زندگینامه گاگارین
یوریالکسییویچ گاگارین، کیهاننورد روسیو متولد ۹ مارس ۱۹۳۴ میلادی، نخستین فضانورد جهان است. یوریگاگارین در روز ۱۲ آوریل ۱۹۶۱ توسط فضاپیمایوُستوک-۱ به مدت ۱۰۸ دقیقه مدار زمین را یک دور بطور کامل پیمود. عصر سفرهایفضاییانسان با این پرواز آغاز گشت. گاگارین به خاطر سفر فضاییتاریخیخود نشانها و عنوانهایافتخار بیشماریاز سراسر جهان دریافت کرد.
یوریالکسییویچ گاگارین، کیهاننورد روسیو متولد ۹ مارس ۱۹۳۴ میلادی، نخستین فضانورد جهان است. یوریگاگارین در روز ۱۲ آوریل ۱۹۶۱ توسط فضاپیمایوُستوک-۱ به مدت ۱۰۸ دقیقه مدار زمین را یک دور بطور کامل پیمود. عصر سفرهایفضاییانسان با این پرواز آغاز گشت. گاگارین به خاطر سفر فضاییتاریخیخود نشانها و عنوانهایافتخار بیشماریاز سراسر جهان دریافت کرد.
یوریگاگارین در تاریخ ۹ مارس ۱۹۳۴ میلادیدر روستایکلوشینو در نزدیکیشهر گژاتسک واقع در استان اسمولنسک در کشور روسیه (اتحاد شوروی) چشم به جهان گشود. نام شهر گژاتسک سالها بعد در ۱۹۶۸، به افتخار گاگارین به «شهر گاگارین» تغییر داده شد. پدرش الکسیایوانویچ گاگارین (۱۹۷۳-۱۹۰۲)، و مادرش آنا تیموفیونا ماتویوا گاگارینا (۱۹۸۴-۱۹۰۳) هردو در یک مزرعه تعاونیبه کار اشتغال داشتند. مادر او کتابخوانیقهار و پدرش درودگریحرفهایبود. این زوج ۴ فرزند داشتند که یوریسومین آنها بود. در دوران کودکی، از آنجاییکه پدر و مادر خانواده هر دو شاغل بودند، مسئولیت مراقبت از یوریبه عهده خواهر بزرگترش بود.
یوریروز یکم سپتامبر ۱۹۴۱ به دبستان رفت، اما در ۱۲ اکتبر همان سال روستایآنها را نیروهایآلمان نازیاشغال کردند و مدارس به مدت دو سال تعطیل شدند. همانند بسیاریاز خانوادههایدیگر در شوروی، خانواده گاگارین در طول جنگ جهانیدوم با مشکلات زیادیمواجه بودند. نیروهایاشغالگر در سال ۱۹۴۳ خواهر و برادر بزرگترش زویا و والنتین را برایکار اجباریبه اردوگاههاینازیها بردند، این دو تا پایان جنگ نتوانستند خانواده شان را ببینند.
یوریگاگارین در مدرسه دانشآموزیکوشا و درسخوان و به قول معلم مدرسهاش گهگاهیهم بازیگوش بود! او از کودکیبه پرواز علاقه داشت، هواپیما هایمدل میساخت و کتاب هایژول ورن را با علاقه مطالعه میکرد؛ معلم ریاضیو فیزیک او در طول جنگ جهانیدوم خلبان نیرویهواییشورویبوده، و این موضوع شاید در علاقه گاگارین به پرواز بیتاثیر نبوده باشد.
در ماه مه سال ۱۹۴۹ پس از اتمام تحصیلات ابتدایی، یوریدر یک مدرسه شبانه فنیآهنگریدر بخش ریختهگریبه کارآموزیمشغول شد. در سال ۱۹۵۱ برایادامه تحصیلات در هنرستان فنیساراتوف قبول شد. همزمان با تحصیل در هنرستان، یوریکه همیشه به پرواز علاقه داشت، به عضویت باشگاه هواییساراتف درآمد تا فوت و فن پرواز با هواپیمایسبک را فرا گیرد. پشتکار بالاییوریباعث شد که هم در هنرستان و هم در باشگاه پرواز بدرخشد، طوریکه در سال ۱۹۵۱ هم با رتبه درخشان از هنرستان فارغالتحصیل شد و هم نخستین پرواز انفرادیخود را با هواپیمایسبک یاک-۱۸ انجام داد.
