مجله عکاسی

  اصولا" عکاسانی که در شاخه تبلیغات و صنعت فعالیت می کنند علاوه بر نیاز مبرم به شناخت جامعه شناسانه و روانشناسانه ازمخاطبین خود،لازم است از توانایی تکنیکی قابل توجهی نیز برخوردار باشند. در این خصوص ظاهراً عقیده عموم بر این است که ملاک تعیین سطح توانایی فنی یک عکاس در کار استودیویی وی مستترمی باشد . اما من بر این باورم که عکاسی در خارج از استودیو در اغلب موارد توانایی فنی بالاتری را از عکاس طلب می کند، چرا که در استودیو همه چیز تحت کنترل وی می باشد و معمولاً زمان کافی برای انجام کار وجود دارد و حتی در پاره ای از موارد امکان آزمون و خطا نیز برای عکاس محیا است حال آنکه در خارج از استودیو متغیرهای زیادی برای عکاس محدودیت ایجاد می کنند.
و سبب دشوارتر شدن کار می گردند لذا در شرایطی این چنین،عکاسانی موفقترند که بر اثر تمرین و ممارست قبلی بر حجم زیادی از فنون و تکنیکهای عکاسی تسلط داشته باشند و در هر موقعیتی با بررسی شرایط موجود، در انتخاب تکنیک مناسب، از خود مهارت به خرج دهند. به عبارت واضح تر راز موفقیت در سرعت انتقال، قاطعیت در انتخاب و اطمینان از عملکرد است که این سه میسر نیست مگر باتکیه بر مهارت و دانش فنی.
 

  بعد ا ز اینکه مطلب قبلی را روی سایت گذاشتم احساس کردم که نظراتم در مورد موضوع بحث بیش از اندازه شخصی است لذادر نوشته جدید ، با ذکر مقدمه مختصری ، نظرات شما خوانندگان عزیز را طلب می کنم و امیدوارم این سبب شود تا ما ایرانی ها با کمک یکدیگر به قوائد و فوائد انجام کارهای گروهی اشراف بیشتری پیدا کنیم. می دانیم که شیوه نگاه هر هنرمندی به دنیا مخصوص خودش است و با هنرمندان دیگر فرق دارد و هرکس بسته به هنرش و شگرد های کارش و میزان شناختش از دنیا ، نا خود آگاه شیوه خواصی را برای دیدن اتخاذ می کند که منحصر به فرد است و مشابهش در هیچکس دیگری یافت نمی شود .
شاید من به عنوان عکاس بیشترین چیزی را که در دنیای روزمره می بینم و در تمام لحظات زندگیم آن را احساس می کنم ، حرکت نور در فضا باشد ، شاید یک گرافیست بیشتر از هر چیز فرمها را می بیند و شخصی دیگر سطوح را و یا یک نقاش رنگها را و ........... بدیهی است در یک کار هنری که قرار است توسط دو یا چند هنرمند انجام شود ، اگر افراد بتواند از تنوع دیدگاههایشان به خوبی استفاده کنند ، بدون شک قادر به خلق یک اثر موفق خواهند شد

  مردم دوست دارند لحظه های شاد و مهم زندگی خود را در قالب عکس ثبت کنند
اگر کسی به عکس های خانوادگی ما نگاه کند فکر می کند ما موجودات همیشه خوشی هستیم؛ فارغ و دور از هر گونه اندوه و حادثه. مردم عادت دارند لحظه های شاد زندگی خود را ثبت کنند. هیچ کس از چیزی که می خواهد از آن فرار کند عکس نمی گیرد. چیزی را که بخواهد فراموش کند. برای اغلب آدم ها عکاسی یکی از اشکال هنری نیست، بلکه یک موضوع عادی و طبیعی درزندگی است؛ کاری که انجام می شود فقط به خاطر این که عادی است. همین و همین. آنقدر عادی و بی اهمیت که برای گرفتن یک عکس ممکن است چند لحظه یا ثانیه هم زیاد به نظر برسد. اینها ترجمه جملاتی است که در ابتدای فیلم «عکس فوری در یک ساعت» یا One Hour Photo توسط راوی نقل می شود. بررسی «عکاسی خانوادگی» یا «عکاسی غیر حرفه ای» موضوع جالبی است. متاسفانه تئوریسین های زیبایی شناسی هنر و به خصوص عکاسی کمتر به این نوع عکاسی و خصوصیات بارز آن توجه کرده اند.
● عکاسی «غیر حرفه ای» چیست؟
بسته به زاویه دید و نوع بررسی می توان تعریف های مختلفی برای انواع عکاسی به دست آورد. یکی از متداول ترین دسته بندی های عکاسی، آن را به سه دسته عکاسی «حرفه ای»، «آماتوری پیشرفته یا نیمه حرفه ای» و «آماتوری یا غیرحرفه ای یا خانوادگی» تقسیم می کند. در بسیاری موارد اصطلاح عکاسی آماتوری به جای همان عکاسی آماتوری پیشرفته یا نیمه حرفه ای به کار می رود که غلط مصطلحی است و به همین علت هم در این نوشته نیز از اصطلاح «عکاسی غیر حرفه ای» استفاده شده است.
● عکاسی غیر حرفه ای هنری فراگیر است
چند نفر را می شناسید که عادت به نوشتن خاطرات خود داشته باشند؟ چند نفر از آشنایان یا دوستان شما در طول زندگی خود مجموعه ای از آثار مجسمه ای دست ساز خلق کرده اند؟ چند نفر را می شناسید که دستی در موسیقی داشته باشند و در حد نواختن یک ساز با موسیقی آشنا باشند یا در دوران فراغت خود «آهنگسازی» کنند؟ متاسفانه نمی شود آمار دقیقی از ضریب نفوذ «خلق آثار هنری» مختلف در میان مردم پیدا کرد اما از نظرگاه تولید هنری، عکاسی غیرحرفه ای یا خانوادگی یکی از محبوب ترین رشته های هنری است و شاید محبوب ترین آنها. در اغلب خانه ها آلبوم های عکس خانوادگی وجود دارد که همچون آثار مهم و عزیز هنری از آنها نگهداری می شود. خالق بیشتر این عکس ها اعضای خانواده هستند و البته بخشی از آن ها هم در آتلیه های عکاسی تهیه شده است. اما تقریبا همیشه درصد قابل توجهی از عکس های آلبوم های خانوادگی توسط دوربین های ارزان قیمت و توسط آدم هایی که هیچ گونه تخصصی در عکاسی ندارند گرفته می شود. احتمال وجود داشتن یک آلبوم عکس خانوادگی در منزل یک خانواده «متعارف» از طبقه متوسط شهری بیشتر از احتمال وجود دفترچه خاطرات روزانه و یا یک آلت موسیقی است.
● اهمیت آلبوم عکس خانوادگی
آلبوم های عکس خانوادگی معمولاً در بهترین و امن ترین نقطه خانه نگهداری می شوند. جایی که کمتر در معرض عبور و مرور است و دست رطوبت و موریانه به آن نمی رسد. اگر خطر دزدیدن جواهرات وجود نداشت، احتمالاً آلبوم های عکس نقاط امن تری مانند گاوصندوق ها را در منزل خانواده ها اشغال می کردند. در شرایط خطر و یا اضطرار مانند آتش سوزی، بعد از «اشخاص» و «مدارک مهم» مانند کارت شناسایی و احتمالاً اشیای گرانبها، خانواده ها آلبوم های عکس خود را نجات می دهند.
