خواص داروئی حنا

به فارسي حنا و در كتب سنتي و به عربي حنا، الهناء رقون و رقان گويند و گل آن را فاغيه مي نامند.
حنا درختچه اي است به بلندي 6ـ 5 متر كه شاخه هاي آن متقابل، استوانه اي و اغلب پوشيده از تارهاي خار مانند است. برگهاي آن كامل، بيضي، نوك تيز، متقابل به طول 3ـ 2 سانتي متر، گلهاي آن سفيد رنگ معطر و گروهي.
اين درخچه گرمسيري در مراكش، مصر، تونس، الجزيره و در آسيا در هند، ايران و اغلب مناطق ديگر آسيا مي رويد و كاشته مي شود.
در ايران در كرمان و بلوچستان بومي شده و كاشته مي شود.
درختچه حنا بايد آبياري شود و از طريق قلمه و ريشه جوش و كاشت در اوايل بهار تكثير مي شود.
تكثير آن از طريق كاشت بذر آن نيز انجام مي شود. برداشت برگهاي آن كه محصول مستعمل آن است در هر سال 3 ـ 2 مرتبه در طول مدت از اواسط تابستان تا اواسط پاييز انجام مي گيرد. برگهاي حنا خشك شده و به صورت گرد درآمده و به بازار عرضه مي شود.
در برگهاي حنا گلوكوزيد و ماده رنگي و هنوتانيك اسيد وجود دارد. ماده رنگي آن به نام لاوسون مشابه با 2 ـ هايدروكسي، آلفا، نافتوكينون است.
طبق بررسي هاي ديگري گزارش شده كه در برگهاي آن يك ماده اوكسي، نافتوكنيون به نام لاوسن وجود دارد. اين ماده داراي خاصيت آنتي بيوتيك مي باشد. گلهاي آن معروف است كه خواب آور عميق است.
اسانس روغني كه از گلهاي آن گرفته مي شود داراي آلفا، يونون و بتا. يونون است كه بتا. يونون جزء اعظم آن را تشكيل مي دهد.
خواص حنا:
در هند و چين از برگهاي آن براي معالجه جذام، يرقان، شوره سر استفاده مي شود.دم كرده برگهاي حنا را مانند چاي به زنها در موقع وضع حمل مي دهند. جوشانده ريشه آن مدر است و براي نرم كردن سينه و برونشيت نافع است.
در شبه جزيره مالايا از له كرده برگهاي تازه آن به صورت ضماد در موارد سوزش پا كه منشأ بيماري بري بري و كمبود ويتامين B باشد و همچنين براي معالجه ناراحتي هاي پوستي استفاده مي كنند و به علاوه براي جوش و كورك و زخمهاي ختنه و رماتيسم و بزرگ شدن معده به كار مي رود.
از جوشانده برگهاي حنا به صورت غرغره براي رفع پيله دندان استفاده مي شود. در مصرف داخلي براي كاهش درد معده بعد از زايمان و همچنين براي رفع خشونت صدا تجويز مي شود.
(توجه: مصرف داخلي گياه علف دندان چون خراش دهنده و خطرناك است از نظر ميزان و مورد مصرف و ضرورت مصرف و مراقبت در عوارض احتمالي بايد حتماً نظير هر داروي غير مجاز مصرف داخلي با توصيه و زير نظر پزشك باشد.)
ريشه قابض حنا را خشك كرده، خرد كرده و نرم كوبيده و براي معالجه جوش و كورك سر بچه ها به سر آنها مي مالند. ضمناً براي معالجه ناراحتي هاي چشم نيز به كار مي رود.
