شرف انسان به قلب اوست و با آن بر بسیاری از موجودات برتری دارد، قلب است كه
پروردگار را می شناسد و برای او عمل می كند و سبب شرف و جمال او در دنیا و مقام
و كمالش در آخرت می شود. قلب است كه اگر از آفات سالم بود، مورد پذیرش
پروردگار قرار می گیرد و اگر غرق در شهوات بود، نابود می گردد.
قلب و نفس اگر تحت فرمان پروردگار آرامش یافت و در جدال با شهوات از خود دفاع
كند و متزلزل نگردد نفس مطمئنه نامیده می شود.
اگر به آرامش وسكون نرسد؛ اما در پیكار با شهوات از خود دفاع كند نفس لوامه نامیده می شود.
و اگر آرمش پیدا نكرد و در پیكار با شهوات شكست بخورد نفس اماره به سوء نامیده می شود.
سخنان بزرگان:
-مرض قلب از مرض بدن بد تر است و تقوای قلب از صحت بدن بهتر است.
-قلب سلیم، قلبی است كه هنگام ملاقات با پروردگار هیچ كس را در خود راه نمی دهد.
-زمــانی كه قلــب نشــاط دارد (علــوم و معــارف و... را) در آن جــای دهید.
و هر زمانی كه سركشی میكند (و سر حال نیست) رهایش كنید؛
زیرا دل هنگام سختگیری، نابینا می شود.
