زني که زياد مي دانست
مکرمه قنبري يا همان ننه مکرمه، نقاشي بود که در سال 1307 در شهر بابل به دنيا آمد و اگرچه سواد خواندن و نوشتن نداشت اما از سر ذوق هنري اش، تبديل به يک چهره جهاني نقاشي پست مدرن شد و جايزه بانوي سال نقاش در سال 2001 را توسط دوازدهمين کنفرانس ايرانشناسي در دانشگاه دولتي سوئد دريافت کرد.
مکرمه که تا سن 67 سالگي تصميمي براي نقاشي کردن نداشت، در 10 سالگي به عنوان همسر چهارم مردي ميانسال ازدواج کرد و صاحب 9 فرزند شد. او در تمام عمرش به خياط، آرايشگر، ماما و طبيب محل مشغول کار بود تا اين که يک حادثه شوق نقاشي را در او بيدار کرد. او گاو محبوبي داشت که براي چراندنش مجبور بود روزانه مسافتي طولاني را طي کند. يک روز که مکرمه بيمار شد، فرزندانش از نگراني وضعيت مادر، بدون اطلاع او گاو را فروختند اما مکرمه به محض اطلاع از اين کار، به شدت افسرده شد و براي بروز احساساتش شروع به نقاشي کرد.
اولين کار ننه مکرمه، پرتره اي از يک گاو بود که با گل و خاک روي سنگ نقاشي شده بود. او سپس تمام ديوارهاي خانه، درها، کدوهاي حلوايي و هر چه را که پيدا مي کرد طرح مي زد تا زماني که يکي از پسرانش که ماهانه براي ملاقات مادر از تهران روانه روستاي دريکنده مي شد براي او رنگ و کاغذ خريد و از آن روز مکرمه تا لحظه مرگ نقاشي کشيد.
روي ديوار خانه، روي وسايل آشپزخانه، روي در، روي زمين... مکرمه کم کم شروع به نقاشي داستان هاي ديني کرد و در خلال آنها خاطرات خود را هم به تصوير مي کشيد. بعد از فوت مکرمه قنبري در روز 2آبان 1384 خانه او به عنوان موزه مورد بهره برداري قرار گرفت.