در اندونزي از خمير برگهاي له شده آن براي معالجه عفونت چركي نرمه بند دور انگشت دست و ساير بيماري هاي ناخن و همچنين براي رفع هرپس استفاده مي شود. و از ميوه هاي خيلي نارس آن مرهمي درست مي كنند كه براي رفع خارش مفيد است.
در فيليپين روغن و مرهمي كه از برگهاي حنا درست مي كنند براي نرم كردن زخمها و التيام زخم و ضرب خوردگي و رفع خون مردگي به كار مي رود. برگ آن را دم كرده مانند چاي مي خورند، از اضافه وزن جلوگيري مي كند و پمادي كه از ميوه هاي جوان آن درست مي كنند براي رفع خارش روي پوست مي مالند كه خيلي مفيد است.
حنا از نظر طبيعت طبق رأي حكماي طب سنتي ايران مركب القوي مايل به سردي و خشك است. عده اي آن را گرم و خشك نيز گفته اند.
از نظر خواص معتقدند كه براي بيماري هاي سر و چشم و دهان مفيد است. ضماد برگ آن با برگ گردو(نصف و نصف) براي سردرد نافع است و اگر با سركه بر پيشاني ماليده شود رفع سردرد مي كند.
ماليدن برگهاي له شده آن با روغن زيتون براي رشد موي سر نافع است، خصوصاً اگر با آب گشنيز مخلوط شده باشد.
غرغره آن با آب دم كرده برگ آن براي زخمهاي دهان مفيد است. خوردن دو گرم آن و يا خوردن آب خيس كرده 50 گرم آن براي يرقان، طحال، سنگ كليه، مثانه و سختي ادرار نافع است. براي رويانيدن ناخن اصلي به جاي ناخن كج اثر خوب دارد.
اگر آن را در آب خيس كرده و آب خيس كرده آن را با شكر بخورند، براي آغاز جذام مفيد است و اگر اين رژيم يك ماه ادامه يابد جذام تازه شروع شده، به كلي مرتفع مي شود. شست و شوي پوست با آب دم كرده آن براي سوختگي آتش مفيد است و ماليدن آن براي ورمهاي گرم كه زردآب از آن خارج مي شود نافع است و با روغن گل براي رفع جرب مجرب است.
اگر از برگ خشك كوبيده آن با پيه ضماد درست كنند، براي التيام زخم گوشه ناخن مفيد است.
اگر 5 گرم از گل آن را با 100 گرم آب و عسل مخلوط كرده و بخورند براي رفع انواع سردرد و خشك كردن رطوبت مفيد است.
روغن گل حنا كه آن را «دهن الفاعيه» نامند و مانند گل سرخ تهيه مي كنند گرم و محلل مقوي مو براي روشني و درخشاني رنگ چهره نافع است.
حنا مضر حلق و ريه است، از اين نظر بايد با كتيرا خورده شود. مقدار خوراك آن تا 5 گرم است و اگر از آن بيشترخورده شود خطرناك و اسراف موجب هلاكت مي شود.
در مدارك طبي ديگر اطباي معروف ايران مقدار خوراك از ساييده برگ آن را 5/2 گرم و خيس كرده در آب تا 35 گرم برگ هم مي توان مصرف نمود و به تدريج آن را خورد. به طوري كه هر بار كمتر از 5/2 گرم از برگ آن مصرف داخلي شود.
حنا براي رفع عرق بدبوي پا بسيار موثر است.
از ساييده برگ آن كه در بازار حنا گفته مي شود براي رنگ كردن مو استفاده مي شود و جزء قابل ملاحظه اي از مواد رنگ كردن مو تجارتي مي باشد.
توضيح: از برگهاي خشك شده گياه نيل كه به صورت گرد درآمده باشد، مخلوط با برگ حنا گردي به نام رنگ و حنا درست مي كنند كه براي رنگ كزدن مو به كار مي رود.

