ميراث تُرد لالجين
سفال، ميراث تُرد لالجين است. شهري که شهرتش را مديون خاک سرخ پربرکتي است که کوزه ها و گلدان هاي کنج خانه ما، از کوره هاي تند و گرمش بيرون آمده اند. با اين حال، لالجين هم اين روزها، سايه سنگين ورادات چيني را بر سر خود مي بيند. سفال هاي بي رنگ و رويي که صنايع دستي ما را نشانه رفته اند و جا پايشان محکم تر از هميشه در بازارهاي ايران به چشم مي خورد.
امروز، به حياط خانه که رفتيد، گلدان هايتان را بشماريد. کنج پذيرايي خانه را يک بار ديگر نگاه کنيد. در گنجه مادربزرگ را که باز کرديد، نگاهي به کاسه هاي سبز و آبي سفالي اش بيندازيد و فکر کنيد که تا چند سال ديگر، جاي تمام اين سفال ها را ظرف هاي بي اعتباري پر کرده اند که تنها تفاوتشان با سفال هاي ايراني، عرقي است که پاي ساختشان ريخته نشده، و خاک رُسي که بوي گرم و آشناي هميشگي را نمي دهد. سفال هاي چيني را که ديديد، يادي هم از نان هايي بکنيد که با تخته شدن در کارگاه هاي سفال ايراني، از سفره سفالگران روستايي برداشته مي شود...
