احادیث امام زمان(عج)

«33»:طرد شيطان:

هيچ چيز مانند نماز، بيني شيطان را به خاك نمي مالد، پس نماز بگذار، وبيني شيطان را به خاك بمال.

«34»:رستگاري:

 كسي كه در راه انجام اوامر خداي عزوجل باشد، خداوند نيز او را در(رسيدن به)نيازهايش ياري كند.

«35»:پاكيزگي:

 اموال شما راقبول نمي كنيم، مگر براي تزكيه و پاكي خود شما. پس هر كس كه خواهد، بفرستد. و هر كس كه مايل نيست، قطع كند. زيرا آنچه خداوند به من داده، از تمام آنچه به شما بخشيده، بهتر است.

«36»:ارجاع به فقها:

 در حوادث جديد، به راويان حديث ما رجوع كنيد، كه ايشان حجت من بر شمايند، و من حجت خدا بر ايشان هستم.

«37»:دعا براي ياران و پيروان:

 خدايا بر من وارد گردان از شيعيان و يارانم؛ كساني را كه چشم به آنها روشن شود، و پشت به ايشان محكم گردد. و آنان را در پناه و امان خود قرار بده.

«38»:دعا براي مؤمنين:

 خدايا! به حق هر كسي كه با تو مناجات مي كند، و به حق هر كسي كه تو را در خشكي و دريا به دعا مي خواند، تفضّل كن بر فقراء مردان و زنان مؤمن به دارايي و ثروت، و بر بيماران از مرد و زن مؤمن به سلامتي و صحت، و بر زندگي اهل ايمان به لطف و بخشش، و بر مردگان آنان به آمرزش و رحمت، و بر غريبان مؤمن به بازگشت به خانه هايشان در عين سلامت، به حق محمد و تمام خاندانش صلوات الله عليهم اجمعين.

«39»:حضرت زهرا(س) الگوي امام:

دختر رسول خدا(ص) براي من الگوي مناسبي است.

«40»:وظايف شيعيان و راه نزديك شدن به امام:

توجه تان را نسبت به ما بر اساس محبت و سنت هاي روشن شرعي قرار دهيد.

«31»:كلام خدا:

اگر توسط ما خواستيد به سوي خدا و به سوي ما توجه كنيد، پس بگوييد همان گونه كه خداي بلند مرتبه مي فرمايد: سلام بر آل ياسين...

«32»:مزرعه ي آخرت:

نابودي و فروپاشي دنيا به راستي نزديك است، و(بدين وسيله) با شما وداع مي گويد. اما بدانيد كه من شما را به سوي خدا و فرستاده اش، و به عمل بر كتابش و ميراندن باطل و زنده گردان روش او(خدا) فرا مي خوانم.

قال الامام المهدی علیه السلام:

«لَوْ أَنَّ أَشْیاعَنا وَفَّقَهُمُ اللّهُ لِطاعَتِهِ عَلَى اجْتِماع مِنَ الْقُلُوبِ فِى الْوَفاءِ بِالْعَهْدِ عَلَیْهِمْ لَما تَأَخَّرَ عَنْهُمُ الُْیمْنُ بِلِقائِنا وَ لَتَعَجَّلَتْ لَهُمُ السَّعادَةُ بِمُشاهَدَتِنا.»:

امام زمان حضرت مهدی عجل الله تعالی فرجه الشریف فرمودند:

اگر شیعیان ما ـ كه خداوند آنها را به طاعت و بندگى خویش موفّق بدارد ـ در وفاى به عهد و پیمان الهى اتّحاد و اتّفاق مى داشتند و عهد و پیمان را محترم مى شمردند، سعادت دیدار ما به تأخیر نمى افتاد و زودتر به سعادت دیدار ما نائل مى شدند.

 حضرت مهدی (عج)  فرمودند:

ما ارغم انف الشیطان بشی ء مثل الصلاة فصلها و ارغم انف الشیطان

هیچ چیز مثل نماز بینی شیطان را به خاک نمی مالد و او را خوار نمی کند، پس نماز بخوان و بینی شیطان را به خاک بمال.

( بحار الانوار، ج ,53 ص 182 )

حضرت مهدی (عج)  فرمودند:

ان استرشدت أرشدت ، و ان طلبت وجدت

اگر خواستار رشد و کمال معنوی باشی هدایت می شوی ، و اگر طلب کنی می یابی .