چغندر (سلق)

چای کوهی چاي كوهي St.johns Wort

نام علمی Hypericum perfratum
گياه شناسي
چاي كوهي بمقدر زياد در آمريكا و اروپا پرورش مي يايد و معمولا بصورت خودرو در ميان مزارع گندم و ذرت يافت مي شود . چاي كوهي در اروپاو آمريكا بنام سنت جونز شهرت دارد و مدتي است كه بسيار معروف شده است .
جالب است بدانيد كه روغن چاي كوهي براي مدت سه قرن در انگلستان تنها داروي زخم ها بوده است .
چاي كوهي در ايران در دامنه كوههاي البرز ،‌كرج ،‌چالوس و مازندران و نقاظ غرب ايران به حد زياد مي رويد .
در اروپا نانوائيها اين گياه را خوب مي شناسند زيرا كمي از آنرا به در اضافه مي كنند كه نان را بهتر و خوش طعم تر مي كند .
گلهاي چاي كوهي برنگ سفيد يا زرد مي باشند كه در بالاي ساقه بصورت مجتمع بچشم مي خورد . اين گلها كمي معطر و داراي بوي مخصوصي مي باشد . ميوه چاي كوهي بشكل كپسول است .
خواص داروئي:
از نظر طب قديم ايران اين گياه گرم و خشك است . ماده قرمز رنگي كه در برگهاي چاي كوهي وجود دارد وبا فشار دادن برگها از آن استخراج مي شود براي التيام زخم ها و درمان سوختگي ها بكار مي رود .
براي تهيه جوشانده و يا دم كرده اين گياه بايد حدود يك قاشق چايخوري برگ و گل خشك گياه را در دو فنجان آب جوش ريخته و آنرا آنقدر بجوشانيد تا يك فنجان باقي بماند سپس آنرا مصرف كنيد .
بطور خلاصه مي توان به مورد زير اشاره كرد :
1)ضد كرم معده و روده مي باشد.
2)ادرار آور وقاعده آور است .
3)گرفتگي صدا را باز مي كند و خلط آور است.
4)براي درمان مرض كزاز بكار مي رود.
5)اگر برگ آنرا بصورت پودر داروريد و روي زخم هاي عميق و متعفن بپاشيد اين نوع زخم ها را خوب مي كند.
6)درمان كننده اسهال و اسهال خوني است .
7)براي درد دنبالچه بهترين دارو است .
8)اگر مشكوك به خونريزي مغزي هستيد و يا احتمال خونريزي مغزي وجود دارد حتما از اين دارو استفاده كنيد .
9)ضعف جنسي را درمان مي كند.
10)درمان كننده بيماري مننژيت است .
11)براي درمان فلج بكار مي رود .
12)سياه سرفه را از بين مي برد.
13)درد پشت و گردن و خشكي گردن را درمان مي كند .
14)براي كم خوني مفيد است .
15)چاي كوهي اشتها را باز مي كند بنابراين مي توان آنرا به بچه ها و افراد مسن كه اشتها ندارند داد.
16)ضد افسردگي مي باشد .
17)درمان كننده بيخوابي است .
18)در درمان سرمخوردگي معجزه مي كند .
19)براي درمان تب و اثر نيش سمي حشرات بكار ميرود.
و بالاخره با تحقيقات جديدي كه دانشمندان روي اين گياه معجزه آسا انجام داده اند و دريافته اند دريافته اند كه چاي كوهي مي تواند ويروسها را از بين ببرد و حتي روي ويروس بيماري AIDS نيز اثر درد .مدتي است كه بيماران مبتلا به ايدز ازاين گياه استفاده ميكنند كه سيستم دفاعي بدن آنها را تقويت كرده وبيماري را تخفيف مي دهد .
دانشمندان مدتي است كه روي اثر چاي كوهي بر ريو سرطان خون تحقيقات دامنه دري راشروع كرده اند و به نتايج درخشاني دست يافته اند .
همانطوريكه قبل گفته شد اين دارو اثر بسيار خوبي بر روي افسردگي درد البته اگر سه متوالي از اين دارو استفاده شود حالات افسردگي را از بين برده بيخوابي را مداوا مي كند و بيماران اعتماد بنفس خود را باز مي يابند . به صورت دم کرده و در گاهی از اوقات برای مرحم زخمها به کار میرود.

چای سبز (چای)  