پس از فارغالتحصیلیدر هنرستان و در ۱۹۵۵، یوریگاگارین به دانشکده نیرویهواییاورنبورگ رفت تا پرواز با هواپیما هاینظامیرا فراگیرد. مدت کوتاهیپس از پرتاب اسپوتنیک ۱ (اولین ماهواره ساخت بشر)، او در سال ۱۹۵۷ پس از دریافت مدرک خلبانیهواپیمایمیگ-۱۵ با امتیازات بالا از آنجا فارغالتحصیل شد. در همان دانشکده بود که با همسر آیندهاش «والنتینا گُریاچوا» آشنا شد، و دو سال پس از فارغالتحصیلی، یوریو والنتینا در ۱۹۵۷ میلادیباهم پیوند زناشوییبستند.
گاگارین به عنوان خلبان هواپیمایمیگ-۱۵ برایمدتیدر پایگاه هواییلوستاریدر منطقه مورمانسک در نزدیکیمرز روسیه و نروژ به خدمت مشغول شد، جاییکه پرواز در آن، به خاطر آب و هوایسخت منطقه خطرناک محسوب میشد.
یوریگاگارین جوان با ۱۵۷ سانتیمتر قد، مرد کوچکاندامیبود؛ نکتهایکه بعدها در انتخاب او به عنوان کیهاننورد تأثیر داشت. یوریگاگارین در سال ۱۹۵۹ پس از ازدواجش، درخواست کتبینامزدیخود را برایفضانوردیبه سازمان فضاییشورویتسلیم کرد. یک هفته بعد از او دعوت شد تا برایآزمایشهایمقدماتیپزشکیبه بیمارستان نیرویهواییدر مسکو برود.
سال ۱۹۶۰، سازمان فضاییشوروی، پس از مرحله اول گزینش، ۲۰ نفر از جمله گاگارین را برایپست فضانوردیبرگزید. سرگئیکارالیوف، پدر برنامه فضاییشوروری، خود بر انتخاب نامزدها نظارت کرده بود. همه این افراد الزاما بهترین خلبانان کشور نبودند : علاوه بر تسلط کامل به هوانوردیو توان تصمیمگیریصحیح در موقعیتهایدشوار، وزن، سلامت جسمیو قد آن ها از عوامل کلیدیدر انتخاب این افراد بود. موشکیکه قرار بود نخستین فضانورد را به فضا ببرد بر اساس موشک نظامیقارهپیمایدوربرد آر-۷ ساخته شده بود، که آن هم در اصل برایپرتاب کلاهک هستهایدر مسافت هایطولانیطراحیشده بود. برایهمین فضاپیمایوستوک-۱ سوار بر آن نمیتوانست بزرگتر از کپسول کلاهک هستهایباشد.
یکیاز مسایلیکه ذهن دولتمردان و مسئولین سازمان فضاییشورویرا مشغول کرده بود، انتخاب تاریخیمناسب براینخستین سفر فضاییبود. بر اساس اطلاعات کسب شده، مقامات شورویگمان برده بودند که برنامه اولین سفر فضاییآمریکا برایروز ۲۰ آوریل ۱۹۶۱ مقرر شده بود، و آنان مصمم بودند فضانورد خود را قبل از آن تاریخ به فضا بفرستند. در عمل، اولین فضانورد آمریکاییتا یک ماه بعد از آن تاریخ پرواز نکرد. برنامه آمریکا برایفرستادن فضانورد به بلند پروازیبرنامه شوروینبود، و فضاپیمایآمریکاییمرکوریقرار نبود مانند وستک به مدار زمین پرواز کند، بلکه میخواست پروازیکوتاه در مسیر پرتابهای(Ballistic) زیر مدار زمین در ارتفاع حدود ۱۰۰ مایلیداشته باشد. اما بر اساس تعاریف رسمی، میشد همین پرواز کوتاه را «اولین پرواز فضایی» دانست. به همین علت، بازه زمانیبین روزهای۱۱ تا ۱۷ آوریل همان سال برایاولین پرواز فضاییشورویدر نظر گرفته شد.
تا روزهایپیش از پرواز، هر شش عضو منتخب در گروه مورد آزمایشهایدشواریقرار گرفتند تا استقامت جسمیو روانیآنها محرز شود. روز ۱۷ مارس سال ۱۹۶۱ فضانوردان منتخب، تیم بزرگ پشتیبانیو گروهیاز مقامات رسمیوارد پایگاه فضاییبایکونور شدند.