● خاطرات دیجیتال
عصر دیجیتال به هیچ وجه از محبوبیت و گستردگی کاربرد عکاسی غیر حرفه ای نکاسته است کاملاً بر عکس به نظر می رسد به صورت روز افزون تعداد بیشتری عکس غیر حرفه ای گرفته می شود که سهم عکس های دیجیتال پیوسته در حال افزایش است. سهولت و سادگی عکاسی دیجیتال، هماهنگی کامل با خصوصیات عکاسی غیر حرفه ای دارد. اما این خصوصیات چیستند؟ در ادامه به برخی از مهمترین خصوصیات عکاسی غیر حرفه ای اشاره می شود.
● خصوصیات زمانی (Temporal)
عموما افراد و خانواده ها ترجیح می دهند لحظه های شاد و مهم زندگی خود را در قالب عکس ثبت کنند. رسانه عکس از نظر کاربرد زمانی خانوادگی به عنوان یک رسانه شاد شناخته می شود. چیزی که در مورد رسانه نوشتن کمتر مصداق دارد و افرادی که عادت به نوشتن دارند معمولاً یا همه جزییات شاد و غمگین و روزمره زندگی خود را ثبت می کنند و یا گرایش بیشتری به ثبت وقایع درونی دارند. البته در موارد نادر ممکن است افراد اقدام به ثبت (عکس) لحظه های غمگین یا خاص زندگی خود کنند، اما اولاً اینگونه عکس ها جنبه عمومی ندارند و ثانیاً این افراد اغلب روحیه عکاسی نیمه حرفه ای دارند و به همین دلیل از موضوع عکاسی غیرحرفه ای دورتر هستند. خصوصیت دیگر عکس های غیر حرفه ای وابستگی شدید آنها به زمانی است که در آن ثبت شده اند. یک عکس غیرحرفه ای خانوادگی معمولاً بر چسبی از زمان بر خود دارد که آن را از همه عکس های دیگری که در زمان های دیگر گرفته شده اند متمایز می کند. مانند «این عکس من است در شش سالگی...» از این لحاظ عکس های غیر حرفه ای یا خانوادگی به «عکس های خبری» نزدیک هستند. آنها «اخبار» مربوط به خانواده را در تاریخ ثبت می کنند.
● خصوصیات فضایی و مکانی (Spatial)
عکس های غیرحرفه ای اغلب از نظر مکانی هم دارای وجوه مشترک زیادی هستند. به طور کلی عکس های خانوادگی و یا غیرحرفه ای در مکان هایی گرفته می شوند که آدم ها و به خصوص آدم های آشنا حضور دارند. موضوع عکس های غیرحرفه ای «انسان آشنا» و «محیطی است که او در آن نفس می کشد». انسان آشنا می تواند خود فرد، عضوی از خانواده، دوست، فامیل و یا یک همسفر باشد. محیط مأنوسش هم یا خانه است، یا مدرسه و یا محلی که خاطره ای در آن رخ داده است. بسیاری از عکس های غیرحرفه ای اختصاص به ثبت «موقعیت هایی» دارند که افراد در آنها قرار می گیرند. به این ترتیب افراد حضور خود را در مکان های مختلف به کمک عکس ثابت می کنند. «این عکس من است در کنار درب موزه لوور»، «این عکس همسر من است در حیاط خانه عموی بزرگ» و...
● خصوصیات معنایی (Semantic)
شاید پیچیده ترین نوع نگاه به عکس های نیمه حرفه ای نگاه از زاویه «معنا شناختی» باشد. با این وجود مطالعه مقدماتی عکس های غیر حرفه ای ما را با الگوهای آشنا و مهمی آشنا می کند. عکس های غیرحرفه ای معمولاً برون گرایانه و عینی (objective) هستند. به این معنی که کمتر خصوصیات ذهنی سوژه عکاسی (subject) یا شخص عکاس را نمایش می دهند. عکاسی مانند هر قالب هنری دیگری می تواند بیان گرایانه (expressive) باشد، اما عکس های غیر حرفه ای عموماً غیر بیان گرایانه یا در واقع واقع گرایانه (realistic) هستند و به اصطلاح به واقعیت محض بیشتر وفادارند. یک عکس خانوادگی بیشتر از هر نوع عکس دیگری صادق است، به این مفهوم که چیزی را که نشان می دهد مهمتر و قبل تر از هر چیز وجود داشته است، حتی مهمتر از اهمیت نقش عکاس یا این واقعیت که او وجود داشته است. در معناشناسی عکس های غیر حرفه ای صحبتی از عکاس (subject) نیست و هر چه هست در کادر عکس ثبت شده است. عکاسی غیرحرفه ای «عینیت صادقانه محض sincere pure objectivity» است.
● خصوصیت پسینی (posteriori a)
نکته جالب توجه در عکاسی غیرحرفه ای نحوه پراکندگی میزان اهمیتی است که افراد به آن می دهند. عموماً عکس در لحظه ای که عکاسی می شود و قبل از آنکه عکاسی شود اهمیت اندکی دارد. در این مرحله افراد اهمیت کمی به عکس می دهند و اصطلاحاً فقط عکس می گیرند. این وجه مشخصه به حدی مهم است که شاید بتوان گفت هر کسی که هنگام گرفتن عکس به آن اهمیت زیادی دهد و وقت و دقت و انرژی قابل توجهی برای گرفتن آن و تنظیم کردن آن صرف کند از گروه عکاسان غیرحرفه ای نیست و روحیه نیمه حرفه ای دارد. عکاسان عکس های غیرحرفه ای بعدها که زمان و مکان عکاسی سپری شد کم کم بهای بیشتری به عکس ها می دهند و این موضوع را می توان از پیگیری ها و تعجیلی که در ظهور و چاپ عکس های خانوادگی می کنند و وقتی که صرف نگاه کردنشان می کنند و لذتی که از مشاهده آنها می برند فهمید. به این ترتیب عکاسی غیرحرفه ای دارای اهمیت پسینی (a posteriori) است. برخلاف عکاسی نیمه حرفه ای و حرفه ای که در آن جنبه های پیشینی (priori a) عکس هم بسیار مهم است. افراد معمولاًحاضر نیستند بیشتر از چند ثانیه برای گرفتن یک عکس وقت صرف کنند و معمولاً وسواس عکاسان حرفه ای را بر نمی تابند. اما همیشه همین افراد وقتی که زمان سپری می شود با سماجت از عکاس می خواهند که یک نسخه از عکس ها را به آنها بدهد! یکی از دلایل این بی حوصلگی هم به خصوصیتی که قبلاً به آن اشاره شد بر می گردد. عکاسی غیرحرفه ای تا آنجایی که بتواند واقع گرایانه و صادق است و از هر گونه تلاش بیان گرایانه عکاسان حرفه ای برای ذهنی تر کردن عکس می گریزد.
● اهمیت عکس های خانوادگی
عکاسی غیرحرفه ای موضوعی بسیار گسترده و مهم است که کمتر به آن توجه تئوریک و جدی شده است. این در حالی است که عکاسی غیرحرفه ای بیشتر از هر نوع دیگر عکاسی به ما نزدیک است و نادیده گرفتن آن از لحاظ فلسفی از همان ماهیت است که نادیده گرفته شدن هوا توسط موجودات زنده.