چاي سبز خطر مرگ قلبي را كاهش مي‌دهد
چاي سبز خطر مرگ در اثر بيماري قلبي را بيش از بيست و پنج درصد كاهش مي‌دهد.
از فوايد بسيار چای سبز صحبت های زيادی می شود و حتی چای را بهترين نوشيدنی پس از آب می دانند . چای محتوی ميزان کمی از رنگدانه ها ، مثل کافئين و ... است .
چای سياه و چای سبز هر دو از گياه واحدی به دست می آيند.
تفاوت در اين است که برای تهيه چای سبز برگها را بخار داده ، گرد می کنند و سپس آنرا خشک می نمايند . ولی برای تهيه چای سياه برگها ، خشک شده ، تخمير شده،در برخی اوقات مواد و رنگهای شیمیائی به آن اضافه میگردد و برشته می شود يعنی فرآيند بيشتری به روی چای صورت می گيرد.
هم چای سياه و هم چای سبز دارای رنگدانه هايی می باشند که اثر کاهش ابتلا به سرطان های مختلف در آنها ديده شده است . زمانی که چای با غلظتی مناسب دم بکشد ، تنها محتوی نيمی از کافئين يک فنجان قهوه است . با اينحال چای بدون کافئين هم وجود دارد .
ترکیب شیمیایی برگ چای
مواد متشکله برگ چای عبارتند از مواد سلولزی ، مواد صمغی ، دکسترین ، پکتین ، مواد چربی ، مواد مومی ، نشاسته ، قند ، اسید گالیک ، اسید اگزالیک ، کورستین ، مواد پروتئینی ، الیاف ، مواد معدنی ، تانن ، کافئین یا تئین ، ترکیبات معطر و بالاخره دیاستاز.
مصرف دم‌کردهٔ چای باعث تسریع حرکات تنفسی، سرعت در گردش خون، رفع خواب‌آلودگی، احساس تجدید نیرو، تقویت نیروی فکری، گوارش بهتر غذا و تعریق می‌شود از اینرو چای را هنگام خستگی، ضعف عصبی، میگرن، بیماری‌های قلبی و آسم می‌توان تجویز نمود.
در پژوهشهای امروزه مشخص شده چای ممکن است در کاهش خطر برخی بیماریهای مزمن عمده مثل سکته، حمله قلبی و بعضی سرطانها مفید باشد،
نوشیدن چای می‌تواند از پوسیدگی دندانها جلوگیری کند؛ اینها اخبار بسیار خوبی برای مردم تمام دنیاست چون چای پس از آب پر مصرفترین نوشیدنی در دنیاست .
مصرف چای تأمين کننده رنگدانه هايی است که شما به طريق ديگر دريافت نمی کنيد، پس با مصرف متعادل اين نوشيدنی مفيد زمينه های سلامتی را درخود فراهم آوريد .
صرفنظر از آب، چاي پرمصرف ترين نوشيدني در جهان است و هرساله سه ميليارد كيلوگرم چاي در جهان توليد مي‌شود.
بررسي‌هاي آماري نشان مي‌دهد در حدود 80 درصد مردم ژاپن چاي سبز مي‌نوشند به طوري كه بيش از نيمي از آنها روزانه سه فنجان يا بيشتر از آن مصرف مي كنند.
پژوهشگران همچنين از اين مطالعات دريافتند فوايد چاي سبز ظاهرا براي زنان بيشتر بود.
زناني كه روزانه پنج فنجان يا بيشتر چاي سبز مي‌نوشيدند در مقايسه با كساني كه يك فنجان يا كمتر مصرف مي كردند 31 درصد كمتر باخطر مرگ در اثر بيماري قلبي روبرو بودند.
چاي سبز طول عمر را مي‌افزايد
نتايج يك بررسي جديد در ژاپن نشان مي‌دهد كه اگر به طور مرتب چاي سبز بنوشيد، احتمال مرگ ناشي از بيماري‌هاي قلبي- عروقي 25 درصد كاهش‌ پيدا مي‌كند.
تجزيه و تحليل اطلاعات ثبت شده نشان داد كه افرادي كه روزانه پنج فنجان يا بيشتر چاي سبز مي‌نوشيدند نسبت به افرادي كه چاي سبز نمي‌نوشيدند، 16 درصد كمتر در معرض مرگ به هر علت بودند. هنگامي كه مرگ به علت بيماري قلبي در نظر گرفته مي‌شد، نوشيدن چاي سبز 26 درصد خطر مرگ را كاهش مي‌داد، اما در مورد مرگ ناشي از سرطان نوشيدن چاي سبز تاثيري نداشت. به صورت دم کرده مصرف میگردد

جینسینگ و خواص آن

Ginseng

یکی از گیاهان نیروزا و مقوی که شهرت زیادی در جهان دارد "جینسینگ" می باشد که بهتر است آن را "گیاه جوانی" یا "نوش دارو" بنامیم.

