قابل توجه دیابتی ها

ورزش از نوع هوارسان ( ائروبیک ) باشد .
حرکات ورزشی به آهستگی شروع شوند .
● هر جلسه ورزش شامل موارد زیر باشد :
۱) ۱۰-۵ دقیقه گرم کردن بدن با حرکات خمو راست شدن و نرمش
۲) ۲۰ -۳۰ دقیقه ورزشهای هوا رسان با میزان مشخص افزایش ضربان قلب حد اکثر میزان ضربان قلبی در خانمها =سن-۲۲۰ حداکثر ضربان قلب در آقایان = ( سن) یک دوم - ۲۰۵
۳) ۱۵ تا ۲۰ دقیقه ورزشهای سبک و نرمش برای سرد کردن بدن
هر هفته ۳-۵ بار حرکات ورزشی انجام شود .
● مراقبتهای ویژه
▪ افراد دیابتی باید:
- کارت هویت بیماری خود را همراه داشته باشند . تا در صورت بروز نشانه های غیر طبیعی
- هنگام حرکات ورزشی ، دیگران از مشکل آنها مطلع شوند .
-میزان قند خون را در طول ورزش و بعد از آن کنترل کنند .
- یک وعده کربوهیدرات سریع الاثر ( مانند آب نبات ) همراه داشته باشند .
- از عرق کردن بیش از حد و در نتجه از دست دادن مایعات بدن خودداری کنند .
- از جوراب و کفش مناسب استفاده نمایند .
- قبل ، حین ،و بدنبال انجام حرکات ورزشی ، با توجه به شدت و نوع فعالیات بدنی ،مواد قندی اضافه مصرف کنند .
- در صورت انجام ورزش های سنگین مثل هوهنوردی و ورزشهای بیش از یک ساعت ، میزان انسولین تزریقی را به میزان ۳۰%تا۴۰% کاهش دهند .
● مراقبتهای ویژه در صورت وجود عوارض مزمن دیابت
افراد دیابتی که پاهایشان دچار نوروپاتی ( اختلال اعصاب محیطی ) گردیده و دچار بی حسی در پاها شده اند ، باید از دویدن خودداری کنند . ورزش مناسب برای این افراد دوچرخه سواری یا شنا است .
افرادی که به عارضه چشمی دیابت (رتینوپاتی ) مبتلا شده اند ، باید از ورزشهایی نظیرتکان دادن و بالا بردن سر و یا ورزشهایی که سر در وضعیت پایین تر از بدن قرار می گیرند ، بپرهیزند .این حرکات سبب افزایش فشار داخل جمجمعه می شود . و خطر خونریزی داخل چشم را افزایش می دهد.
افرادی که فشار خون بالا دارند نیز باید از ورزشهای ذکر شده خودداری کنند . ورزشهای مناسب برای این افراد ورزشهایی است که با حرکات دست و پا همراه هستند
● ورزشهای مناسب برای افراد دیابتی
همان طور که بیان گردید تمرینات هوارسان به فعالیتهایی گفته می شوند که با مصرف زیاد اکسیژن همرا باشند .تمرینهای هوارسان شامل دویدن در مسافتهای طولانی و با آهنگ آرام است . تغییرات مثبت بدنی که در پی ورزشهای هوارسان پدید می آید عبارتند از :
۱- حجم خون افزایش پیدا می کند ، در نتیجه النتقال اکسیژن به سلولهلی بیشتر و در نهایت استقامت در فعالیتعای طو لانی بیشتر می شود .
۲- ظرفیت ششها افزایش می یابد .
بطور کلی ورزشهای هوارسان بیشترین اثر را برآمادگی قلبی -عروقی دارند . هر نوع فعالیت یا تمرینی را که انتخاب می کنید باید به آن علاقه داشته باشید تا بتوانید سالهل آن را انجام دهید . تحقیقات نشان داده اند که فعالیت هایی مانند اسکی استقامت ، شنا ، دویدن آرام ،دوچرخه سواری و پیاده روی بهترین شرایط هوارسان را ایجاد می کنند .

انسولین هورمونی است که به گلوکز موجود در گردش خون (قند خون) کمک می کند تا به بافت های بدن وارد شده و در آن جا برای تبدیل شدن به انرژی ذخیره شود.
انسولین در واکنش مستقیم به افزایش میزان گلوکز در خون و از غده پانکراس ترشح می شود.
اگر میزان طبیعی انسولین نتواند سطح گلوکز خون را کاهش دهد و آن را در بافت ها ذخیره کند تا بعدها به صورت انرژی در بدن آزاد شود، غده پانکراس انسولین بیشتری ترشح می کند. اگر چه در برخی از افراد این ترفند کارآیی دارد اما در برخی دیگر این میزان اضافی انسولین باز هم قادر نیست گلوکز را به بافت ها وارد کرده و برای تبدیل شدن به شکل انرژی در آنها ذخیره کند.
