سیب...........

تو به من خندیدی

و نمی دانستی

من به چه دلهره از باغچه ی همسایه 

سیب را دزدیدم

باغبان از پی من تند دوید

سیب را دست تو دید

غضب آلوده به من کرد نگاه

سیب دندان زده از دست تو افتاد به خاک

و تو رفتی و هنوز

سالهاست که در گوش من آرام آرام

خش خش گام تو تکرار کنان

می دهد آزارم

و من اندیشه کنان

غرق این پندارم

که چرا باغچه ی کوچک ما

سیب نداشت.....

 در جواب :

 من به تو خندیدم ، 

چون که می دانستم ،

تو به چه دلهره از باغچه همسایه سیب را دزدیدی ،

پدرم از پی تو تند دوید ،

و نمی دانستی باغبان باغچه همسایه ،

پدر پیر من است! 

من به تو خندیدم ،

تا که با خنده تو، پاسخ عشق تو را خالصانه بدهم ،

بغض چشمان تو لیک لرزه انداخت به دستان من و 

سیب دندان زده از دست من افتاد به خاک ...

دل من گفت: برو ...

چون نمی خواست به خاطر بسپارد گریه تلخ تو را...

و من رفتم ...

و هنوز سالهاست که در ذهن من آرام آرام ...

حیرت و بغض تو تکرار کنان ،

می دهد آزارم ،

و من اندیشه کنان غرق در این پندارم ،

که چه می شد اگر باغچه خانه ما سیب نداشت...!