روز ۸ آوریل یعنیتنها چند روز پیش از پرواز فضایی، یوریگاگارین به عنوان نامزد اصلیپرواز گزینش شد. گرمان تیتوف به عنوان فضانورد ذخیره تعیین شد تا در صورت بروز هرگونه مشکلیبرایگاگارین، بتواند بجایاو پرواز کند. در مورد دلایل انتخاب گاگارین حدس و گمان هایگوناگونیوجود دارد؛ برخیمعتقدند که پیشینه کارگریخانواده او، نام خانوادگیو یا حتیمحل تولد او باعث شده بود که حزب کمونیست شورویاو را به گرمان تیتوف ترجیح دهد. شکینیست که شخصیت گرم و اجتماعیو رسانهپسند او از دلایل مهم گزینشش بوده است.
پس از روشن شدن دو نامزد اصلیپرواز، سرگئیکارالیوف ضمن دیدار با گاگارین و تیتوف به آنها اطلاع داد که فضاپیما در تاریخ ۸ آوریل آماده خواهد بود و پرواز برایروزهای۱۰ تا ۱۲ آوریل برنامه ریزیشده است. دو روز بعد، جلسهایرسمیبا حضور مقامات بلند پایه دولت شوروی، مقامات سازمان فضاییشورویو هر شش فضانورد در یکیاز پایگاه هاینیرویهواییدر کنار رود سیردریا برگزار شد. این جلسه با سخنان سرگئیکارالیوف و با ارائه چکیدهایاز فعالیتهایگذشته و برنامه هایآینده آغاز شد. ویگفت: « با اینکه تنها ۴ سال از زمانیکه اولین ماهواره جهان را به فضا پرتاب کردیم میگذرد، ما برایفرستادن اولین انسان به فضا آمادگیکامل داریم. شش کیهان نورد اینجا حضور دارند و همگیبرایانجام این ماموریت از آمادگیلازم برخور دارند. تصمیم بر این شده که نخستین پرواز توسط یوریگاگارین انجام شود، و دیگران در پروازهایآتیشرکت کنند؛ [چون] تا پایان امسال ده فروند فضاپیمایوستوک برایپرواز آماده خواهند بود. سال آینده فضاپیماهاییبا ۲ و ۳ سرنشین خواهیم داشت، و فکر کنم کیهان نوردانیکه اینجا هستند بدشان نیاید ما را در این سفرهایفضاییهمراهیکنند. ما باور داریم که [این] فضاپیما برایپرواز کاملا آماده شده و پرواز موفقیخواهد داشت. یوریالکسییویچ، برایت آرزویموفقیت بسیار دارم».
در این میان خبرگزاریتاس، خبرگزاریرسمیدولت شوروی، سه بیانیهٔ گوناگون براینخستین پرواز فضاییتهیه کرد. بیانیه نخست، اعلام خبر موفقیت پرواز نخستین فضانورد جهان بود. بیانیه دوم در صورتیمخابره میشد که فضانورد برخلاف برنامهٔ پیشین در خاک کشوریغیر از شوروییا در اقیانوس فرود بیاید، و شامل درخواست کمک بینالمللیبراییافتن او بود. بیانیه سوم برایبدترین حالت یعنیاز دست رفتن فضانورد تهیه شده بود. خوشبختانه بیانیه هایدوم و سوم هیچگاه بکار نیامد.
تا پیش از پرواز گاگارین، هیچ انسانیبه فضا نرفته، خارج از جو زمین و در شرایط بیوزنیقرار نگرفته بود. پزشکان و روانشناسان و حتیبه قولیخود سرگئیکارالیوف نگران این بودند که فضانورد با ورود به مدار زمین و قرار گرفتن در بیوزنیاز یک سو، و مشاهده فضایبیکران و کره زمین از سویدیگر، تعادل روانیخود را از دست داده و دست به اقدامات غیرقابل پیشبینیبزند.
