|
اهــــــل دل ای نازنین هــایم ســـلام
|
|
ســایه تان اینجا همیـشه مســــــتدام
|
|
بـا شـما قلـــــبم منـــــوّر می شـــود
|
|
حــال من یك حـــال دیــگر می شـــــود
|
|
حـــــرف دل ، اینـجا پناهم داده است
|
|
دلـــــــبری قــــــولِ نگـــــاهم داده است
|
|
بزمتان ، جــــــانِ مــــــــرا بـر بـاد كـرد
|
|
حــــــرف دل ، مـــــا را چنین معـتاد كـرد
|
|
حـرف دل، پُر گشته از یــــاران عشق
|
|
گـــونه هـا تـَــــر گشته از باران عشـــق
|
|
عــاشــقان مبهوت خالش می شوند
|
|
مست و شـیدای "وصالش" می شـوند
|
|
حـــرف دل با گوش دل بشنیده است
|
|
او كـه حـــــق را در درونش دیده است!
|
|
روح من را می كشـــــــــاند تا "خیال"
|
|
حرف "آدین"، حـــــــــرف آن نیكو خصال
|
|
یــــــــــــادم آیــد از صــــــفای بـزممان
|
|
عـاشـــــــــقی بـا آن هـمه ، همرزممان
|
|
یـاد ایــــــّــــــامی قشــنگ افـــتاده ام
|
|
بـاز هـم ، من یـاد جـنــــــگ افــتاده ام
|
|
روزگـــــــــــاری جمعِ جمعی داشـتیم
|
|
بذرعشــق و عاشـــقی می كـاشـتیم
|
|
این صـــمیـــمیـــت بجز آنــجا نبــــــود
|
|
جـز كـنــــــــارِ ســـــــوله هـا بر پا نبــود
|
|
من در اینجا یاد سنــــــــــگر می کنم
|
|
عاشــــــــــقـــــــــی را باز باور می کنم
|
|
حــــرف دل ، دنیای حرفی آشـناست
|
|
حرف "پیمــان" و"حسینِ كیمیـــــا"ست
|
|
روح و جـــــــانِ بی ریـــــــــایی دارد او
|
|
حــــــرف هــــــــای كیمیـــــــایی دارد او
|
|
حـــــرف دل شـد، محفلِ دلهای صاف
|
|
محفــلِ "بی معرفت" ، " سیمرغ قـاف"
|
|
این "هبـــــــــــــــوطِ" آســمانیها ببین
|
|
سینه ایـن كهكشـــــــــــــــــانیها ببین
|
|
"بیقـــــــــراران"، بی قـراری می كنند
|
|
حــــرف دل را لالــــه كــاری می كــنند
|
|
از خــــــــــــدا خواهم بماند برقـــــــرار
|
|
او كه گــــاهی می كـند بـر ما گــــــذار
|
|
از "غریبسـتان "، صـــدایی می رسد
|
|
این صــــــدا حتماً به جایی می رســد
|
|
"ناشــــــناسان" ، آشـــــــنایـانِ دلـند
|
|
صـاحــــــــبانِ مخـــــــلصِ ایـن منزلــند
|
|
می شـــناسـد ناشـــناسی را دلـــم
|
|
پـُر شـدست از نـــــام او، ایـن محـفلم
|
|
ما تـــــمام دردهـــــــــا را می خـــریم
|
|
"بگـــذریم" و "بگـــذریم" و "بگـــذریم"!
|
|
می كند چشم انتظاری ، "سوته دل"
|
|
در دیـارِ بی قــــــــــراری ، ســـــوته دل
|
|
همرهی درعشق ومستی" گم شدست"
|
|
او خــــریـدارِ غـــــــــــمِ مـردم شـــــدست
|
|
درد دلــــــهـایـش دلِ دیــــــوانه بُـــــرد
|
|
دسـت ما بگـرفت و تـا میـــخانه بُــــرد
|
|
آتشی افكــــــــنده بر، این جـــــان ما
|
|
حـــــــرف دل از جـــانـبِ یـــــــاران مـــا
|
|
در دلـــم غوغا و شور و همهمَه ست
|
|
تشنه ی یک جام "عبدالفـاطمَه" ست
|
|
با حضــــــــورش بزمِ داغی می شود
|
|
حرف دل ، تمثیلِ باغی می شـــــــود
|
|
یـــاد بـــاد آن روزگـــارانــی کــه بــــود
|
|
آسمـــــان و ابــــــر و بـــــارانی که بود
|
|
ای فـــــــــدای نـــــــــالـه هـــــا و آه او
|
|
هـر كــــــــجا باشــد ، خـدا همـــراه او
|
|
هم دل و هم دیده بر تــــــــــاراج رفت
|
|
روح و جان ، با نكته "حـــــــــلاّج" رفت
|
|
"دكـــــتر" آخر می رهاند جانِ خویش
|
|
عاقبت بگذشـــــــت از عـنوانِ خـویش!
|
|
نكته هایش نكته هایی دلكش است
|
|
گرچه گـاهی هم ز جنسِ آتش است!
|
|
همـرهی دارم كـــه از من دور نیست
|
|
نام اوبـا وزنِ شــعرم، جـــــــور نیست!