به این ترتیب این افراد همزمان هم گلوکز و هم انسولین بالایی در خونشان دارند. هنگامی که برای ذخیره گلوکز خون در بافت ها مقادیر بالایی از انسولین لازم است، حالتی به نام مقاومت به انسولین ایجاد می شود. مقاومت به انسولین بخشی از گروهی از ناراحتی های پزشکی است که اغلب با هم و در بیماری به نام سندرم مقاومت به انسولین یا سندرم متابولیک X دیده می شود.
این بیماران اغلب کلسترول بالا و فشار خون بالایی نیز دارند و خطر بروز دیابت نوع دوم در این افراد بالا است. در حال حاضر هیچ آزمایشی برای تشخیص مقاومت به انسولین وجود ندارد.
در خانواده بسیاری از بیماران مقاوم به انسولین، افرادی مبتلا به دیابت وجود دارند. این افراد اغلب چاق بوده یا اضافه وزن دارند و به طور منظم ورزش نمی کنند. در حال حاضر، هیچ درمان دارویی توصیه شده ای برای مقاومت به انسولین وجود ندارد.
بیماران مبتلا به سندرم مقاومت به انسولین معمولا سال ها پیش از ابتلا به دیابت، کلسترول بالا و فشار خون بالا، به این حالت دچار می شوند. با کنترل وزن، ورزش کردن روزانه و رژیم غذایی سالم با چربی پایین و فیبر خوراکی بالا، بسیاری از این بیماران می توانند از بروز بیماری های مزمن جدی اجتناب کنند.
بر اساس این گزارش، حدود ۸۰ میلیون آمریکایی در حال حاضر در این کشور مقاومت به انسولین دارند که سبب بالا رفتن گلوکز خون و مقادیر زیاد انسولین در گردش خون می شود. بیماری های مزمن متعددی با این بیماری مرتبط هستند.
لازم به ذکر است که مقاومت به انسولین وضعیتی است که در آن حتی در صورت ترشح انسولین کافی به وسیله پانکراس، بافت ها قادر به برداشتن گلوکز از گردش خون نیستند. در نتیجه، پانکراس باز هم انسولین بیشتری ترشح می کند تا با گلوکز بالای خون مقابله کند. بنابراین در سیستم گردش خون یک فرد مبتلا به مقاومت به انسولین، سطوح انسولین و گلوکز افزایش پیدا می کند.
هیچ علایم خاصی در افراد مبتلا به مقاومت به انسولین وجود ندارد. هر چند، بیماری های مزمن متعددی وجود دارند که با مقاومت به انسولین در ارتباطند. این بیماری ها عبارت از دیابت نوع دوم، هایپرلیپیدمی، فشارخون بالا و عارضه تصلب شرایین هستند.
دیابت نوع دوم به وضوح با سطوح بالای انسولین در ارتباط است. پس از سال ها بالا بودن سطوح انسولین که به منظور کمک به کنترل گلوکز بالای خون ترشح می شود در نهایت پانکراس دیگر نمی تواند انسولین مورد نیاز را تامین کند. گلوکز خون شروع به بالا رفتن می کند که به بروز این نوع دیابت منجر می شود.
هایپرلیپیدمی به معنی پایین بودن کلسترول خوب و افزایش میزان کلسترول بد و تری گلیسیرید بالا است که نتایج آزمایشگاهی معمول در فرد مبتلا به دیابت نوع دوم هستند.
فشار خون بالا با مقاومت به انسولین ارتباط دارد اما مشخص نیست که چگونه سطوح بالای انسولین بر فشارخون تاثیر می گذارد.
همچنین پژوهشگران معتقدند که ارتباطی قوی بین مقاومت به انسولین و تصلب شرائین وجود دارد. اگرچه دانشمندان هنوز در تلاش هستند دریابند چگونه سطوح بالای انسولین با تغییرات ایجاد شده در سرخرگ ها مرتبط است و از این طریق می تواند منجر به حمله قلبی یا سکته شود.
به گفته متخصصان پیشگیری بهترین درمان برای مقاومت به انسولین و آن گروه از بیماری هایی است که بخشی از سندرم مقاومت به انسولین را تشکیل می دهند.
داشتن یک شیوه زندگی سالم موثرترین نسخه برای پیشگیری است. این به معنای دستیابی به یک وزن سالم و ابقاء آن، ورزش کردن به مدت ۳۰ دقیقه در روز یا بیشتر و داشتن یک رژیم غذایی غنی از فیبر و با محتوای پایین چربی است.