به همین دلیل فضاپیمایوستوک-۱ بگونهایساخته شده بود که تمام پرواز را بطور خودکار انجام دهد. تنها راه از کار انداختن کنترل خودکار و به دست گرفتن ناوبریفضاپیما، وارد کردن شماره رمز ویژهایدر سیستم ناوبریبود. این شماره رمز -عدد «۲۵»- رویکاغذینوشته شده و در پاکتیسربسته در داخل فضاپیما قرار داده شده بود. کنترل دستیفضاپیما تنها در حالتیامکان داشت که فضانورد در حالت روانیمناسب قرار داشته، توان باز کردن پاکت، خواندن شماره رمز، و وارد کردن آن شماره به سامانهٔ ناوبریرا داشته باشد!
یوریگاگارین در ساعت نه و هفت دقیقه صبح روز چهارشنبه ۱۲ آوریل ۱۹۶۱ به وقت مسکو، از پایگاه فضاییبایکونور با فضاپیمایوستوک-۱ (نام و شماره سریال: Vostok 3KA-2) و با رمز پرواز «درخت سرو» به عنوان نخستین فضانورد جهان به مدار زمین پرواز کرد. متخصصان در مرکز کنترل پرواز، بوسیله سه کانال رادیوییو یک کانال تلویزیونیبا گاگارین در مدار زمین ارتباط داشتند.
نخستین جملههاییکه گاگارین به زمین مخابره کرد این بود : «پرواز به خوبیادامه دارد، دید خوبیدارم، من زمین را میبینم، خیلیزیبا است». مشهور است که گاگارین در حال اوج گرفتن به مدار زمین، آهنگ یک سرود میهنپرستانه روسیرا زمزمه میکرده. این سرود «مام میهن میشنود» نام دارد. در حالیکه گاگارین در مدار زمین پرواز میکرد، درجه نظامیاو به افتخار موفقیتش از ستوانیبه سرهنگیارتقا پیدا کرد.
فضاپیمایوستوک-۱ پس از طیبخش بزرگیاز مسیر پرواز بر فراز قارهٔ آفریقا رسید و سیستم ناوبریبطور خودکار ترمزهایسوخت مایع را بکار انداختند. قرار بر این بود که حدود ۱۰ تا ۱۲ ثانیه پس از اتمام کار موتور ترمز، بخش سرویسدهیفضاپیما از کپسول فضاییگاگارین جدا و مرحله بازگشت به زمین آغاز گردد. اما به علت گیر کردن کابل هایاتصال دهنده این دو بخش، بخش سرویسدهیدر حالت نیمه متصل به کپسول حامل گاگارین باقیماند. کپسول گاگارین در این لحظه در حال ورود به جو زمین بود و این مشکل باعث شد که حول محور خود دچار دوران شدید و غیرقابل کنترل شود.
یوریگاگارین خود در مورد این حادثه میگوید : «به محض اینکه کار موتور ترمز پایان یافت، فضاپیما تکان شدیدیخورد و شروع کرد به چرخش با سرعت بالا دور محور خودش، سرعت چرخش حدود ۳۰ درجه در ثانیه بود. همه چیز میچرخید. این رویداد بر فراز قاره آفریقا رخ داد، از پنجره یک لحظه قاره آفریقا، یک لحظه افق زمین و لحظه دیگر آسمان را میدیدم. اصلا وقت نداشتم خودم را در برابر نور شدید آفتاب محافظت کنم که کور نشوم. پاهایم را به سمت پنجره پایینیبردم که جلوینور را بگیرد اما پنجره را نبستم چون میخواستم موقعیت خودم را بدانم و ببینم اوضاع از چه قرار است.»
با ورود به لایههایضخیمتر جو زمین، فضاپیما دچار دوران و تکانهایشدیدتریشد. با این وجود، گاگارین اعتماد به نفس خود را از دست نداد و باور داشت که هنوز فضاپیما شانس فرود عادیرا از دست نداده : «من به کنترل زمین اطلاع دادم که مرحله جدا سازیبر اساس برنامه روینداده. اما هنوز به نظرم موقعیت اضطرارینبود، و من رویصفحه کنترل کُد VN4 را به زمین مخابره کردم (معنیکُد: همه چیز بخوبیپیش میرود)»
این حالت حدود ده دقیقه ادامه داشت تا اینکه کابل ها در اثر حرارت شدید ناشیاز ورود به جو زمین سوختند و بالاخره کپسول گاکارین در ساعت ۱۰:۳۵ دقیقه آزاد شد. گاگارین اعتقاد داشت که در بدترین لحظات این حادثه، فشاریدر حدود ۱۰ جیبه او وارد میشده است : «در یک لحظه، برایحدود ۲-۳ ثانیه، داده هایرویصفحه کنترل محو شدند و جلویچشمانم تیره شد. خودم را محکم گرفتم و تلاش کردم در برابر فشار مقاومت کنم، تا بالاخره همه چیز تقریبا به حالت عادیبرگشت.»