در کتاب های سنتی و به عربی ریشه گیاه را "جنسه" و "جنسا" می نامند. به فرانسوی و انگلیسی Ginseng و  Asiatic ginsengو chinese ginseng گفته می شود.

گیاهی است از خانواد? عَشقه Araliaceae که نام علمی آن Panax ginseng می باشد.

ترکیبات شیمیایی

این گیاه دارای گلوکوزیدهای استروئیدی به نام پاناکیلون، یک ساپونین به نام پاناکسوزید یا پاناکسین، مواد صابونی، یک اسانس روغنی فرار به نام پاناسین و یک هورمون و ویتامین B و ویتامین D، ترکیبات استیلنی، استرول ها و سرانجام یک گلوکوزید به نام جینسینگ می باشد. علاوه بر این جینسنگ سرشار از ویتامین‌های A ، B6 و فلز روی است.

خواص و کاربرد

جین سینگ گیاهی نیرو بخش بوده و در حفظ سلامتی بدن و هماهنگی فعالیت های حیاتی آن نقش به سزایی دارد. لازم به ذکر است که خواص این گیاه در ریشه آن وجود دارد.

سایر خواص جینسینگ عبارتند از:

* افزایش توان ذهنی

* افزایش قدرت جسمانی

* بهبود فعالیت حافظه

* افزایش شادابی و نشاط

* افزایش قدرت تحمل و پایداری

* از بین بردن استرس

* مقابله با پیری و عوارض آن

* تقویت سیستم ایمنی بدن

* تنظیم سوخت و ساز (متابولیسم) بدن

* جلوگیری از سردرد

* بهبود بی خوابی و بد خوابی

* كاهش عوارض یائسگی

* برطرف ساختن یا بهبود مشكلات جنسی

* رفع خستگی، ضعف و بی حالی

* افزایش قدرت سیستم قلبی و عروقی

* تنظیم فشار خون (كاهش دهنده فشار خون در صورت بالا بودن آن و افزایش دهنده فشار خون در صورت پایین بودن آن)

* تنظیم سطح قند خون بدن

* مقابله با افسردگی

* تقویت ‌کننده قوای عمومی بدن و به ‌ویژه تقویت ‌کننده توانایی جنسی مردان

* کاهش میزان و شدت سرماخوردگی در فصل زمستان

خواص فوق به دلیل وجود تركیباتی خاص به نام جینسینوساید( ginsenoside ) در ریشه این گیاه است. هر چه ریشه این گیاه پیرتر شود، تجمع جینسینوسایدها نیز افزایش می یابد. لذا می توان گفت با افزایش تدریجی سن گیاه خواص درمانی و دارویی ریشه آن نیز افزایش می یابد.

ریشه جینسینگ می تواند بیشتر از صدها سال زندگی كند. ولی به تدریج تغییراتی در ساختار آن حاصل می گردد.

شواهد به دست آمده حاكی از آن است كه این گیاه برای از بین بردن آثار ناشی از خستگی و ضعفِ قوای ذهنی و جسمی موثر است و برای درمان بیمارانی كه از دردهای سینه (بیماری های ریوی) شكایت دارند نیز پیشنهاد می شود. همچنین این گیاه قادر به از بین بردن تومورها و افزایش طول مدت زندگی افراد است.

مطلب مهم این است كه علی رغم داشتن خواص درمانی، این گیاه عمدتاً نقش حفاظتی و پیشگیری كننده دارد و كمتر به عنوان درمان قطعی و سریع بیماری ها موثر است.

تهیه چای جینسینگ 

برای تهیه چای جینسینگ، مقداری آب را بجوشانید و ترجیحا این کار را در ظروف غیر فلزی مانند قوری لعابی یا چینی یا پیرکس انجام دهید. مقداری از ریشه خشک شده ی جینسینگ (حدود 1 تا 3 گرم ) را به آب جوش اضافه کنید. سپس شعله را کم کنید و اجازه دهید تا مدت 20 تا 30 دقیقه بجوشد. در صورت تمایل می توانید بیشتر از این مدت نیز آن را بجوشانید، تا جایی که آب به نصف مقدار اولیه اش برسد.

