احادیث امام زمان(عج)

عاقبت به خيري راحته به شرطي كه:

امام زمان حضرت مهدي -عجل الله تعالی فرجه الشریف- فرموده اند:

(وَالْعاقِبَهُ بِجَمیلِ صُنْعِ اللّهِ سُبْحانَهُ تَكُونُ حَمیدَهً لَهُمْ مَا اجْتَنَبُوا الْمَنْهِیَّ عَنْهُ مِنَ الذُّنُوبِ)

با ساخت نیكوى خداوند، فرجام كار، مادامى كه شیعیان از گناهان دورى گزینند، پسندیده و نیكو خواهد بود.

احتجاج، ج2، ص325 ; بحارالأنوار، ج53، ص177، ح8 . 

شرح

این حدیث، بخشى از نامه اى است كه امام زمان(علیه السلام) براى شیخ مفید(رحمه الله)مرقوم داشته اند.

حضرت(علیه السلام) به نكته اى مهم اشاره كرده اند كه اگر شیعیان ما، عاقبت به خیرى را مى خواهند، سببش لطف و توجّه خاصّ خداوند است; پس باید از گناهانى كه خداوند متعال از آن ها منع كرده است، اجتناب كنند; زیرا هر عملى، اثر مخصوص خود را دارد و نَفْس ما، مطابق كارها، سخنان و حتّى افكارى كه داریم، ساخته مى شود. آن كس كه از انجام دادن گناه باكى ندارد ـ حال آن گناه كم باشد یا زیاد، كوچك باشد یا بزرگ ـ بداند كه حقیقت خود را تیره و تار كرده، شایستگى ورود به جایگاه نور و پاكى را ندارد. یك گناه، آتشى است كه در خرمنى مى افتد. انسان سال ها تلاش مى كند و ثواب ها براى خویش فراهم مى آورد، ولى با یك گناه، حاصل عمرى را به هدر مى دهد; از این رو، حضرت، در این حدیث، خطر گناه را گوشزد كرده است.

منبع:

امام زمان حضرت مهدي -عجل الله تعالی فرجه الشریف- فرموده اند:

(لَیْسَ بَیْنَ اللّهِ عَزَّوَجَلَّ وَبَیْنَ أَحَد قِرابَهٌ، وَمَنْ أَنْكَرَنی فَلَیْسَ مِنّی، وَسَبیلُهُ سَبیلُ ابْنِ نُوح)

بین خداوند عزّوجلّ و هیچ كس قرابت و خویشاوندى نیست، هر كه مرا انكار كند از من نیست، و راهِ او راه فرزند نوح است.

كمال الدین، ص484، ح3 ; الغیبه، طوسى، ص290، ح247 ; احتجاج، ج2، ص283 ; كشف الغمه، ج3، ص339 ; إعلام الورى، ج2، ص270 ; الخرائج و الجرائح، ج3، ص1113 ; بحارالأنوار، ج53، ص180، ح10 .

شرح

این عبارت، بخشى از جواب هاى امام زمان(علیه السلام) به پرسش هاى اسحاق ابن یعقوب است. از جمله ى آن سؤال ها، سؤال از حكم كسانى است كه از اهل بیت و نسل پیامبرند و از فرزندان عموى آن حضرت شمرده مى شوند، ولى منكر امام زمان اند. او مى پرسد: «آیا با وجود این كه منكران حضرت، از ذرارى پیامبرند، گمراه اند یا نه؟» حضرت(علیه السلام)در جواب این سؤال به نكته اى اشاره مى كند و مى فرماید:

میان خدا و هیچ كس، قرابت و خویشاوندى وجود ندارد كه به جهت آن درباره اش ملاحظه ى خاصى صورت گیرد; لذا اگر فردى نافرمانى خدا را كند ـ هر كس كه باشد ـ سرنوشتش دوزخ است.

یكى از موارد نافرمانى خدا، انكار امامت امام زمان یا انكار وجود اوست. آن كه این نظر را داشته باشد، راهى را كه مى پیماید، راه فرزند نوح است. او به هر جا پناه برد، نجات نیابد; همان گونه كه كوه بلند، فرزند حضرت نوح را نجات نداد.

این حدیث را روایتى كه شیعه و سنّى در كتب روایى خود آورده اند، تأیید مى كند; و آن این كه پیامبر(صلى الله علیه وآله وسلم) فرمود:

مَثل اهل بیت من، مَثل كشتى نوح است، هر كس سوار بر آن شود، نجات مى یابد و كسى كه از آن تخلّف كند، غرق مى شود.[ بصائر الدرجات، ص317، ح4 ; مستدرك حاكم، ج3، ص151 ]

منبع:

امام زمان حضرت مهدي -عجل الله تعالی فرجه الشریف- فرموده اند:

(فَلا یَحِلُّ لاَِحِد أَنْ یَتَصَرَّفَ مِنْ مالِ غَیْرِهِ بِغَیْرِ إِذْنِهِ)

براى هیچ كس جایز نیست كه بدون اذن صاحب مال، در مالش تصرّف كند.

كمال الدین، ص521، ح49 ; احتجاج، ج2، ص299 ; بحارالأنوار، ج53، ص183، ح11 ; وسائل الشیعه، ج9، ص540و541، ح12670 .

شرح

این كلام، بخشى از جوابى است كه حضرت(علیه السلام) در پاسخ مسائل اسدى، مرقوم داشته اند.