 (بحارالأنوار ، ج 51 ، ص 339)

امام زمان حضرت مهدي -عجل الله تعالی فرجه الشریف- فرموده اند:

(لا عُذْرَ لاََحَد مِنْ مَوالینا فی التَّشْكیكِ فیما یُؤَدّیهِ عَنّا ثِقاتُنا)

در تشكیك نسبت به روایاتى كه موثّقان از ما براى شما نقل مى كنند، احدى از شیعیان ما عذرى ندارند.

رجال كشّى، ج2، ص816 ; بحار الأنوار، ج50، ص318و319، ح15 ; وسائل الشیعه، ج1، ص38، ح61 .

شرح

این عبارت قسمتى از توقیعى است كه از سوى حضرت به «قاسم بن علا» درباره ى «احمد بن هلال عبرتایى» و دورى از او صادر شده است.

فقهاى عظام، در كتاب هاى استدلالى اصول، براى حجّیّت خبر ثقه، به این روایت تمسك كرده اند; زیرا در واقع، حضرت در این روایت، به متابعت و قبول روایات كسانى امر كرده است كه مورد وثوق اند و سنّت اهل بیت(علیهم السلام) را نقل مى كنند.

مفاد حدیث، آن است كه، كسى حقّ ندارد در روایاتى كه اصحاب مورد وثوق از اهل بیت(علیهم السلام) نقل كرده اند، تشكیك كند و به آن ها ترتیب اثر ندهد، مگر در صورتى كه علم به خطاى آن داشته، یا مفاد خبر، مخالف با كتاب و یا سنّت قطعى یا عقل سلیم باشد; زیرا این ثقات از اصحاب اند كه واسطه ى نشر معارف اهل بیت(علیهم السلام) هستند و تشكیك در روایات آنان سبب مى شود كه چیزى از معارف اهل بیت(علیهم السلام) به دست ما نرسد.

شایان ذكر است كه وثاقت درجاتى دارد كه بعضى از مراتب آن، ملازم با عدالت، بلكه فوق عدالت است. تعبیرى كه امام حسین(علیه السلام) براى حضرت مسلم بن عقیل در نامه ى خود به اهل كوفه بیان داشته اند، مرتبه ى فوق عدالت را مى رساند; آن سخن چنین است:

من، به سوى شما، برادر و پسر عمو و مورد وثوق از خاندانم، مسلم بن عقیل را مى فرستم.[ الإرشاد، شیخ مفید، ج2، ص39 ; إعلام الورى، ج1، ص436 ; بحارالأنوار، ج44، ص334 ]

به نقل از:

http://www.andisheqom.com/Files/mahdi.php?idVeiw=1832&level=4&subid=1832

امام زمان حضرت مهدي -عجل الله تعالی فرجه الشریف- فرموده اند:

(لَیْسَ بَیْنَ اللّهِ عَزَّوَجَلَّ وَبَیْنَ أَحَد قِرابَهٌ، وَمَنْ أَنْكَرَنی فَلَیْسَ مِنّی، وَسَبیلُهُ سَبیلُ ابْنِ نُوح)

بین خداوند عزّوجلّ و هیچ كس قرابت و خویشاوندى نیست، هر كه مرا انكار كند از من نیست، و راهِ او راه فرزند نوح است.

كمال الدین، ص484، ح3 ; الغیبه، طوسى، ص290، ح247 ; احتجاج، ج2، ص283 ; كشف الغمه، ج3، ص339 ; إعلام الورى، ج2، ص270 ; الخرائج و الجرائح، ج3، ص1113 ; بحارالأنوار، ج53، ص180، ح10

شرح

این عبارت، بخشى از جواب هاى امام زمان(علیه السلام) به پرسش هاى اسحاق ابن یعقوب است. از جمله ى آن سؤال ها، سؤال از حكم كسانى است كه از اهل بیت و نسل پیامبرند و از فرزندان عموى آن حضرت شمرده مى شوند، ولى منكر امام زمان اند. او مى پرسد: «آیا با وجود این كه منكران حضرت، از ذرارى پیامبرند، گمراه اند یا نه؟»

حضرت(علیه السلام)در جواب این سؤال به نكته اى اشاره مى كند و مى فرماید:

میان خدا و هیچ كس، قرابت و خویشاوندى وجود ندارد كه به جهت آن درباره اش ملاحظه ى خاصى صورت گیرد; لذا اگر فردى نافرمانى خدا را كند ـ هر كس كه باشد ـ سرنوشتش دوزخ است.