  عکاسی خبری از ابتدای قرن نوزدهم میلادی جایگاه خودرا در مطبوعات پیدا کرد و بعنوان یک شاخه مهم عکاسی مورد توجه قرار گرفت. کاوش کردن در هنجار های اجتماعی پرداختن به موضوعات زندگی روزمره مردم و ارتقای سطح آگاهیهای عمومی از طریق رسانه عکس و ثبت آن بعنوان اسنادی تصویری از مهمترین مواردی است که در مطبو عات به آن پرداخته می شود.
عکسهای خبری نمی توانند دروغ بگویند و بهمین خاطر یکی از دلایل مورد توجه قرار گرفتن آن توسط مخاطبین صادق بودن عکاسی است. این عکسها معمولا توسط عکاسانی که برای یک خبرگزاری یا یک آزانس خبری ویا روزنامه های خاص کار می کنند تهیه می شوند و در عصر تکنولوزی در کوتاه ترین زمان ممکن از طریق نشریات چاپی و الکترونیکی به سراسر دنیا ارسال می شوند.
● موضوعات عکاسی خبری:
مهمترین موضوعاتی که در عکاسی خبری مورد توجه می باشند عکسهایی هستند که واجد ارزش خبری باشند. برخی از موضوعات رویداد هایی هستند که طی برنامه ای قرار است انجام شود مانند برپایی مراسم , سمینارهاو مسابقات ورزشی که البته عکاس در این گونه موارد بایستی به گونه ای برخورد کند که عکسهایش ماهیت خبری داشته باشند وعکسهایی خسته کننده و بی روح ارائه ندهد.
او همچنین باید موقعیت محیطی, افراد حاضر در مراسم و توجه بر روی شخصیت ها و یا بازیکنان مسابقات ورزشی و همچنین لحظاتی که مطابق برنامه های مراسم برگزارو اجرا می شودرا پیش بینی وبا نگاه خبری و نیت اطلاع رسانی عکاسی کند.
● عکاسان خبری شاهدان عینی واقعه:
یک عکاس خبری بایستی در برابر نا ملایمات و سختی ها صبور , پر توان, روشن بین و مصمم باشد و در برخورد با موضوع کنجکاو, قاطع و جستجوگر باشد ودر لحظات بحران شجاعت و شهامت لازم را داشته باشد.هر چند بر خورداری از این صفات به تنهایی برای یک عکاس خوب خبری شدن کافی نیست, بلکه یک عکاس خبری بایستی با آگاهی نسبی از موضوع و شناخت اصول زیبایی شناسانه تصویر و کاربرد صحیح از ابزار خود برای رسیدن به یک عکس خبری خوب و تاثیر گذار بکوشد و اثر خودرا فراتر از یک مشاهده گر معمول ارائه کند. عکاسان خبری علاوه بر اینکه حضورشان نبایستی مزاحمتی برای حریم شخصی افراد ایجاد کند بلکه باید بعنوان ناظری هوشیار نسبت به ثبت موقعیت هایی که در آن قرار می گیرند اهتمام ورزند.
همچنین نیاز است عکاس خبری از اتفاقات و رویدادهای جهان مطلع باشد و بر اوضاع فرهنگی, سیاسی و اقتصادی مناطقی که در صدد تهیه عکس است واقف باشد و بی طرفانه و بدون غرض با موضوعات برخورد کند و از باز آفرینی پرهیز کند .
هانری کارتیه برسون از عکاسان پیشگام عکاسی خبری در مورد عکسهایش می گوید که گزارشهای مصور او خواه بر اساس ماموریت یا سفارش فلان مجله باشد و خواه به خواست و انتخاب خود او , در نهایت نظرات وی را در باره وقایع مهم روزگار ما بیان می کند .
● ارزش خبر در عکسهای مطبوعاتی وخبری:
همانگونه که موضوعات ممکن است واجد ارزش و اهمیت خبری باشند , عکس های اینگونه موضوعات نیز می توانند دارای ارزشهای متفاوت خبری باشند. یک عکس خبری می بایستی این ویژگی را دشته باشد که بتواند علاوه بر پرداختن به واقعه بیننده را به سوی اصل موضوع هدایت کند واز نماهای بسته که تداعی بی ارتباط بودن با واقعه یا تصنعی بودن را دارد بپرهیزد وآنقدر هم از موضوع دور نشودکه جزئیات و اصل ماجرا در یک عکس بی روح و ساکن ارائه شود.
غیر متعارف بودن موضوع, تازگی داشتن آن, احساسی بودن یا هشدار دهنده بودن عکسهایی که با مردم ارتباط بیشتری برقرار می کنند از جمله عکسهایی است که دارای ارزش های یک عکس خبری است. در عین حال مواردی هم بوده است که عکاس بطور اتفاقی در شرایط و موقعیتی قرار گرفته که تنها او نظاره گر این واقعه بوده است.
● شرایط و موقعیت های عکاسی:
یک عکاس مطبوعاتی حرفه ای بایستی فارغ از دغدغه های تکنیکی به تهیه عکس و گزارش تصویری بپردازدو فرصت این را هم داشته باشد که علاوه بر ثبت وقایع نگاهی محتوایی و خلاق هم به موضوع داشته باشد. به موقع حاضر شدن در صحنه و قرار گرفتن در زاویه مناسبی که بر موضوع اشراف داشته باشد از مواردی است که عکاس را بر موضوع مسلط می کند. او همچنین بایستی امنیت و آزادی بیشتری هم برای پرداختن موضوعات خبری داشته باشد.
عکاسان خبری همیشه جزء اولین کسانی بوده اند که پیشرفت های تکنولوژی در زمینه عکاسی رابه خدمت گرفته اندو آن را پذیرفته اندو بکار گرفته اند. تکنولوژی دیجیتال بعنوان جدید ترین پدیده و تکنولوژی به عکاسان خبری کمک می کند در کوتاه ترین زمان ممکن آثار خودرا به مخاطبین ارائه نمایند.دوربین های دیجیتال با حذف فیلم امولسیون و مراحل ظهور و چاپ این امکان را بوجود آورده است که کمتر از یک ساعت تصاویر خبری بر روی شبکه های خبری در اینترنت قرار گیرد.
● تعهد و صداقت عکاس:
هر چند امروزه با ورودتکنولوژی دیجیتال خیلی ها نگران تحریف در عکسها هستندولی می توان با ترویج فرهنگ صداقت و پاسداری از حقیقت به تعهد و صداقت عکاس بهاداد و به آن احترام گذاشت چرا که صداقت از مهمترین ویژگی یک هنرمند عکاس خبری است. او بایستی در برابر تاثیری که موضوع عکسش بر مخاطبین می گذارد احساس مسئولیت کندواصلاهدف او از انتخاب این حرفه که آمیخته به هنر می باشد حمایت شرافتمندانه از نوع بشر است.
یوجین اسمیت عکاس خبری آمریکایی در مورد دستکاری عکسهای خبری که گاه نا محسوس و گاه شدید آشکار می شود می گوید: با در نظر گرفتن اینکه این عکسها در سطح وسیعی چاپ و منتشر می شوند این عمل جنایتی علیه بشریت است. او روش غلط تحریف را حتی در گزارشهای نسبتا کم اهمیت نیز سرکوب می کندو اعتقاد دارد این آثار فکر و عقیده مردم را قالب می گیرند. اندکی اطلاعات نادرست به اضافه اندکی دیگر اطلاعات نادرست آتشی است که سوء تفاهمات زیانباری از آن شعله ور خواهدشد.
