حسینی بودن تنها اینگونه نیست که :
. سلامت یاالله باشد و خداحافظیت یاعلی
. شالِ عزا بپوشی و زنگِ تماسِ تلفنت نوایی مذهبی باشد
. دخترِ غریبه را خواهرم صدا کنی و پسران را برادرم
. به سالارِ شهیدان ، اباعبدالله الحسین - علیه السلام - ارباب بگویی و مادرش را بی بی
. در پیِ دوایی برای ترکِ گناه باشی و دلت از خودت سیر
. تواضع به خرج دهی و کربلا را رویای شب هایت بپنداری
. و و و ...
من هم اینگونه ام ، با تمام این تفاسیر و غیره هایش
اما ، به نتیجه ای رسیده ام
بعد از سختیِ ندیدنِ بارگاهِ ارباب و تلاش بی فایده برایِ خوب شدن
مردم ، حسینی ها ، غیرتی ها
حیف است ، به والله حیف است
زبانی که یاالله و یا علی می گوید و
محبتِ حسین را مزه مزه کرده ، اللهم ارزقنا حرم میخواند
حیف است سخنِ زشت ، حتی در اوجِ عصبانیت ، حتی برایِ مزاح
دلم میگیرد وقتی گفته های رفقا را میخوانم !!
مناطق جنگی که میروی ، تابلو زده اند :
با وضو وارد شوید
این یعنی باید جسمت را شستشو دهی ، همزمان جانت را
آنجا خانه ی شهداست و اینجا خانه ی آقا و سرورِ شهدا
با وضو وارد شویم
وضوی زبانمان استغفرالله باشد و این نعمت خدا داده را پاک نگه داریم
بیایید حسینی باشیم
یا لااقل سعی کنیم حسینی باشیم و شایسته ی حسیـــــــــــن گفتن