حال صبر کنید تا چای کمی سرد شود و دمای آن به دمای اتاق برسد(این توصیه ای است که در طب سنتی چین به آن اشاره شده و پیشنهاد شده است که چای به صورت ولرم نوشیده شود).

بهتر است که روزانه، 1 یا 2 فنجان از این چای بنوشید.

ریشه گیاه جینسینگ را می توان به صورت قطعه قطعه استفاده کرد. توجه کنید که ریشه ها در هنگام تهیه چای آن و نیز تا پایان مرحله خنک شدن، باید در داخل قوری بمانند.

دم کردن ریشه کمک می کند تا نرم و قابل استفاده شود. علاوه بر این می توان با قرار دادن تعدادی از ریشه ها در ماکروویو، آنها را نرم و قابل برش کرد.

دقت کنید که ریشه ها هنگام گرم کردن، نسوزند. می توانید آن ها را به تنهایی یا همراه عسل میل کنید.

مصرف 1 تا 2 گرم پودر جینسینگ خالص و مرغوب در روز توصیه شده است. یا این که می توانید قطعه ای از ریشه آن را به اندازه یک سکه، روزانه مورد استفاده قرار دهید.

عوارض جانبی

اگرچه جینسینگ عموما بی خطر است، اما عوارض جانبی هم دارد. سردرد، بی قراری، مشکلات خواب، بی نظمی در ضربان قلب، تحریک پذیری، تنگی نفس، اسهال، استفراغ و خون دماغ از عوارض جانبی آن است.

مراقب باشید

همان طور که در بالا ذکر شد، این گیاه نقش درمانی ندارد، پس وقتی افراد به برخی بیماری ها مبتلا هستند، مخصوصا اگر دارو می خورند، باید از مصرف مقدار زیاد یا طولانی مدت جینسینگ پرهیز کنند، مانند:

* مبتلایان به فشار خون بالا

* بیماران قلبی

* مبتلایان به اندومتریوز

* افراد مبتلا به شیزوفرنی

* افراد مبتلا به دیابت (باید مراقب افت قند خون باشند)

* افراد مبتلا به بی خوابی

* زنان باردار و شیرده (جینسینگ شبیه هورمون استروژن عمل می کند)

* کسانی که آسپیرین، وارفارین و داروهای کاهش دهنده فشار خون مصرف می کنند، نباید جینسینگ مصرف کنند.

* همچنین باید از مصرف سایر مواد محرک مانند چای، قهوه و نوشابه های کولادار همراه با جینسینگ خودداری نمود.

آشنایی با خواص جوز هندی

جوانه گندم

جو

جعفری

توت فرنگی

خواص دارویی توت سفید

• واکسن مالاریا از بزاق پشه‌ها ساخته می‌شود

درخت توت از درختان بزرگ و مرتفعی است که ارتفاع آن به ۲۰ متر و قطرش به یک متر می‌رسد. این درخت بومی چین است و در چین مرکزی و شرقی به صورت بومی وجود دارد. توت قرن‌ها پیش به اروپا برده شد. این درخت در آمریکا در اوایل دوران استقلال این کشور به عنوان منبع غذایی برای کرم ابریشم مورد استفاده قرار گرفت.

توت در اکثر کشورهای جهان ازجمله در نقاط استپی و شمال ایران کشت می‌شود و حتی به طور خودرو در جنگل‌های شمال ایران پراکنده شده است. تنها میوه درخت توت نیست که استفاده می‌شود.

برگ توت در بهار برای تربیت کرم ابریشم و در پاییز به مصرف دام می‌رسد. چوب آن در مصارف مختلف نجاری و خصوصا تهیه تار و در شمال کشور برای طبقه‌بندی، تلنبار و همچنین مال‌بند برای گاوآهن برنج‌کاری به کار می‌رود.

پوست شاخه‌های جوان نیز برای بسته‌بندی و بستن پیوند مورد استفاده قرار می‌گیرد. برگ درخت توت سفید، به عنوان تنها غذای کرم ابریشم، اهمیت اقتصادی ویژه‌ای ‌دارد و گاه درخت توت اساسا به همین منظور کاشته می‌شود.