عکسهای خبری تازگی خودرا در همان هفته های اول خواهند داشت و پس از آن این آثار هنگامی بعنوان عکسهای خبری خوب وتاثیر گذار در ذهن می مانند که بتوانند در انتقال شرایط به مخاطب موفق بوده باشندو قطعا نگاه هنر مندانه عکاس بر گرفته از اصول زیبایی شناسی تصویر و پرداختن به محتوای عمیق در این مسئله تاثیر گزار خواهد بودو از آثار او بعنوان عکسهای مستند نیز بهره گرفته خواهدشد.

  نمایشگاه «عکاسانه» که می‌شود در آن ۱۲۰ عکس متفاوت را دید موضوع امروز گزارش ۱۶+۸ است.
اگر اهل عکس و عکاسی باشید، می‌دانید که شکار لحظه، سوژه، نوع نگاه به سوژه، زاویه‌بندی و نورپردازی، عنصرهای مهمی در این هنر هستند. پس اگر می‌خواهید همه اینها را یک‌جا ببینید، وقت را از دست ندهید.
این روزها عده ای از بهترین عکاس‌های ایران به مناسبت چهاردهمین سال تأسیس خانه عکاسان کارهایشان را به نمایش گذاشته‌اند.
گزارشگر ۱۶+۸ خوب می‌داند که به نمایشگاهی آمده که سوژه‌اش خیلی متفاوت و جالب است. عکاس‌ها رفته‌اند سراغ دیگر عکاس‌ها و از آنها عکس گرفته‌اند. حتی بعضی‌هایشان هم توی آینه از خودشان عکس گرفته اند.گزارشگر با دیدن ۱۲۰ عکس که همگی یک سوژه داشته‌اند، اما هنرمندها متفاوت به آن نگاه کرده‌اند، هیجان‌زده می‌شود و می‌فهمد خلاقیت اصل مهمی در همه هنرهاست. او می‌بیند که سوژه‌ها در قالب‌های مختلفی شکار شده‌اند و همه نوع عکسی در این نمایشگاه وجود دارد، عکس طبیعت، عکس خبری، عکس هنری، عکس اجتماعی و... و گزارشگر بازدید خود را شروع می‌کند.
یکی از جالب‌ترین عکس‌هایی که او می‌بیند، عکس افرادی است که با گوشی‌های موبایلشان دور تا دور رئیس جمهور را گرفته‌اند و پسر بچه‌ای نزدیک‌تر از همه دارد از آقای
احمدی ن‍ژاد عکس می گیرد.گزارشگر همچنین عکاسی را می بیندکه دارد با هیجان عکسی را که گرفته به دیگران نشان می‌دهد. او عکس‌های غمگینانه هم می‌بیند، مثلاً عکاسی را می‌بیند که در بستر بیماری دوربینش را گذاشته کنار دستش، یا جانبازی را که یک پا ندارد و در حال عکاسی است. او با خودش فکر می‌کند که اگر او عکاس بود چطور به این سوژه فکر می‌کرد؟ آیا می‌توانست متفاوت فکر کند یا نه؟
و بازدید او همچنان ادامه پیدا می‌کند. گزارشگر، عکاسی را می‌بیند که در آتلیه‌اش مشغول کار است. عکاس‌هایی را می‌بیند که رو به گزارشگر ۱۶+۸ ایستاده‌اند و انگار دارند از او عکس می‌گیرند. عکاس- غواصی را در کف اقیانوس می‌بیند و با خودش می‌گوید کاش دیگران هم اینجا بودند. او در این نمایشگاه واقعا خیلی چیزها را یاد می‌گیرد؛ انگار که یک دوره کلاس رفته باشد. او می داند که مطالعه‌ بصری نوعی از مطالعه است که به آدم‌ها دید و فکر می‌دهد. پس اگر شما هم دوست دارید تا۳۰ مهرماه فرصت دارید به خانه عکاسان، که در خیابان حافظ، نبش سمیه است، سری بزنید؛ چون هم می توانید با انواع عکاسی و زاویه بندی آشنا شوید، هم یک نمایشگاه هنری را ببینید.

تهمینه حدادی     همشهری آنلاین
 

  سالها قبل از اینکه عکاسی اختراع شود اساس کار دوربین عکاسی وجود داشت. یک دانشمند مسلمان به نام ابن هیثم در قرن پنجم هجری / یازدم میلادی وسیله ای را به نام جعبه تاریک در مشاهده کسوف استفاده کرده بود.اتاقک تاریک، عبارت بود از جعبه یا اتاقکی که فقط بر روی یکی از سطوح آن روزنه ای ریز، وجود داشت. عبور نور از این روزنه باعث میشد که تصویری نسبتا واضح اما به صورت وارونه در سطح مقابل آن تشکیل شود.
این وسیله، طی جنگهای صلیبی به اروپا راه یافت. لئوناردو داوینچی نقاش و نابغه قرن شانزدهم، در یادداشتهای خود خواص اتاقک تاریک را شرح داده است. هم چنین وی آن را کامرا آبسکورا (Camera Obscura) و روزنه ریز آن را نیز پین هول (Pine Hole) نامید.
این وسیله به شدت مورد توجه نقاشان قرار گرفت و تمامی نقاشان بخصوص نقاشان ایتالیایی قرن شانزدهم از آن برای طراحی دقیق منظره ها و ملاحضه دورنمایی صحیح استفاده می کردند، به این ترتیب که کاغذی را بر روی سطح مقابل روزنه قرار می دادند و تصویر شکل گرفته را ترسیم می کردند.
در حدود سال ۱۵۰۵ میلادی نیز ژرم کاردان (Jerome Cardan) ریاضی دان ایتالیایی یک عدسی محدب بر روزنه اتاقک تاریک نصب کرد، این کار باعث شد تا تصویر وضوح بیشتری پیدا کند.
اما سیاه شدن املاح نقره در اثر تابش نور به وسیله شیمیدان آلمانی ، شولتز(Schulze) وبه طور اتفاقی کشف شد. ماجرا از این قرار بود که روزی وقتی شولتز وارد آزمایشگاه شد، متوجه شد برگ درختی بر روی کاغذی که به نیترات نقره و آهک آغشته بود افتاده، بعد از اینکه برگ را از روی کاغذ برداشت متوجه شد که قسمتی که برگ روی آن بوده مثل سایر بخش های کاغذ سیاه نشده است.
این پدیده باعث آغاز فعالیتهای جدیدی برای شناسایی مواد حساس به نور شد.
و اینکه در سال ۱۸۱۹ سرجان هرشل(Sir John Fedric William Herschel) انگلیسی محلول ثبوت را کشف کرد. ماده ای که هرشل به عنوان ماده ثابت کننده تصویر معرفی کرد هیپوسولفیت دوسود نام داشت. کار مهم دیگری که هرشل انجام داد به کاربردن الفاظ منفی (Negative) و مثبت (Positive) درمورد تصاویر بود.
تا اینکه سرانجام بین سالهای ۱۸۲۲ و ۱۸۲۶ یک مخترع فرانسوی به نام نیسفور نی یپس (Joseph Nicephore Niepce) توانست اولین عکس دنیا را ثبت کند.
وی این عکس را در املاک شخصی خود واقغ در دهکده ای به نام سن لودووارن در چند کیلومتری شالن سورسن تهیه کرد.
نی یپس در واقع برای اولین بار مواد حساس را در اتاقک تاریک به کار برد. عکسی که وی تهیه کرد حدود ۸ ساعت بوسیله خورشید نور دیده بود. وی این روش را هلیوگرافی (Heliography) یا ترسیم بوسیله خورشید نامید.