|
|
قصّــــــــــــه همسـنگران را باز خـواند
|
|
شعرمن ازوصــفِ نامش"بـاز مـــانـــد"!
|
|
قلـــــــــــــــعه ای دارد پُر از راز و رمـوز
|
|
سینه ای دارد پـــــــــُر از انـدوه و سـوز
|
|
پـا نــــــــهاد اینك بـه بـــازارِ جــــــنون
|
|
یـك "نمی دانـم" ز شهرِ آسمــــــــون"
|
|
حـــــرف دل ، دارد درونِ سینــــه اش
|
|
یك "هُـــدی" و قـــلب چـون آییـنه اش
|
|
او كـــــــــــه از غربت روایت می كــند
|
|
از جــــــدائی هـا شـكــــــــایت میکند
|
|
ای تمــــــــــامِ اهـل دل ، یاری كــنید
|
|
ایـن هــــــــدی را هـم نگـــهداری كنید
|
|
او از آمریـــــكا به ما دل بســته است
|
|
طفلكی شاید كه خیلی خسته است
|
|
من نـمی دانم كه این"پانیذ"،كیست
|
|
نقـطه چین هـااینهمه،ازبهرِ چیست!؟
|
|
لیـــك، انگاری كه خیلی با صفاسـت
|
|
چـون كـه بـا یـــارانِ خــوبم آشـناست
|
|
روح من دنــــــــبال "عـــــــــبدالله"رفت
|
|
تا عــــــــراق و كــــــــــــــربلا بـا آه رفت
|
|
باغ اینجـــــــا مملو از "گمنام" هاست
|
|
ســـر به ســـر آکـــنده از پیغام هاست
|
|
حرف دل فریاد جمعی عاشــــقســـت
|
|
حرف "صادق"، صَرف عشق از عاشقست
|
|
می شـــــــود آیـــا ز تنهایی نگـــفت؟
|
|
از دل "زهــــــرای شــــــیدایی" نگفت؟
|
|
از "علی" می گفت و محزون می شدیم
|
|
گــــــریه می کردیم و دلخون می شدیم
|
|
عـــاقبت زین خیمه نوری پر کــــشید
|
|
جام عشـــق و عاشقی را سر کشید
|
|
او کــــه ما را با خــودش همراز کــــرد
|
|
رفت و مـــــا را مـــــات آن پرواز کــــــرد
|
|
یادتان هسـت که از زندان چه گفت؟
|
|
یک "مهاجر" در غریبســتان چه گفت؟
|
|
"شاهدی" دارم که مدهوش است او
|
|
یــــــاد ســــرداران خــــاموش است او
|
|
همتـــــش مقـــبول حـــــق لایــــــزال
|
|
آرزو دارم برایــــــش من وصــــــــــــــال
|
|
ای "شـــلمچـــــه" ای غروبت پر ز راز
|
|
ای تــــمــــام نغمــــه هایت دلنــــــواز
|
|
می کشد گاهی به این محفل سرک
|
|
می برد ما را مدینه "روشــــــــــــنک"
|
|
میرســــــد یک نـــــــــازنین از راه دور
|
|
می شود "محجــــوبه ای" از مهد نور
|
|
او کــــــه از داغ پـــــــــــدر در غم تپید
|
|
زنـــــــده بــــــــادا یاد یـــاران شــــهید
|
|
می دهد این حــــــرف دل بوی گـلاب
|
|
بوی رحمت بوی "احسان" و "شهاب"
|
|
حــرف دل دارد همیشه "بوی سیب"
|
|
بوی "ســــلما" بوی "لیــــــلای غریب"
|
|
عاشقی اینجا پر از سوز و تب است
|
|
نام او حقا که "عبـــــدالزینــــب" است
|
|
"زینبیون" گــــوی ســـبقت می برند
|
|
عاشقی را هر چـــــه باشد می خرند
|
|
یک نفر دردی به جانـــــش می خرد
|
|
یک "بسیجی" غصه هایی می خورد
|
|
می وزد اینجا "نســــــــــیمی" دلربا
|
|
می بـــــرد مـــــا را به بــــاغ "ناکــــجا"
|
|
آفرین بر او که دریـــایـــی شـــدست
|
|
آفرین عشــــقی که یـلدایی شـدست
|
|
از زمیـــن تا آســــمانها فــــرش شد
|
|
حرف دل مست از میِ "ذوالعرش" شد
|
|
بنـــــده ای دارد عــزیـــز اینجا خــــدا
|
|
آفـــرین بر "مصــطـــفــــی" بر مصطفی
|
|
او کــــه شـــد همـــراه با مردانِ مرد
|
|
یــــاد یــــاران را در اینجــــــــا زنده کرد
|
|
"بنده ای" هم عاشق فرزند خویش
|
|
گوید او از کـــودک دلــــبند خـــــــویش
|
|
با دلـــی بشــکــسته از غم گوید او
|
|
از تـــمـــام درد و مـــاتـــم گــویــد او
|
|
ای خـــدا هـــرگز مبــاد اینجا عبوس
|
|
جان پاک "مـهـدیار" و این "ونــوس"
|
|
نکته های این "سمیرا" خواندنی است
|
|
نــام او در قلـــب اینجــا مـاندنی است
|