ﺍﺯ ﮔﻔﺘﻨﺶ ﺑﺮ ﻧﻤﯽ ﺁﯾﺪ
ﺷﺎﻋﺮﯼ ﮐﻪ ﺩﺭ طـﻮ ﺟﺎ ﻣﺎﻧﺪﻩ .......
ﻣﻮﻫﺎﯾﺖ ﮐﻪ ﻧﯿﺴﺖ ؛ ﺩﺳﺘﺶ ﺑﻪ ﻫﯿﭻ ﻗﻠﻤﯽ ﻧﻤﯽ ﺭﻭﺩ
ﺷﻌﺮ ﺑﻤﺎﻧﺪ ﺑﺮﺍﯼ ﺭﻭﺯ ﻫﺎﯼ ﺁﻓﺘﺎﺑﯽ ............
ﺧﻮﺍﺑﺖ ﮐﻪ ﺍﺯ ﺑﯿﺪﺍﺭﯼ ﺍﻡ ﺑﺮﺩ ؛ ﯾﺎﺩﺕ ﺑﻤﺎﻧﺪ
ﮔﺮﯾﻪ ﺍﺕ ﮐﻪ ﻣﯿﮕﯿﺮﺩ ؛ ﺍﺯ ﺑﺎﺭﺍﻥ ﺑﺪﻡ ﻣﯽ ﺁﯾﺪ
ﺣﺎﻻ طـﻮ ﺍﺯ ﭼﺘﺮ ﻫﺎﯼ ﺟﺎﺩﻭﯾﯽ ﺑﮕﻮ ﮐﻪ ﺯﯾﺮﺵ
ﺗﻤﺎﻡ ِ ﻗﻬﻮﻩ ﻫﺎ ؛ ﻋﺎﺷﻘﺎﻧﻪ ﻣﯽ ﺷﻮﺩ ........
ﻣﻦ ﺑﻪ ﻋﺼﯿﺎﻥ ِ ﺳﯿﮕﺎﺭﻡ ﻭ ﯾﮏ ﺟﯿﺐ ِ ﺗﻮ ﺧﺎﻟﯽ
ﺩﺳﺖ ﻫﺎﯾﻢ ﺭﺍ ؛ ﺳﺮ ﺑﻪ ﺯﯾﺮ ﻣﯽ ﮐﻨﻢ
ﺍﯾﻦ ﻣﯿﺰ ﻫﺎ ؛ ﺑﻮﯾﯽ ﺍﺯ طـﻮ ﻧﺒﺮﺩﻩ ﺍﻧﺪ
ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺎ ﺻﺮﻑ ِ طـﻮ
ﺑﺘﻮﺍﻥ ﻗﻬﻮﻩ ﻫﺎﯾﺶ ﺭﺍ ﺗﻠﺦ ﺧﻮﺭﺩ ....
ﺳﯽ ﺳﺎﻝ ﻣﯽ ﮔﺬﺭﺩ
ﻣﻦ ﺑﻪ ؛ ﻣﻮﻫﺎﯼ ﺳﯿﺎﻩ ﺳﭙﯿﺪﻡ ﻣﯽ ﺭﻭﻡ
ﻭ ﺑﺎ ﮐﻼﺳﯿﮏ ﺗﺮﯾﻦ ﻟﻬﺠﻪ ﯼ ﻋﺎﺩﺕ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﻪ ﺗﻨﻬﺎﯾﯿﻢ
ﺧﻨﺪﻩ ﺍﯼ ﺗﺤﻮﯾﻞ ﭘﯿﺶ ﺧﺪﻣﺖ ﺧﻮﺍﻫﻢ ﺩﺍﺩ
ﻭ ﻣﯽ ﮔﻮﯾﻢ : ﻫﻤﺎﻥ ﺷﮑﺮ ِ ﻫﻤﯿﺸﮕﯽ ﻟﻄﻔﺎ .......... ﺍ
