پاسخ به:عطار باشی
شنبه 19 شهریور 1390 4:14 PM
چغندر (سلق)
| چغندر BEETS نام علمی Beta vulgaris گياه شناسي چغندر را از قديم شناختند و حتي در حدود چهار قرن قبل از ميلاد بخواص درماني آن آَشنا بوده و از آن استفاده مي كرده اند . چغندر بطور بومي در ناحيه مديترانه و شرق اروپا وجود داشته است و در حال حاضر در بيشتر نقاط دنيا كشت مي شود . چغند دو نوع مي باشد يك نوع آن چغندر معمولي است برنگ بنفش تيره و يا قرمز است و نوع ديگر آن چغندر قند است برنگ زرد روشن مي باشد كه بمقدربسيار زياد در نقاط مختلف دنيا براي استفاده از شكر آن کشت مي شود . چغندر خوب آن است كه زياد در خاك نمانده باشد و يا باصطلاح جوان باشد زيرا چغندري كه زياد رسيده باشد سفت مي شود .چغند پير معمولا گردني باريك درد و شيارهايي روي آن بوجود مي آيد . خواص داروئي: برگ چغندر خواص درماني بسياري درد 1-بعنوان ملين و رفع يبوست بكار مي رود 2-تقويت كننده كليه است 3-درمان كننده التهاب مجاري ادرار است 4-بعنوان مصرف خارجي براي پانسمان زخم و درمان تاول مصرف مي شود. ّ چغندر مخلوط با آّ ب هويج دفع كننده سنگ كيسه صفرا نيز هست . شربت چغندر بهترين نوشابه و تقويت كننده بدن و دافع سموم بدن است . خواص چغندر از نظر احادیث : بر ساحل بهشت روئیده است و در آن شفای دردهاست استخوان را کلفت میکند و گوشت میرویاند و برگ آن صالح است که غذای بیمار باشد زیرا که در آن شفا است و دردی و دردسری ندارد خواب را برای بیمار آرام میکند اما باید از ریشه آن بپرهیزند زیرا سودا را زیاد میکندچغندر ریشه جزام را از بن می کند و چیزی داخل شکم بیمار برسام ( آماس پرده های حجاب حاجز ) دارد نشده و همراه با گوشت گاو برای سفیدی ( ظاهرا سفیدی چشم ) مفید است خوردن پخته ان هم به تنهایی و هم به همراه گوشت گاو و خوردن برگ آن |