توت میوه‌ای پرخاصیت و البته پرکالری است. یکصد گرم توت که تقریبا معادل یک فنجان است حاوی ۶۱ کالری انرژی است. هر فنجان توت حاوی ۰٫۹ گرم پروتئین است. البته باید توجه داشت که پروتئین توت، پروتئین گیاهی است. این حجم توت ۱٫۱ گرم چربی دارد و حاوی ۱۶ میلی‌گرم کلسیم است. میزان کلسیم توت قابل توجه است. بد نیست بدانید میزان توصیه شده‌ کلسیم ۸۰۰ میلی‌گرم در روز است. یکصد گرم توت همچنین حاوی ۰٫۸ میلی‌گرم آهن،
۲۸۰ واحد بین‌المللی ویتامین آ ، ۰٫۰۲ میلی‌گرم ویتامین بی یک

، ۰٫۰۶ میلی‌گرم ویتامین بی ۲ ،۱٫۱ میلی‌گرم ویتامین B3 و ۱۶ میلی‌گرم ویتامین c است. توت همچنین حاوی مقادیر بالایی آب، فیبر، تانن و منیزیم است. بد نیست بدانید هر ۱۰۰گرم توت خشک ۳۶۰ کالری انرژی تولید می‌کند.

قند موجود در توت سفید برای کسانی که مبتلا به مرض قند هستند ضرر ندارد. به همین علت به آنها توصیه می‌شود به جای قند، چای را با توت خشک بخورند.

این میوه خوشمزه دارای آنتی‌اکسیدانی به نام آنتوسیانید است. آنتی‌اکسیدان موجود در این میوه فواید بسیاری برای سلامتی دارد که یکی از آنها کاهش میزان کلسترول بد خون و جلوگیری از ابتلا به بیماری‌های قلبی و عروقی است.

نقش دیگر آنتی‌اکسیدان‌ها پیشگیری از سرطان است، به همین دلیل مصرف توت برای پیشگیری از سرطان توصیه می‌شود.توت سفید حاوی فیبر فراوانی است، به همین دلیل ملین خوبی است.

توت در سهل کردن جریان ادرار نیز نقش دارد.

مصرف این میوه وزن را کاهش می‌دهد. طبق یافته‌های پژوهشگران فیبرهای نامحلول موجود در توت کالری جذب شده در بدن را کاسته و موجب کاهش وزن می‌شود.

توت حاوی مقدار قابل توجهی ویتامین c و آهن است، از این رو مصرف آن برای کسانی که کم‌خونی دارند توصیه می‌شود.

جوشانده پوست خشک شاخه‌های جوان و تازه درخت این میوه، ملین و روان‌کننده مزاج است.

توت به علت داشتن انواع ویتامین‌های گروه B در کاهش و رفع ترس، عصبانیت، خمودی، اضطراب و هیجان موثر است.

ویتامین A موجود در توت باعث رشد ناخن‌ها و تقویت چشم می‌شود.

