علائم فیزیكیPhysical signs
این علائم ممكن است در حین معاینه بازیكن مشخص شود. از دست دادن هوشیاری ، آسیب دیدگی بافت محل ضربه خورده ، تشنج شدید ، حمله ناگهانی مغزی ، راه رفتن غیر طبیعی ، اختلال و بی تعادلی بدون حركت اعضای بدن ، از دست دادن تعادل ، تأخیر بسیار در پاسخ به سؤالات یا تعقیب مسائل ، ترسو بودن ، عدم توانایی تمركز ، بروز رفتار غیر مناسب و غیر طبیعی و بالاخره كاهش مشخص توانایی بازی.
پزشك یا مسئول امور پزشكی تیم باید با تستهای مختلف شناسایی و تشخیص آسیب دیدگی مغز بازیكنان در شرایط اضطراری آشنا باشد . از جمله اینها باید به تست های نروفیزیولوژیك اشاره كرد. ( به عنوان مثال تست های عملكرد حافظه و تمركز ) . البته آزمایش های سریع و كوتاه توصیه شده نمی تواند اهمیت و اطمینان تست های نروفیزیولوژیك را داشته باشد.
آزمایش های نروفیزیولوژیك یكی از اصلی ترین مراحل ارزیابی بروز آسیب دیدگی است كه در تشخیص و انجام كمكهای لازم در بازیكن بسیار مؤثر است. برای بالا بردن كیفیت و نتیجه گیری از این تستها ، ابتدا باید یك تست پایه انجام شود. ( تفاوت قدرت و توانایی یك بازیكن آماده در قبل و بعد از چنین آسیب دیدگی هایی كامل مشخص می شود. )
عكسبرداری بافتهای مغزی – عصبی مثلMRI و CT اسكن در چنین مواردی كاملاً تعیین كننده است و مورد توجه قرار می گیرد. دیگر روش تشخیص بررسی و آنالیز بیوشیمی سرمهایی مثلSIOOB پس از آسیب مغزی مهم است. مطالعات ژنتیك نیز در تشخیص ضربه مغزی قابل استفاده است.
بازی با تردید ممنوع !
هنوز در مورد این كه چه زمانی بازیكن به طور كامل از آسیب مغزی بهبود یافته و می تواند به میدان بازگردد راهكارهای تشخیصی یا دستورهای مشخصی منتشر نشده ، اما پزشك تیم باید شخصاً مواردی را كه بر طبق آن نباید به بازیكن اجازه حضور در بازی یا تمرینات را بدهد مدنظر داشته باشد. با این همه ، اگر یك بازیكن هر یك از نشانه ها یا علایم آسیب یا ضربه مغزی را نشان داد، موارد زیر لازم الاجرا خواهد بود.
1- به بازیكن نباید اجازه داده كه تمرین یا مسابقه آن روز را ادامه دهد.
2- بازیكن را تنها گذاشت و باید از او مراقبت كرد تا عارضه احتمالی شناسایی شود.
3- بازیكن باید از نظر پزشكی مورد معاینه قرار بگیرد.
4- بازگشت به میدان باید پس از انجام مراحل و معاینات دقیق صورت بگیرد.
در صورت وجود علایم مشخص ، بازیكن حق بازگشت به میدان را نخواهد داشت. این علایم با عبارت « وقتی مشكوك است او را بیرون بگذارید» معرفی می شود.
بازگشت بازیكن پس از برخورد شدید پس از مراحل زیر ممكن خواهد بود:
1- مدتی استراحت مطلق و عدم وجود نشانه های عارضه و صدمه دیدگی . البته مورد دو باید انجام شود.
2- تمرینات سبك هوازی مانند را ه رفتن یا كار با دوچرخه ثابت .
3- تمرینات ویژه ورزشی ( مثل اسكیت در هاكی یا دویدن در فوتبال ) .
4- تمرینات روزمره بدون برخورد با بازیكنان و بصورت انفرادی .
5- تمرینات كامل پس از تأیید كامل كادر پزشكی .
6- حضور در مسابقات .
توجه داشته باشید در این مراحل پشت سرهم ، بازیكن وقتی اجازه آغاز مرحله بعدی را خواهد داشت كه در مرحله قبلی بدون هیچ علامت یا مشكل خاصی كار خود را دنبال كرده باشد. در صورتی كه هر یك از علایم بعد از ضربه بروز كند، باید بازیكن را بلافاصله به مرحله قبلی بازگرداند . توجه داشته باشید كه پس از یك روز، او آمادگی رفتن به مرحله جلوتر را داشته باشد .