ورزش و کاهش وزن حقیقتا به بافت ها کمک می کنند تا به نحو موثرتری به انسولین پاس دهند. فیبر نیز مهم است چرا که افزایش فیبر رژیم غذایی سطوح انسولین موجود در گردش خون را کاهش می دهد.
لازم به یادآوری است که در حال حاضر هیچ دارویی که اثربخشی آن در درمان مقاومت به انسولین یا پیشگیری از بروز سندرم مقاومت به انسولین ثابت شده باشد، وجود ندارد.

عدم کنترل دیابت (قند خون بالا و یا پایین ) در طولانی مدت، می تواند اثرات جبران ناپذیری را بر روی اعضای مختلف بدن داشته باشد. این عوارض به دو دسته بلند مدت و کوتاه مدت تقسیم می شود که شرح هر کدام به قرار زیر است:
● عوارض بلند مدت
ـ نابینایی: تحت کنترل نبودن قند خون، اثر تخریب کننده ای روی عروق شبکیه چشم داشته و می تواند موجب بروز تاری دید و نابینایی شود.
ـ آسیب کلیوی: کلیه ها نیز در صورت بالا بودن قند خون، آسیب دیده و دیالیز را به دنبال خواهد داشت.
ـ پای دیابتی: عدم کنترل قند خون و عدم مراقبت صحیح از پاها، موجب ایجاد زخم هایی در پا می شود. این زخم ها می تواند به از کار افتادگی و قطع پاها منجر شود. علاوه بر کنترل قند، هر روز پاهای خود را معاینه نمایید و کفش مناسب بپوشید.
ـ بیماری های قلبی و عروقی: دیابت کنترل نشده، احتمال حمله قلبی، سکته مغزی و فشار خون را افزیش می دهد.
ـ عوارض عصبی: اعصاب حسی و حرکتی اندامها مخصوصاً پاها در اثر قند خون بالا دچار آسیب می شوند که معمولاً به صورت بی حسی و گز گز کف پا خود را نشان می دهد. از دیگر عوارض عصبی، می توان به ناتوانی جنسی در آقایان اشاره کرد.
ـ عفونت لثه و دندان: افراد دیابتی بیشتر در معرض خطر عفونت لثه ها و پوسیدگی و لق شدن دندان ها هستند. لذا توصیه می شود بهداشت دهان و دندان را دقیقاً رعایت کنید.
● عوارض کوتاه مدت
ـ کُمای دیابتی: اگر قند خون بیش از حد بالا باشد، فرد در معرض خطر اسیدی شدن خون (کتو اسیدوز دیابتی) و حتی رفتن به کُمای دیابتی خواهد بود.
چرا برخی اوقات قند خون بیش از اندازه بالا می رود؟ مصرف نکردن انسولین یا قرص، پرخوری، کاهش فعالیت فیزیکی، استرس و فشارهای عصبی، عفونت، جراحت یا بیماریهای دیگر از عوامل بالا رفتن قند خون هستند.
▪ توجه:
در بسیاری از موارد، قند خون بالا هیچ کدام از علائم فوق را ندارد و شما فقط با اندازه گیری قند خون در آزمیشگاه و یا با دستگاه متوجه آن می شوید. اگر قند خونتان بیش از حد بالا رفت، با فواصل زمانی کمتری قندتان را اندازه گیری کنید. در صورت وجود کتون در ادرار با پزشک معالجتان تماس بگیرید. مصرف دارو و انسولین را طبق برنامه ادامه دهید و مایعات بدون قند بیشتری بنوشید. در صورت عدم وجود کتون در ادرار، به فعالیت بدنی بپردازید.
هیپوگلیسمی (قند خون پایین): اگر همواره از مقدار قند خونتان آگاه نباشید و قندتان بیش از حد پایین آید، ممکن است منجر به ضعف یا بیهوشی شود.
ـ دلایل هیپوگلیسمی: مصرف انسولین یا دارو بیش از حد عادی، فعالیت فیزیکی بیش از حد عادی، حذف یک وعده یا میان وعده غذایی.
ـ علائم هیپوگلیسمی: طپش قلب، گرسنگی شدید، لرزش بدن، عرق سرد، درد شکم و تهوع، پوست سرد و رنگ پریده، اختلال دید، سردرد، خستگی و بی حالی، خواب آلودگی، از دست دادن تمرکز، اختلال در صحبت کردن.
● توجه: برای اطمینان از هیپوگلیسمی حتماً قند خونتان را اندازه گیری کنید. اگر از وقوع هیپوگلیسمی مطمئن شدید، مقداری مواد قندی یا مایعات شیرین میل نمایید. مثلاً چند حبه قند یا مقداری آب میوه مناسب می باشد.