توت سفید
مواد غذایى موجود در توت کدام است و چه موقع باید خورد تا مفید واقع شود؟
اگر فصل توت باشد، توت سفید را در همه جا مى توانید بیابید. مى خواهید بدانید این میوه ریز که گاهى درخت آن کهن شده و دانه هاى شیرین که بر درختى بزرگ جا دارد و خود را به این طرف و آن طرف مى رساند چه خواصى دارد و از نظر غذایى و دوایى چه نقشى را بازى مى کند.
درخت توت سفید که توت کرم ابریشم هم مى گویند در تمام ایران پراکنده است . در قدیم که خانه ها وسعت زیادى داشت و اغلب باغ و باغچه اى هم که در این خانه ها وجود داشت ، کم و بیش یک یا دو درخت توت سفید در آنجا به چشم مى خورد که وقتى میوه آن مى رسید آن را مى تکانیدند و مى خوردند اما فعلا با کوچک شدن خانه ها و وسعت شهرها درختان توت کم و بیش در شهرها ناپدید شده اند و باید براى دیدن درختان توت و خوردن میوه آن به حومه شهرها رفت .
به خاطرم مى آید سى و چهار سال پیش که در ارومیه بودم نزدیک شهر توتستانهاى وسیعى بود که درختان آن را پیوند زده و پرورش داده بودند. هنگامى که توت این درختان نزدیک به رسیدن بود عده اى روزها آلتى را که از دو تخته ساخته شده بود به هم مى زدند تا کلاغ و گنجشک و سار از آن دور شوند و توتها از حمله آنها مصون باشند.
اغلب ، عصرها مردم ارومیه براى خوردن توت به آنجا مى رفتند، توتى که از این درختان چیده مى شد بزرگى آن به اندازه یک بند انگشت بود و به قدرى آبدار و شیرین بود که اغلب شیرینى آن دل آدم را مى زد
شنیده ام که توت سفید خراسان هم بى اندازه آبدار و شیرین است و در فصلى که به دست مى آید یکى از میوه هاى معروف خراسان محسوب مى شود.
تاریخچه درخت توت
درخت توت سفید یا توت کرم ابریشم ، گهواره پرورش آن در چین بوده است و از آنجا به سایر نقاط ایران پراکنده شده است . در چین بیشتر براى خوراک کرم ابریشم درخت توت سفید را پرورش مى دادند. توت سفید وقتى به ایران آمد با آب هواى ایران سازگارى بسیار نشان داد و میوه آن پر آب و شهداگین شد. زیرا این درخت در جایى که آفتاب دارد و هوا نسبتا خشک است خوب رشد مى کند و میوه آبدار و شیرینى مى دهد و اگر شاخه هاى آن را قطع نکنند گاهى آن قدر بالا مى رود که ارتفاع آن به بیشتر از هجده متر مى رسد.
درخت توت سفید را در قرن پانزدهم از ایران به فرانسه برده و کشت کرده اند. کشت آن در جنوب فرانسه که داراى آفتاب زیادى شبیه به ایران است رشد کرده و زیاد شده است .
توت سفید چه موادى دارد؟
توت سفید داراى کمى از ماده ((آلبومى نوئید)) مواد چربى ، پکتین و سقز است . همچنین سرشار از مواد قندى گلوکوز، املاح معدنى ، و اسید سوکسینیک و ویتامین هاى ((آ)) و ((ث )) مى باشد.
چه وقت باید توت خورد؟
بطور کلى باید وقتى توت خورد که شکم از غذا خالى باشد و بهترین موقع آن صبح ناشتا و یا عصر در فاصله غذاى ظهر و شام است که زود هضم مى شود و مواد غذایى آن جذب بدن مى شود. معمولا اگر روى غذاهاى سنگین ، مخصوصا گوشتى آن را بخورند هضم آن مشکل مى شود و تولید نفخ در شکم و روده ها مى کند.
به همین علت است که حکیم ابونصر هروى در کتاب خود توصیه مى کند که موقعى توت بخورند که شکم خالى باشد. ((چون توت را بخورند وقتى که معده پاک بود، زود از معده بشود و اندر تن هیچ خلط برنیانگیزد.))
ابوبکر مطهر جمالى یزدى در کتاب فرخ نامه مدعى است که اگر بخواهند میوه توت سفید، سیاه شود، گودالى نزدیک ریشه درخت توت بکنند و دو غربال توت سیاه در بن درخت انبار کنند تا سال دیگر توت سفید، توت سیاه به بار آورد. همچنین اگر توت سفید در بن درخت توت سیاه کنند سپید گردد؟!
در ایران توت سفید را وقتى رسید خشک مى کنند و در زمستان به عنوان غذاى پر انرژى مثل کشمش مى خورند. از توت سفید شیره اى مثل شیره انگور مى پزند که مصرف آن مشابه شیر انگور است . کسانى که مرض قند دارند اغلب به جاى قند سفید مصنوعى ، چاى خود را با توت خشک مى خورند. برگ درخت توت را هم به مصرف غذاى کرم ابریشم مى رسانند.
پوست شاخه هاى جوان درخت توت را اگر خشک کنند و خشک کرده آن را در آب بجوشانند و بنوشند لینت مزاج مى آورد. چنانکه حکیم موفق مى گوید:
((پوست دار توت را چون بپزى آبش اسهال طبیعت کند.))

شاه توت :

تمشک

تمبر هندی