گلدان ها بعد از تو پريشان شده اند
محتاجِ نم و شبنم و باران شده اند
از وقتي که به آسمان کوچيدي
گل ها همه آفتاب گردان شده اند
قيصر! بي تو لب از سخن دوخته ايم
چون لاله نه، مثل تو جگر سوخته ايم
آخر ما در کلاس دَرسَت استاد
دستور زبان عشق آموخته ايم
و ..
آهاي اي عکس روي بوم.. قيصر!
نگاهِ خسته ي مغموم.. قيصر !
کنارِ نام تو هر وصفِ زيبا
سزاوار است، جز "مرحوم قيصر"
احسان پرسا