حضرت به مطلبى اشاره مى كنند كه در آیه ى شریفه ى (لا تَأْكُلُوا أَمْوالَكُمْ بَیْنَكُمْ بِالْباطِلِ إِلاّ أَنْ تَكُونَ تِجارَهً عَنْ تَراض مِنْكُمْ)[ سوره ى نساء، آیه ى 29 .  ]به آن اشاره شده است. خداوند در این آیه فرموده است:

اموال خود را بین خود به باطل نخورید، بلكه تصرّف شما به واسطه ى تجارتى باشد كه با رضایت شما، در میانتان متداول است.

مال مسلمان نیز همانند آبرو و جانش باید محفوظ باشد، و دیگران نباید چشم سوئى به آن داشته باشند. مالك مال دیگران شدن، اگر بدون اسباب شرعى وعرفى (از قبیل تجارتِ با رضایت، بخشش، ارث، اجاره و یا سایر اسباب شرعى كه در فقه اسلامى به آن ها اشاره شده است) باشد، نتیجه اى جز هرج و مرج در پى ندارد. در این آیه و نیز حدیث شریف، این گونه دستور داده شده كه تصرّف در مال دیگران باید با رضایت یا اذن یا اجازه ى صاحب مال باشد و كسى حق ندارد با زور، مال دیگرى را از دستش بیرون آورد و خود را صاحب آن بداند.

منبع:

http://www.andisheqom.com/Files/mahdi.php?idVeiw=1830&level=4&subid=1830

امام زمان حضرت مهدي -عجل الله تعالی فرجه الشریف- فرموده اند:

(مِنْ فَضْلِه، أَنَّ الرَّجُلَ یَنْسى التَّسْبیحَ وَیُدیرُ السُّبْحَهَ فَیُكْتَبُ لَهُ التَّسْبیحُ)

از فضایل تربت حضرت سیّدالشهداء(علیه السلام)آن است كه چنان چه تسبیح تربت حضرت در دست گرفته شود، ثواب تسبیح و ذكر را دارد، گر چه دعایى هم خوانده نشود.

احتجاج، ج 2، ص 312; بحار الأنوار، ج 53، ص 165، ح4. 

شرح

این حدیث از جمله پاسخ هایى است كه امام زمان(علیه السلام) در جواب سؤال هاى محّمد بن عبداللّه حمیرى بیان فرموده اند. او در سؤالى از حضرت(علیه السلام) مى پرسد: آیا جایز است كه از خاك قبر امام حسین(علیه السلام)تسبیح بسازیم؟ آیا در آن فضیلتى هست؟

حضرت(علیه السلام) ابتدا در جواب سؤال مى فرماید:

تسبیح خود را از تربت مزار امام حسین(علیه السلام)بسازید و با آن خداوند را تسبیح نمایید; زیرا براى تسبیح، چیزى بهتر از تربت امام حسین(علیه السلام)نیست. از جمله فضایل این تربت این است كه اگر كسى ذكر را فراموش كند و تسبیح تربت را فقط در دست خود بگرداند، براى او ثواب ذكر تسبیح نوشته مى شود.

درباره ى فضیلت تسبیح با تربت حسینى، شایسته است به دو نكته اشاره كنیم:

1. تربت امام حسین(علیه السلام) از جمله تربت هایى است كه خداوند متعال آن را مبارك گردانیده است; زیرا از قطعه زمینى است كه جسد پاك و مطهّر حضرت سیدالشهداء(علیه السلام) را در برگرفته است. از جمله اغراض و مقاصد عالى در استحباب تسبیح با تربت حسینى، آن است كه وقتى شخص تسبیح كننده ى با تربت، آن را در دست مى گیرد، به یاد فداكارى امام حسین(علیه السلام) در پیشگاه خداوند مى افتد و این كه چگونه یك انسان مى تواند در راه عقیده و مبدأ، این گونه فداكارى و با ظالمان مقابله كند. انسان در این حال به یاد آن ارواح پاك و مقدّس و مطهّرى مى افتد كه در راه معشوق حقیقى فدا شدند و به ملكوت اعلى پركشیدند. در این هنگام و با این تفكّر، حالت خضوع و خشوع در او ظاهر شده، دنیا و آن چه در آن است در نظر او حقیر جلوه مى كند، و حالت عرفانى و معنوى خاصّى در نفس او پدید مى آید و این به خاطر توسل و ارتباط با امام حسین(علیه السلام)از طریق تربت اوست; از این رو در روایات مى خوانیم كه سجده بر تربت حسینى حجاب هاى هفت گانه را پاره مى كند.

2. یكى دیگر از آثار و بركات تسبیح با تربت امام حسین(علیه السلام) ـ كه اهل بیت(علیهم السلام)در پى آن بودند ـ شناساندن مظلومیّت امام حسین(علیه السلام) به مردم است; زیرا شخص نمازگزار هر روز بعد از نماز و بهره مندى از آن، هنگامى كه چشمش به تربت حسینى مى افتد، به یاد امام حسین(علیه السلام)و فداكارى هاى او و اصحاب و اهل بیتش مى افتد; و معلوم است كه یادآورى چنین الگوهایى ـ از حیث روان شناسى ـ اثر تربیتى و معنوى عجیبى در نفس انسان مى گذارد، انسان ها را حسینى بار مى آورد و روح و خون حماسه ى حسینى را در وجود انسان به جنبش مى آورد.

منبع:

http://www.andisheqom.com/Files/mahdi.php?idVeiw=1816&&level=4&subid=1816