یكى از موارد نافرمانى خدا، انكار امامت امام زمان یا انكار وجود اوست. آن كه این نظر را داشته باشد، راهى را كه مى پیماید، راه فرزند نوح است. او به هر جا پناه برد، نجات نیابد; همان گونه كه كوه بلند، فرزند حضرت نوح را نجات نداد.

این حدیث را روایتى كه شیعه و سنّى در كتب روایى خود آورده اند، تأیید مى كند; و آن این كه پیامبر(صلى الله علیه وآله وسلم) فرمود:

مَثل اهل بیت من، مَثل كشتى نوح است، هر كس سوار بر آن شود، نجات مى یابد و كسى كه از آن تخلّف كند، غرق مى شود.[ بصائر الدرجات، ص317، ح4 ; مستدرك حاكم، ج3، ص151 ]

به نقل از:

http://www.andisheqom.com/Files/mahdi.php?idVeiw=1833&level=4&subid=1833

امام زمان حضرت مهدي -عجل الله تعالی فرجه الشریف- فرموده اند:

(لا تَتَكَلَّفُوا عِلْمَ ما قَدْ كُفیتُمْ)

خود را براى دانستن آن چه از شما نخواسته اند به مشقت نیندازید.

كمال الدین، ج2، ص485، ح10 ; احتجاج، ج2، ص284 ; بحارالأنوار، ج53، ص181، ح10

شرح

این عبارت از جمله مطالبى است كه امام زمان(علیه السلام) در جواب سؤال هاى اسحاق بن یعقوب تذكّر داده اند.

از این حدیث شریف چند نكته استفاده مى شود كه به برخى از آن ها اشاره مى كنیم:

1. همه ى افراد، از نظر عقلى و توان درك و فهم، یك سان نیستند. برخى، مطالب فلسفى و عقلى و استدلالى را به راحتى درك مى كنند و برخى چنین نیستند; بنابراین، هر كس باید اندازه ى فهم خود را بداند و بیش از آن، خود را به زحمت نیندازد; زیرا، به طور نمونه، كسى كه توان فهم مطالب عرفانى را ندارد، اگر وارد این مباحث شود، یقیناً، با مشكل روبه رو خواهد شد و چه بسا به گمراهى افتد.

2. شارع مقدّس اسلام، برخى مطالب را نخواسته آشكار كند. حضرت در این روایت مى فرماید:

به همان اندازه كه براى شما روشن شده است، قناعت كنید و خود را براى فهمیدن آن چه از شما مخفى شده است، به زحمت نیندازید.

مثلاً برخى به دنبال این اند كه بدانند حضرت، الآن، در كجا زندگى مى كنند و ...; علم این مطالب بر ما پوشیده است. آن چه براى ما روشن است، این است كه حضرت، زنده است. وظیفه ى ما، آماده كردن اوضاع براى ظهور ایشان است. ما نباید خود را براى اطلاع از نحوه ى زندگى حضرت و ... به زحمت بیندازیم; زیرا، این امور، نفعى براى ما ندارد; لذا علمش نیز در اختیار ما نیست.

3. هم چنین، به طور مثال، اگر كسى لباسش پاك بوده باشد و شك كند كه نجس شده است یا نه، باید حكم را بر پاكى لباس بگذارد; ولى بعضى به این مقدار اكتفا نمى كنند و خودشان را به زحمت مى اندازند و براى یافتن نجاست احتمالى، همه ى لباس را نگاه مى كنند تا علم حاصل كنند! از ما چنین علمى را نخواسته اند.

به نقل از:

http://www.andisheqom.com/Files/mahdi.php?idVeiw=1835&level=4&subid=1835

امام زمان حضرت مهدي -عجل الله تعالی فرجه الشریف- فرموده اند:

(إِنَّ اللّهَ تَعالى هُوَ الَّذی خَلَقَ الاَْجْسامَ وَقَسَّمَ الاَْرْزاقَ، لاَِنَّهُ لَیْسَ بِجِسْم وَلا حالٌّ فی جِسْم، لَیْسَ كَمِثْلِهِ شیءٌ وَهُوَ السَّمیعُ الْعَلیمُ، وَأَمَّا الاَْئِمَّهُ(علیهم السلام) فَإِنَّهُمْ یَسْأَلوُنَ اللّهَ تَعالى فَیَخْلُقُ، وَیَسْأَلوُنَهُ فَیَرْزِقُ، إِیجاباً لِمَسْأَلَتِهِمْ وَإِعْظاماً لِحَقِّهِمْ)