گاگارین پس از ۱۰۸ دقیقه پرواز و یک دور گردش کامل در مدار زمین، در ۲۶ کیلومتریجنوب غربیشهر انگلس در منطقه ساراتوف فرود آمد. این نقطه از منطقه پیشبینیشده برایفرود فاصله زیادیداشت و کسیبرایاستقبال از او حاضر نبود. آنا آکیموونا تاتارووا، همسر جنگلبان محلیو نوه ۶ سالهاش اولین کسانیبودند که گاگارین را پس از فرود دیدند. یوریگاگارین ماجرا را این گونه تعریف میکند : « آنها وقتیمرا با لباس و کلاه فضاییو چتر نجاتم دیدند، ترسیدند و عقب رفتند. من به آنها گفتم نگران نباشید من هم مثل شما شهروند شورویهستم، همین الان از فضا برگشتم و دنبال تلفن میگردم که به مسکو زنگ بزنم.»
گاگارین پس از تماس تلفنیبا دفتر نیرویهوایی، پیامیبه این مضمون فرستاد: «پیامیبراینیرویهوایی، ماموریت با موفقیت انجام شد، در این موقعیت (...) فرود آمدم، حالم خوب است، ضربدیدگیو شکستگیهم ندارم. گاگارین».
یوریگاگارین پس از بازگشت به زمین، بلافاصله تبدیل به ستارهایجهانیشد. او به کشورهایگوناگون از جمله ایتالیا، چکسلواکی، بریتانیایکبیر، آلمان، مجارستان، فرانسه، بلغارستان، غنا، کوبا، مکزیک، برزیل، نروژ، هند، مصر، لیبریا، کانادا و ژاپن سفر کرد و مورد استقبال رسمیمقامات و هوادارانش قرار گرفت. او در بسیاریاز کشورها نشان هایافتخار دریافت و از پیکره هاییکه به افتخارش برپا شده بود پرده برداریکرد. در بریتانیا میهمان نخستین اتحادیه کارگریجهان بود، و در پاریس خیابانیبه نام وینامگذاریشد.
مدتیپس از پرواز فضاییگاگارین، شایعات دروغیخصوصا در جوامع مذهبیو غربیبه نقل از او پخش شد مبنیبر اینگه گاگارین در فضاپیمایش گفته که «من این بالا خدایینمیبینم». چنین عبارتیدر هیچ کجاینوار مکالمات گاگارین در فضا وجود ندارد.
در سال ۲۰۰۶ میلادی، سرهنگ والنتین پتروف، یکیاز دوستان نزدیک گاگارین، طیمصاحبهایبیان چنین عباراتیاز سویگاگارین را تکذیب کرد. ویمنشا شایعه را نقل قولیخارج از مضمون از سخنرانینیکیتا خروشچف در کمیتهٔ مرکزیحزب کمونیست اتحاد شورویدانست. خروشچف در این سخنان ضمن حمله به باورهایمذهبی، گفته بود که «حتیگاگارین به فضا رفت و آنجا هم خداییندید». شاید برخیاین عبارات را به گاگارین نسبت داده بودند تا از محبوبیت گاگارین استفاده کرده و اثر تبلیغات خود را بیشتر کنند.
از طرف دیگر، با توجه به اینکه نفوذ کمونیسم در برخیاز کشورهایمذهبییا غربیاز دید روحانیت و یا دولت تهدید محسوب میشده، این احتمال هم وجود دارد که از این شایعه براینفیو تیره نماییکمونیسم و پیشرفت هایتکنولوژیکیشورویاستفاده شده بوده باشد.
در سال ۱۹۶۲، یوریگاگارین به سمت معاونت شورایعالیاتحاد شورویمنصوب شد، اما پس از مدتیبه مرکز فضانوردیشورویدر «شهرک ستارهها» بازگشت و به مدت ۷ سال در گروهیکار کرد که هدفشان طراحیفضاپیما هاییبا قابلیت استفاده مجدد بود. ویپس از مدتیبه سمت معاون مدیریت شهرک ستاره ها انتخاب شد، و همزمان به تمریناتش به عنوان خلبان هواپیمایجنگنده ادامه داد.