نی یپس در سال ۱۸۲۹ با یک فرانسوی دیگر به نام لویی ژاک مانده داگر (Louis Jacques Mande Daguerre) آشنا شد. اگر نقاش مرفه و صاحب گالری در پاریس بود و ضمنا تجربه های با ارزشی نیز در زمینه عدسیها و جعبه تاریک داشت.
پس از مرگ نی ئپس ، داگر کار وی را ادامه داد و او پس از چند سال روشی را ابداع کرد که آن را (داگرئوتیپ) نامید.
● داگر و نی پپس:
سالها بعد کلمه فتوگرافی که بوسیله سرجان هرشل و از ترکیب دو کلمه یونانی فتوس (Photo) به معنی نور و گرافوس (graphein) به معنای رسم کردن ابداع شده بود جای آن را گرفت.
در آن زمان عکاسی برای مردم سحر و جادو تلقی می شد تا جایی که تصاویر به دست آمده را آینه حافظه دار نامیده بودند.
در سال ۱۸۳۸ شیمیدان انگلیسی به نام ویلیام هنری فوکس تالبوت (William Henry Fox Talbot) با تهیه تصویر نگاتیو در ابعاد کوچکتر ، بزرگسازی تصویر و به دست آوردن تصویر پوزتیو یا مثبت دو مرحله اصلی را در ظهور عکس تکمیل کرد.
قبل از این عکاسان مجبور بودند سطح حساس را به اندازه شی مورد نظر بسازند. ( فرض کنید اگر قرار بود از یک فیل عکس بگیرند چه دوربینی با چه اندازه ای می خواستند!!)
در آن زمان برای گرفتن عکس مدت و هزینه زیادی صرف میشد .لابراتوارها سیار بودند و حمل و نقل شیشه ها (که عکس ها روی آنها ظهور میشد) بسیار سخت بود.
از طرفی سوزه باید در طول زمان گرفته شدن عکس بدون حرکت میماند! که برای سوژه های جاندار مثل انسان از آپولو (وسیله ای برای شکنجه انسان) استفاده میکردند. با اختراع امولسیون تر یا کلودیون این زمان به ۲-۳ ثانیه تقلیل یافت. بعدها با اختراع امولسیون ژلاتین دار یا امولسیون خشک توسط ریچارد مادوکس (Richard Maddox) این زمان به ۱/۲۵ ثانیه کاهش پیدا کرد.
و اما اشخاص زیادی برای ارتقاء عکاسی تلاش کردند که یکی از معروفترین این افراد جرج ایستمن (George Eastman) بود که تلاش کرد تا عکاسی را در اختیار همگان قرار دهد وی هم چنین بنیانگذار موسسه کداک است.

  ● انواع دوربین
با وجود اختلاف و تنوع ظاهری، دوربین‌ها را از لحاظ نگاتیفی که به دست می‌آید می‌توان به سه دسته اصلی و مشخصی تقسیم کرد:
۱) دوربین های ۳۵ میلی متری
در تمام انواع این گروه، از فیلمی که از ابتداء برای مصرف فیلمبرداری سینمایی ساخته شده بود استفاده می‌شود. این فیلم که در دو طرف آن سوراخ‌هایی وجود دارد دارای ۳۵ میلی‌متر عرض است و تصویری که روی آنها گرفته می شود به ابعاد ۳۶در ۲۴ میلی‌متر می‌باشد که بعداً به اندازه‌های دلخواه قابل بزرگ شدن است. (این عمل که آگراندیسمان نامیده می‌شود در بحث تاریک خانه مفصلاً ‌خواهد آمد).
در بعضی از انواع این دوربین‌ها، که خیلی نادرند، ابعاد تصویر ۲۴در۲۴ میلی متر می باشد. مانند دوربین «روبوت».
فیلمهای ۳۵ میلیمتری در محفظه فلزی یا پلاستیکی به نام کاست قرار دارد و سر آن به اندازه ۱۰ سانتی متر بیرون از کاست بوده و برای اتصال به قرقره خالی دوربین مورد استفاده قرار می گیرد. چون فیلم در کاست بدون روپوش و محافظ است لذا پس از خاتمه عکسبرداری باید آن را دوباره به داخل کاست کشید و سپس در دوربین را باز کرد. در صورتیکه در انواع دیگر فیلم‌ها به این عمل حاجت نیست و چون فیلم با یک نوار کاغذی محافظت می‌گردد لذا در خاتمه کار همه فیلم و کاغذ به قرقره دوم پیچیده و می‌توان آن را از دوربین بیرون آورد.
فیلمهای ۳۵ میلی متری را در دو اندازه ۲۰ و ۳۶ عکسی بریده و داخل کاست قرار می‌دهند و باید در موقع خرید به این موضوع توجه داشت و نسبت به مقدار احتمالی مصرف، نوع متناسب آن را انتخاب کرد. زیرا فیلم پس از عکسبرداری هر چه زودتر ظاهرشود دارای نتیجه بهتری خواهد بود.
بهترین طرز نگهداری این فیلم‌ها پس از ظهور، بریدن آنها به قطعات ۶ عکسی و قرار دادن هر قطعه در میان پاکت‌های مخصوصی است که از کاغذ مومی برای همین منظور ساخته می‌شود. همچنین دفترچه‌هایی که به شکل آلبوم صفحه گرامافون بوده و هر یک دارای ۱۰۰ ورق است برای این کار وجود دارد که جمعاً می‌توان در هر آلبوم ۶۰۰ تصویر را نگاهداری کرد. در این آلبومها فیلم از گرد و خاک و دست‌خوردگی محفوظ است و در مراجعات بعدی برای پیدا کردن نگاتیف‌ها می‌توان آنها را از پشت کاغذ دید و انتخاب کرد. فیلمهای ۳۵ میلی متری را ابداً تک تک نباید برید.
دوربینهای ۳۵ میلی‌متری به علت کوچکی و سبکی برای عکسبرداری های سریع و زیاد به سایر انواع ترجیح دارد. یکی دیگر از محسنات این دوربین‌ها امکان گرفتن ۳۶ عکس با یک حلقه فیلم است که بدون نگرانی از تمام شدن فیلم و صرفه جویی در مصرف آن می‌توان عکس های متعدد از یک موضوع معین گرفت و بعد بهترین آنها را انتخاب کرد.
این نکته را فراموش نباید کرد که برای به دست آوردن تصاویر جالب و خوب از هر موضوع از زوایای متعدد و با حالات گوناگون لازم است چندین عکس گرفت و هیچ وقت به یک تصویر نباید اکتفا کرد. زیرا به این ترتیب هم عکسهای بهتر و جالب‌تر بدست می‌آید و هم حلقه فیلم زودتر تمام شده و به ظهور می‌رسد.
مزیت دیگر دوربین های ۳۵ میلی متری قابل تعویض بودن ابژکتیف آنهاست (در مبحث ابژکتیف‌ها توضیح داده خواهد شد) که در انواع دیگر کمتر امکان پذیر می‌باشد.
در سالهای اخیر اکثر کارخانه‌ها قسمت اعظم محصول خود را اختصاص به دوربین‌های ۳۵ میلی متری داده‌اند و برای هر بودجه‌ای، از انواع خیلی ارزان تا گران قیمت کنندگان نیز تمایل بیشتری به آنها نشان می‌دهند.
