امام باقر علیه السّلام مى‏فرماید: پیش امیر المؤمنین علیه السّلام «إِذا زُلْزِلَتِ الْأَرْضُ زِلْزالَها» «هنگامى كه زمین، به سخت‏ترین زلزله خود به لرزه در آید» تلاوت شد تا رسید به «وَ قالَ الْإِنْسانُ ما لَها  یَوْمَئِذٍ تُحَدِّثُ أَخْبارَها».  «و در آن روز، آدمى گوید (اى عجب) زمین را چه پیش آمده است؟!» آن هنگام زمین، مردم را به حوادث (بزرگ آگاه سازد) (سوره زلزال: آیه 1- 4)

حضرت فرمود: من «الانسان» هستم و به من اخبار گفته مى‏شود.

ابن الكوّاء گفت: یا امیر المؤمنین «وَ عَلَى الْأَعْرافِ رِجالٌ یَعْرِفُونَ كُلًّا بِسِیماهُمْ» (سوره اعراف آیه 46) در اعراف، مردانى هستند كه همه آنها به سیماى خود شناخته مى‏شوند چه كسانى هستند؟

حضرت فرمود: «ما اعراف هستیم و یاران خود را از سیماى آنها مى‏شناسیم و ما اعرافیها بین بهشت و جهنم مى‏ایستیم. كسى وارد بهشت نمى‏شود مگر اینكه ما او را بشناسیم و او ما را بشناسد. و كسى وارد آتش نمى‏شود مگر اینكه ما او را نشناسیم و او ما را نشناسد».

ابن الكوّاء اظهار تشیع مى‏كرد و على علیه السّلام او را با جمله «واى بر تو» مخاطب قرار مى‏داد، وقتى كه جنگ نهروان پیش آمد، ابن الكوّاء طرف مقابل قرار گرفت و با آن حضرت جنگید! مردى پیش آن حضرت آمد و گفت: من تو را دوست دارم.

حضرت فرمود: «دروغ مى‏گویى».

آن مرد گفت: سبحان اللَّه! مثل اینكه قلبم را مى‏داند.

یك نفر دیگر آمد و گفت: من شما اهل بیت پیامبر را دوست دارم.

حضرت فرمود: «دروغ مى‏گویى، ما را نه مخنّثى دوست مى‏دارد و نه دیّوثى و نه ولد الزّنایى و نه كسى كه در حیض نطفه‏اش بسته شده است».

آن مرد رفت و وقتى كه جنگ بر پا شد در لشكر معاویه قرار گرفت.

جلوه‏هاى اعجاز معصومین علیهم السلام، ص  به نقل از 151بحار 42/ 17، حدیث 2.