تنها خداوند متعال است كه اجسام را خلق و روزى ها را تقسیم كرده است; زیرا او جسم یا حلول كننده در جسم نیست. چیزى همانند او نیست. او شنوا و داناست; امّا ائمّه(علیهم السلام) چیزى را از خدا مى خواهند و خدا نیز براى آنان خلق مى كند. از خدا مى خواهند، خدا هم روزى مى دهد. خدا چنین مى كند، چون بر خود حتم كرده كه خواسته ى آنان را اجابت و منزلت و شأن آن ها را عظیم گرداند.

الغیبه، طوسى، ص 294، ح248; احتجاج، ج2، ص285; بحارالأنوار، ج 25، ص 329، ح4. 

شرح

شیخ طوسى(رحمه الله) دركتاب الغیبه نقل مى كند،جماعتى از شیعیان، در مقام اهل بیت(علیهم السلام) اختلاف كردند.عدّه اى قائل بودند كه خداوند ـ عزّوجل ـ قدرت خلق و رزق را به امامان معصوم واگذار كرده است.در مقابل، عدّه اى براین عقیده بودند كه این امر،محال است وبر خداوند متعال جایز نیست كه امر خلق و رزق رابه ائمه واگذار كند;زیرا، تنها خداوند متعال قادر برخلق اجسام است.

شیعیان، در این امر، به نزاع شدید برخاستند. شخصى كه در آن مجلس حاضر بود، گفت: «چرا نزد ابى جعفر محمّد بن عثمان عمرى (سفیر دوم حضرت) نمى روید و در این باره از او سؤال نمى كنید تا حقّ بر شما روشن گردد؟ او تنها راه و واسطه به سوى حضرت صاحب الأمر(علیه السلام)است.» شیعیان، بر این امر راضى شدند و نامه نوشتند و در آن، مسئله ى مورد نزاع را پرسیدند.

حضرت در جواب نامه مرقوم فرمودند:

خالق نباید جسم، و رازق نباید روزى خورنده باشد; در نتیجه، ما چون جسم داریم و روزى مى خوریم، نه خالق هستیم و نه رازق; ولى خداوند، حق ما را بزرگ قرار داده و درخواست ما را اجابت مى كند; لذا دعایى كه مى كنیم، برآورده مى شود، نه این كه ما، خود، جداى از خواست الهى، توان این را داشته باشیم.

به نقل از:

http://www.andisheqom.com/Files/mahdi.php?idVeiw=1836&level=4&subid=1836

امام زمان حضرت مهدي -عجل الله تعالی فرجه الشریف- فرموده اند:

(مَنْ كانَ فی حاجَهِ اللّهِ عَزَّوَجَلَّ كانَ اللّهُ فی حاجَتِهِ)

هر كسى كه به دنبال حاجت خداوند عزّوجلّ باشد، خداوند نیز دنبال كننده و برآورنده ى حاجت او خواهد بود.

كمال الدین، ج2، ص493، ح18 ; الخرائج و الجرائح، ج1، ص443، ح24 ; بحارالأنوار، ج51، ص331، ح56

شرح

این حدیث را شیخ صدوق(رحمه الله) از پدرش، از سعد بن عبدالله، از ابى القاسم بن ابى حلیس (حابس)، از امام زمان(علیه السلام) نقل مى كند. حضرت در پیامى به حلیسى به خلوص او، و به صورت كلّى، به این نكته ى اخلاقى اشاره مى فرماید كه: هر كس درصدد برآوردن حاجت خداوند باشد، خداوند نیز دنبال كننده ى حاجات او خواهد بوده و خواسته هایش را برآورده خواهد ساخت.

هر چند مراد از حاجت خداوند در بخشى دیگر از این روایت، زیارت امام حسین(علیه السلام) با نیت خالص، مشخص شده است; ولى حضرت، یك اصل كلّى را بیان كرده و زیارت امام حسین(علیه السلام)را مصداقى از آن قرار داده اند; یعنى اگر انسان كارى را انجام دهد كه اجرایش مطلوب و خواسته ى خداوند باشد، و از این رو بتوان آن را «حاجت و خواسته ى خداوند» خواند، مى تواند خداوند نیز كارهاى او را اصلاح مى كند.