۲) دوربین های ۶در۶ و ۹در۶
در این نوع چون عرض تصویری که گرفته می شود ۶ سانتی متر می باشد لذا از فیلم واحدی استفاده می‌گردد که آن را رل فیلم می‌نامند. به علت ثابت بودن طول نوار فیلم در نوع ۶در۶ دوازده عکس و در نوع ۹در۶ هشت عکس به دست می‌آید. چون این فیلم‌ها با یک نوار کاغذ سیاه پیچیده و محافظت می‌گردد لذا پس از خاتمه عکسبرداری احتیاجی به برگشت ندارد و می‌توان آن را از دوربین بیرون آورد.
علاوه بر دو نوع فوق در دوربین های ۶×۵ر۴ که چندان متداول نیست، نیز از همین حلقه فیلم‌ها استفاده می‌شود که در آنها ۱۶ عکس می‌گیرد.
مدتی است که توجه و علاقه عکاسان به نوع ۶×۶ بیشتر شده و به همین علت کارخانه‌های دوربین سازی نیز در تهیه انواع مختلف آن می‌کوشند.
اکثر دوربین های ۹×۶ که سابقاً متداول بوده امروز به کلی متروک شده است و فقط مدلهای محدودی ساخته می‌شود.
مزیت عمده این نوع، بزرگی نگاتیف آنهاست که آگراندیسمان های بزرگتری را به راحتی و خوبی امکان پذیر می دارد. از طرف دیگر نگهداری این نگاتیف‌ها آسانتر و خطر خرابی و خراش برداشتن و لکه دار شدن آنها کمتر است.
برای محافظت نگاتیف های ۶×۶ و ۹×۶ آنها را تک تک بریده و هر یک را در پاکتی از کاغذ مومی و یا آلبوم صد صفحه ای از همین کاغذ می‌توان نگاهداشت.
در دو طرف قرقره رل فیلم شیاری وجود دارد که به گیره دوربین اتصال پیدا می کند و چون گیره های مزبور در انواع مختلف دوربین‌ها، در دو اندازه کوچک و بزرگ ساخته می شود لذا قرقره های فیلم را در دو نوع متفاوت می‌سازند و برای تمایز آنها از یکدیگر عدد ۱۲۰ را برای شیارهای پهن و ۶۲۰ را برای شیارهای باریک تعیین کرده‌اند که حتماً در موقع خرید فیلم باید به آن توجه داشت.
۳) دوربین‌های ۱۲در۹ بزرگتر
به طوری که گفته شد دو دسته قبلی به علت کوچکی و سبکی قدرت عمل و تحرک بیشتری در عکسبرداری داشته و برای آماتورها مناسب تر و عملی تر است.
چون عکاسی با دوربین های بزرگ حتماً روی پایه محکم باید انجام گیرد لذا امکان استفاده از آنها در همه جا میسر نیست. اما چون نگاتیف آنها به حد قابل ملاحظه‌ای بزرگ است لذا می‌توان براحتی رتوش‌های دقیق و خوب روی آن به عمل آورد.
برای عکس برداری با دوربین های بزرگ از شیشه یا فیلم تخت استفاده می شود و چون فیلم دارای مزایای سبکی وزن و مصونیت از شکستن است لذا روزبروز مصرف شیشه کم می‌گردد. [۴۵]
تمام دوربین های عکاسی را به هر شکل و اندازه ای که باشند می توان در دو نوع ساده و رفلکس طبقه بندی کرد :
▪ دوربین‌هایی که دریچه یا پنجره دید (ویزر) دارند و برای تعیین کادر عکس از این دریچه استفاده می شود.
▪ دوربین‌هایی که دارای شیشه تاری هستند که تصویر اشیاء بر روی آن منعکس می گردد و به همین مناسبت آنها را رفلکس می‌گویند.
در نام این دوربین‌ها اکثراً از کلمة فلکس استفاده می شود. مانند :
رولیفلکس ـ ایکوفلکس ـ کنتا فلکس ـ فلکسیلت و غیره و بالاخره آخرین تقسیم را در نوع اخیر می توان به عمل آورد :
ـ رفلکس های دو ابژکتیف مانند رولیفلکس که در آنها بدنة دوربین از دو قسمت کاملاً مجزا تشکیل یافته است ، یک ابژکتیف مخصوص انعکاس تصویر به روی شیشه تار بوده و دیگری اختصاص به گرفتن عکس دارد.
از این نوع بیشتر در اندازه ۶در۶ ساخته می شود که راحتترین دوربین‌ها از لحاظ عمل هستند زیرا در روی شیشه تار تصویر عیناً به همان شکل و اندازه‌ای که بر روی فیلم ثبت خواهد شد دیده می‌شود.
ـ رفلکس‌های یک ابژکتیف مانند کنتا فلکس که فقط دارای یک ابژکتیف اصلی هستند و در فاصله میان آن و فیلم آیینه ای واقع شده که تصویر را به وسیله یک منشور بر روی شیشه تار منعکس می سازد. اغلب این سیستم در دوربین های ۳۵ وجود دارد.
بدینجا تقسیمات اساسی انواع مختلف دوربین‌ها خاتمه می‌یابد، ولی از نقطه نظر ساختمان و تجهیزات به قدری تنوع زیاد در میان دوربین ها وجود دارد که شمردن یک یک آنها امکان ندارد . هر کس نسبت به نوع کار و استفاده‌ی شخصی خود بهتر است دوربین متناسبی را انتخاب کند و به طرز کار آن کاملاً مسلط گردد.
اما در هر حال نباید فراموش کرد که یک تصویر جالب و پر ارزش فقط حاصل عمل دستگاه بی‌روحی نمی‌تواند باشد. معمولاً اشخاص بی اطلاع و کوته فکر با دیدن عکس جالبی می‌گویند: «حتماً دوربینش عالی بوده» و یا می‌پرسند: «با چه دوربینی گرفته شد؟»
این بدان ماند که : در برابر یک مجسمه‌ی گرانبها بگویند: سنگش عالی است و یا بپرسند با چه چکشی آنرا تراشیده‌اند؟
ـ با دیدن یک تابلوی نفیس نقاشی گفته شود : رنگهایش ساخت کدام کارخانه است؟ و یا فرچه‌هایش فوق‌العاده بود.
ـ با شنیدن آهنگی که از زیردست و پنجه‌ی نابغه‌یی بیرون می‌آید سئوال شود سازش چه مارکی دارد این چنین عالی و دلنشین است.
ـ پس از خواندن قطعه شعر دلپذیری گفته شود کاغذ و قلمش اعجاز کرده.
بی آنکه نام مجسمه ساز ، نقاش ، موسیقی دان و یا شاعر را بپرسند.
این عکاس هنرمند است که با داشتن اطلاعات فنی کامل و کافی ، با بکار بردن ذوق و استعداد و هنر و فکر و بالاخره با درآمیختن همه‌ی آنها با روح و احساسات خود یک اثر قیمتی خلق می کند نه دوربین اتوماتیک و گران قیمت او.     دکتر شفائیه «هادی»
 

  برای رسیدن به مقصود وسیله کار خود را خوب بشناسید و با اعمال آن دقیقاً آشنا شوید.
چشم دوربین می‌نگرد. کلید فشرده می‌شود، و … صدایی به گوش می‌رسد: صدایی خشک و فلزی. دریچه باز و بسته می‌گردد. در یک صدم ثانیه . و شاید در یک هزارم آن. … و تصویر ثبت می‌شود. اینست عکاسی ...