در روز ۲۷ مارس سال ۱۹۶۸، هواپیمایمیگ-۱۵ یوریگاگارین و مربیپروازش طییک پرواز تمرینیدچار سانحه شد و سقوط کرد و هردو سرنشین آن کشته شدند. علت دقیق سانحه روشن نیست، اما بر اساس نتایج پژوهشیکه در سال ۱۹۸۶ انجام گرفت، تلاطم ناشیاز پس سوز موتور جت یک فروند هواپیمایسوخو-۱۱ احتمالا باعث شده که گاگارین و مربیاش کنترل هواپیمایشان را بطور مرگباریاز دست بدهند. بدیهوا در روز سانحه نیز مطمئنا در این سقوط بیتاثیر نبودهاست.
الکسیلئونوف، کیهاننورد روسیو همکار گاگارین، در کتابش با عنوان «دو رویماه» نظریه مشابهیدر مورد این سانحه ارائه داده است. او در همان روز در نزدیکیمحل حادثه درحال پرواز با بالگرد بوده، نقل میکند که «دو صدایغرش مهیب» از دور شنیدهاست. الکسیگزارش پژوهش ۱۹۸۶ را تایید میکند و نتیجه میگیرد که هواپیمایدوم (که او به اشتباه سوخو-۱۵ نامیده) در ارتفاع پایینتر از حد مجاز در حال پرواز بوده، و «به خاطر بدیهوا، و بدون اطلاع از اینکه بیشتر از ۲۰-۱۰ متر با هواپیمایگاگارین فاصله ندارد، اقدام به شکستن دیوار صوتیکرده است». تلاطم شدید ناشیاز این اقدام، هواپیمایگاگارین را بیثبات کرده و به چرخش مرگباریفرستاده است. نخستین صدایغرش مهیب ناشیاز شکستن دیوار صوتیو دومین صدا ناشیاز انفجار هواپیمایگاگارین بودهاست.
نظریه جدیدترینیز در سال ۲۰۰۵ ارائه شده است که برپایهٔ آن دریچه تهویه کابین خلبان سهوا ً بدست گاگارین و همکارش و یا خلبان پیشین هواپیما باز گذاشته شده بوده است. باز بودن دریچه باعث بوجود آمدن حالت خفگیناشیاز کمبود اکسیژن شده و خلبانان نتوانستهاند کنترل هواپیما را حفظ کنند. در سال ۲۰۰۷ پیشنهادیمطرح شد مبنیبر اینکه پژوهشهایجدیدیدر مورد سقوط یوریگاگارین با استفاده از فنآورینوین انجام گیرد. اما دولتمردان روسیه نیاز به انجام پژوهشهایمجدد را غیرضروریدانستند. تمامیقطعات جمعآوریشده از لاشه میگ-۱۵ یوریگاگارین در محفظههایسربسته نگهداریمیشود و امکان پژوهش رویآنها در آینده وجود دارد.
به مناسبت بیستمین و سیامین سالگرد پرواز گاگارین، دولت شورویبه ترتیب در سال ۱۹۸۱ یک سکه یک روبلی(مس-نیکل)، و در سال ۱۹۹۱ یک سکه سه روبلی(نقره) ضرب کرد. در سال ۲۰۰۱، دولت روسیه به مناسبت چهلمین سال نخستین پرواز فضاییانسان، چهار سکه جدید با نیمرخ گاگارین ضرب کرد که عبارتند از سکههایدو روبلی(مس-نیکل)، سه روبلی(نقره)، ده روبلی(برنج-مس، نیکل)، و صد روبلی(نقره).
پیکر یوریگاگارین در آرامگاه دیوار کرملین در میدان سرخ شهر مسکو به خاک سپرده شده است.
هر ساله در شب ۱۲ آوریل، جشنهاییبا نام «شب یوری» براییاد بود یوریگاگارین در نقاط مختلف جهان برپا میشود. در برخیاز این مراسم علاوه بر علاقمندان به سفرها و اکتشافات فضایی، فضانوردان سرشناس نیز شرکت میکنند. در سال ۲۰۰۸ در شب یوری، ۴۹ کشور جهان میزبان ۱۶۸ جشن هستند.