شایسته ى یادآورى است كه خداوند، محتاج به هیچ كس نیست، بلكه این مردم اند كه سرتاپا محتاج به قاضى الحاجات اند. خداوند متعال مى فرماید:

(یا أَیُّهَا النّاسُ أَنْتُمُ الْفُقَراءُ إِلَى اللّهِ وَاللّهُ هُوَ الْغَنِیُّ الْحَمیدُ)[ سوره ى فاطر، آیه ى 15 ]; اى مردم! شما محتاجان به سوى خداوندید و خداوند، همان غنّى ستایش شده است.

تعبیر حاجت خداوند در این حدیث به این جهت است كه حاجت خداوند در حاجت خلق است; و به تعبیر دیگر، كسى كه حاجات مردم را برآورد، گویا حاجت خداوند را برآورده است.

احتمال دیگر در مورد این حدیث این است كه مقصود از «حاجت خدا»، دستورهاى خداوند، اعمّ از اوامر و نواهى باشد كه خواست خداوند است، و اگر كسى در برابر آن مطیع باشد، خداوند نیز حاجت او را بر مى آورد.

به نقل از:

http://www.andisheqom.com/Files/mahdi.php?idVeiw=1817&&level=4&subid=1817

امام زمان حضرت مهدي -عجل الله تعالی فرجه الشریف- فرموده اند:

(إِذا اسْتَغْفَرْتَ اللّهَ فَاللّهُ یَغْفِرُ لَكَ)

اگر از خداوند، طلب مغفرت كنى، خداوند نیز تو را خواهد آمرزید.

كافى، ج1، ص521، ح13 ; كمال الدین، ج2، ص490، ح13 ; ارشاد، ج2، ص361 ; إعلام الورى، ج2، ص264 ; كشف الغمه، ج3، ص251 ; بحارالأنوار، ج51، ص329، ح52 و مدینه العاجز، ج8، ص85 .

شرح

مرحوم كلینى(رحمه الله) این حدیث شریف را در ضمن حدیثى از امام زمان(علیه السلام) نقل كرده است.

حاصل حدیث آن است كه شخصى به نام یمانى به سامرا وارد مى شود. از طرف امام زمان(علیه السلام)كیسه اى كه در آن دو دینار و دو لباس بود، به دست او مى رسد. او به سبب كمى هدایا آن ها را رد مى كند; ولى بعد از مدّتى از این عمل خود پشیمان مى گردد و نامه اى مى نویسد و پوزش مى خواهد و در دل خود، ضمن توبه، نیت مى كند كه اگر دوباره این هدیه براى او فرستاده شود، آن را بپذیرد. بعد از مدّتى، هدیه به دست او مى رسد، و در توقیعى، حضرت(علیه السلام) به یمانى اشاره كرده، مى فرماید:

تو، با ردّ هدیه ى ما، اشتباه كردى و اگر طلب مغفرت از خداوند كنى، خداوند تو را خواهد بخشید.

از این توقیع شریف دو نكته استفاده مى شود:

1. امام زمان(علیه السلام) عالم به سرّ و خفیّات است و از اعمال و حتّى نیّات ما آگاه است; لذا در روایتى، امام صادق(علیه السلام)، در ذیل آیه ى شریفِ: (قُلِ اعْمَلُوا فَسَیَرَى اللّهُ عَمَلَكُمْ وَرَسُولُهُ وَالْمُؤْمِنُونَ)[ سوره ى توبه، آیه ى 105; بگو عمل كنید! پس به زودى، خداوند و رسولش و مؤمنان، عمل شما را مى بینند.]. مى فرماید:

«مراد از مؤمنین امامان اند»[ تفسیر برهان، ج2، ص838، ح2].

2. طلب مغفرت از خداوند عزّوجلّ، سبب غفران گناهان است. با در نظر گرفتن این كه طلب، امرى قلبى است و احتیاج به لفظ ندارد، از حدیث شریف چنین استفاده مى شود كه مجرّد طلب مغفرت (پشیمانى و عزم بر عدم بازگشت به گناه) در تحقّق مغفرت الهى و قبولى توبه كافى است. البتّه توبه ى كامل شرایطى دارد، كه امیرالمؤمنین(علیه السلام)، در حدیثى، به آن اشاره كرده است[ر.ك: نهج البلاغه، حكمت417 ; بحارالأنوار، ج6، ص36 ـ 37، ح59 ]

به نقل از:

http://www.andisheqom.com/Files/mahdi.php?idVeiw=1818&&level=4&subid=1818