آن عده از خوانندگان که مسلط به زبانهای خارجی هستند برای آموختن عکاسی منابع فراوانی در دسترس دارند ولی هدف ما از تحریر این رشته مقالات آشنا ساختن کلیه خوانندگان با فن عکاسی است. از اینروست که در ادای توضیحات تا سرحد امکان به سادگی توجه گردیده و از به کار بردن لغات و کلمات علمی مشکل خودداری خواهد شد. گو اینکه این روش دلیل عمیق نبودن مطالب و بی‌ارزش بودن نوشته‌ها نمی‌تواند باشد.
ضمناً بطوریکه یک بار نیز در آغاز مطلب گفته شد چنانچه اشکالی در عکاسی برایتان پیش آید و یا به توضیحات بیشتری نیازمند باشید به ما بنویسید و در همین صفحات پاسخ آن را بخوانید.
شرط اول موفقیت در سفری که امروز با هم آن را آغاز می‌کنیم شناختن دستگاهی است که وسیله این مسافرت و همیشه مونس و همراه ما خواهد بود. ظرف ۱۴۰ سالی که از اختراع عکاسی می گذرد پیوسته تغییرات و تحولاتی در ساختمان دوربین به عمل آمده و مخصوصاً در سالهای اَخیر با سرعتی که دنیای اختراعات به خود گرفته، این تغییرات نیز سریع‌تر انجام می گیرد. نگاهی به ویترین مغازه‌ها تعدادی از انواع مختلف دوربین‌ها را به شما نشان خواهد داد و باید دانست که در تمام دنیا صدها نوع دیگر نیز موجود است. اما با وجود چنین تنوعی، در حقیقت اختلاف مهمی در میان آنها نیست و اساس ساختمان از روز اول اختراع همان است که بوده.
▪ اطاقک تاریک
بطوریکه قبلاً نیز اشاره شد در همین اطاقک تاریک بود که موفق به دیدن تصاویر اشیاء گردیدند و برای ثبت آن کوشیدند.
▪ عدسی یا ابژکتیف
اگر در وسط یکی از دیواره‌های جعبه مقوایی سوراخ ریزی با نوک سوزن ایجاد کرده و دیواره مقابل را بردارید و به جای آن یک شیشه‌ی تار قرار دهید مشاهده خواهید کرد که تصویر اشیایی که در برابر دیواره سوراخ شده واقع می‌شود بر روی شیشه‌ی تار به وجود می‌آید.
حال اگر این سوراخ ریز باشد تصویر تا حدی واضح ولی بسیار تیره و تاریک است و اگر برای عبور نور بیشتر و ایجاد تصویر
روشن تر سوراخ را گشادتر کنید وضوح آن به کلی از بین خواهد رفت! برای به دست آوردن تصویری که کاملاً واضح و در عین حال روشن باشد کافی است یک عدسی محدب (ذره بین) در مقابل سوراخ قرار دهید.
این ذره بین یک عدسی یا ابژکتیف ساده و ابتدائی است که برای کارهای دقیق و ظریف کفایت نمی کند و لازم است تعداد بیشتری عدسی های مختلف با هم ترکیب گردد تا بتواند خالی از نواقص و معایب باشد (در بحث ابژکتیف مفصلاً ‌توضیح داده خواهد شد.)
▪ شاتر یا اوبتوراتور
پس از اینکه با قرار دادن عدسی تصویر واضح و روشنی به دست آمد لازم است مانعی نیز در پشت آن باشد تا در مواقع لزوم و به مدت لازم باز و بسته گردد. زیرا بدون چنین مانعی به طور دائم نور به داخل دوربین راه خواهد یافت و پیش از اینکه امکان گرفتن تصویر باشد صفحه حساس (فیلم یا شیشه) را سیاه خواهد کرد.
این پرده که بعداً توضیح بیشتری درباره آن خواهد آمد شاتر یا اوبتوراتور نام دارد و به وسیله دگمه‌ای که آن را دکلانشور می‌گویند و در روی بدنه دوربین قرار گرفته به حرکت در می‌آید.
دستگاه بسیار ظریف و دقیقی که شباهت زیادی به ساختمان داخل ساعت دارد زمان عمل آن را تنظیم می‌کند.
▪ دیافراگم
علاوه بر پرده فوق برای کنترل مقدار نوری که از عدسی می گذرد پرده دیگری به نام دیافراگم وجود دارد که از صفحات نازک فلزی ساخته شده و مانند مردمک چشم ، به شکل دایره ، کوچک و بزرگ می‌گردد و با این عمل نور کمتر یا بیشتری را به داخل دوربین راه می‌دهد.
به خاطر داشته باشید که کار دیافراگم فقط این نیست و نتایج مهمتری از عمل آن گرفته می شود که در موقع خود شرح داده‌خواهد شد .
▪ وسیله تنظیم و تطبیق دوربین نسبت به فاصله لازم!
اگر توجه کرده باشید وقتی به نقطه‌ای نگاه می‌کنید فقط آنجا را واضح می بینید و اشیایی که در فاصله های نزدیک‌تر و یا دورتر قرار دارند محو و به شکل شبحی به نظر می رسد و اگر نگاهتان را به جای دیگر متوجه سازید عدسی چشم تغییر حالت می‌دهد تا نقطه جدید وضوح پیدا کند و این مطابقت به وسیله کم و زیاد شدن تحدب عدسی چشم انجام می‌گیرد.
در دوربین عکاسی نیز نظیر همین وضع وجود دارد ، یعنی عدسی آن نسبت به فاصله موجود در میان دوربین و نقطه مورد نظر باید تنظیم و تطبیق گردد تا تصویر واضحی از آن حاصل شود. این عمل به وسیله پس و پیش رفتن عدسی و تغییر فاصله آن با سطح فیلم یا شیشه انجام می‌گیرد.
▪ دریچه دید یا ویزور
برای اینکه معلوم شود چه فضایی در داخل میدان دید عدسی قرار دارد و عکس آن گرفته می‌شود دریچه یا پنجره کوچکی در دوربینها تهیه می شود که آن را ویزور یا ویوفایندر می‌گویند.
وقتی از این پنجره نگاه کنید آنچه که در داخل کادر دیده می شود همان است که بر روی صفحه حساس همان دوربین منعکس و ثبت می‌گردد.
دوربین هر قدر کوچک و بزرگ بوده و هر شکلی به خود گیرد تشکیلات اساسی آن همین‌هاست. عمل و نتایج آنها نیز یکسان می‌باشد. اما باید توجه داشت که طرز به کار انداختن همین دستگاههای مشابه در دوربین های مختلف بسیار متفاوت است و به علت ظرافت و دقت فراوانی که در ساختمان آنها به کار می رود کوچکترین بی دقتی کافی است ضایعات سنگین وارد آورد. مخصوصاً در دوربین های دقیق و گران قیمت که ساختمان آنها کاملتر و پیچیده‌تر است این امکان بیشتر می‌باشد. به همین دلیل پیش از مطالعه دقیق دفترچه راهنمای هر دوربین و آشنایی کافی با طرز عمل آن دست به کار نشوید، برای حصول نتیجه عالی امکانات هر دستگاه را باید کاملاً فرا گرفت .
دوربین خود را به کسی امانت ندهید و دوربین دیگری را عاریه نگیرید در صورت مشاهده کوچکترین بی نظمی در کار یکی از قسمتها بدون دستکاری آن را به متخصص مطمئن بسپارید و خود هیچ وقت به باز کردن دستگاههای مختلف مخصوصاً ابژ کتیف اقدام نکنید.     دکتر شفائیه «هادی»

برای درک بهتر عکاسی معماری، بیش از هر چیزی باید به‌خاطر بیاوریم که در ترکیب‌های میان‌رشته‌ای، مفاهیم تازه‌ای تولید میشوند که الزاماً جمع بین دو مؤلفه قبلی نیستند. عکاسی معماری، نه عکاسی است و نه معماری. در عین حال ترکیب درهم تنیده‌ای از معماری و عکاسی نیز هست. اما این اشتراک وجود دارد که این ترکیب هم، جز با شناخت و تسلط کامل بر اجزاء آن، به سرانجام مطلوب نمی‌رسد. همچنین همیشه این تمایل وجود دارد که این همنشینی به چند زیرمجموعه کوچکتر و مستقل-تر نیز تقسیم شود؛ عکاسی از معماری، عکاسی برای معماری و عکاسی معماری. هر کدام از این گونه-ها، هدف، تفکر و شیوه‌ای مخصوص به خود دارند. گاهی دوربین به سمت یک اثر معمارانه نشانه می-رود. گاهی به سمت معمار و تفکرات هنرمندانه او و گاهی به جریان فرضی حیات در یک مجموعه‌ی معمارانه. گاهی دوربین به ملاحظه احجام، سطوح و خطوط معماری می‌پردازد، گاهی به جان جان بنا. گاهی عکس وسیله و محل گذری است برای دسترسی به یک هدف معمارانه و گاه زبان گویای معمار است که پرده از اسرار پنهان معماری برمیدارد.     سعید فلاح فر

  تحولات در دنیای امروز به قدری سریع و پی در پی به وقوع می پیوندند که برای درک عمیق هر پدیده ایی پیوسته مجال از کف می رود. هنوز وضعیت قبلی مورد برسی و تحلیل قرار نگرفته است که تغیرات جدیدی پدیدار می شوند و انسان را سر در گم می سازند. شاید بیماری شایع سطحی نگری که گریبان انسان امروزی را گرفته است خود عکس العمل بشر در برابر این همه سردرگمی باشد.
این وضعیت دنیای وانفسای امروز را بیش از هر زمان دیگری برای عکاسی کردن محیا نموده است. شاید به جرأت بتوان گفت هیچ یک از ابزارهای هنری حتی ادبیات و سینما به اندازه عکاسی قابلیت بازتاب این دنیای پرتحول را در یک سطح وسیع ندارند و چه بسا ممکن است این فرصت برای دوربین بدستان نیز پایدار نباشد . زمانیکه اربابان تکنولوژی به آرزوی خود برسند و موفق شوند مردم دنیا را یکدست نمایند و تعداد انسان سنتی را بر روی زمین به حداقل ممکن برسانند شاید تغیرات هم حالت ملموس خود را از دست بدهند.
علی رقم اینکه دنیای امروز به خاطر تناقضات و تحولات پی در پی ، سختی ها و مشقات خاصی را بر زندگی ما وارد کرده است گاهی با خود فکر می کنم که ما انسانهای خوش شانسی بوده ایم که فرصت زندگی در این دوره از تاریخ بشری به ما عطا شده است چرا که مستقیماً درگیر دو شیوه زندگی سنتی و مدرن هستیم این در حالی است که اجداد ما هیچ تصوری از دنیای مدرن نداشته اند و نوادگان ما نیز شاید هیچ گاه زندگی سنتی را تجربه نکنند و تنها از طریق عکس های ما و دیگر اطلاعات ضبط شده ارتباط مختصری با دنیای قدیم برقرار نمایند.
 

  در حال حاضر افراد زیادی عکس می‌گیرند؛ جمعیت، پیچیدگی و گستردگی کسانی که با دوربین‌های روزنه‌ای (Pinhole Cameras) تقریبا اولیه و کسانی که عکس‌های پیکسلی چندین گیگابایتی می‌گیرند یا عده‌ای که در خیابان با دوربین موبایل عکاسی می‌کنند، یادآور دسته‌های فیلم‌برداری است.
دیجیتالی شدن امکان گسترش انواع [سبک‌های] عکاسی را فراهم کرد. اما به همین دلیل هم با گذشت ۲۵ سال از اختراع تکنولوژی جدید و خط بطلان کشیدن روی توانایی‌های این رسانه، عکاسی روح خود را از دست داد.
اصالت عکس هنری با نگاتیو هر چه قدر هم در تاریک خانه روی آن تغییر صورت می‌گرفت، خدشه‌دار نمی‌شد، زیرا تصویر پایه ثبت چیزی بود که واقعا جلوی دوربین روی داده است. در مقابل عکاسی دیجیتال می‌تواند چیزی افسانه‌ای باشد که در فتوشاپ ساخته شده و حتی رد کوچکی از واقعیت هم در آن نیست. در این دوره شاهد آن هستیم که حقه‌ها و ابزارهای هوشمند، بسیاری از عکاسان را ـ که پیش از این راویان حقیقت بودند ـ به شعبده بازهایی تبدیل کرده است که خیالات را تصویر می‌کنند.
در گذشته هنر و حقیقت دوست‌های استواری بوده‌اند. تا پیش از آغاز مدرنیسم، در نقاشی و مجسمه‌سازی اجسامی بیشتر ستایش می‌شدند که بسیار به نمونه واقعی آن‌ها در زندگی شباهت داشتند. ویلیام هنری فوکس تالبوت، مبدع اولین تصویر عکاسی با نگاتیو، به سرعت [ ویژگی ] مقلدانه این رسانه را به عنوان یک فرم هنری به کار برد. تالبوت می خواست [ با این وسیله] بتواند دقیق‌تر با دست "نقاشی" کند. به همین دلیل هم نام اولین کتاب خود را "مداد طبیعت" گذاشت.
اکنون ما در جهانی زندگی می‌کنیم که فرهنگ آن زیر سلطه پیکسل‌هاست و مهار واقعیت جسمانی از آن برداشته شده است. بعضی از موسیقی‌های بزرگ پاپ آنقدر الکترونیکی و اینترنتی شده‌اند که اگر شماره داخلی گروه را بدانید، خواننده ممکن است به شما بگوید برای شنیدن موسیقی دکمه یک را فشار دهید. حتی مجسمه‌سازی هم تکنولوژی "الگوی سریع" را اتخاذ کرده است که اجازه می‌دهد برنامه را هر کجا که بتوان تصور کرد به صورت اشیا ۳ بعدی پلاستیکی منتقل کرد. چرا عکاسی باید فرق داشته باشد؟ چرا نباید به وسوسه دیجیتال این امکان را داد که عکس یک منظره را تبدیل به زیباترین صحنه موجود در کل تاریخ جهان، یا منظره شهری روزمره را به یک فانتزی خارق العاده تبدیل کند؟
عکاسی در نهایت از وابستگی به چیزهایی جلو لنز رهایی یافت، اما این به بهای از دست دادن ادعایش به عنوان "مدرکی" که ریشه در واقعیت دوانده، تمام شد. در حال حاضرتفاوت عکاسی به عنوان شی نمایشی در گالری ها با نقاشی که از تخیل سرچشمه می گیرد تنها در شیوه کار و نوع ابزار است.
لیست مودل، عکاس بزرگ مدرن، یک بار گفت: "عکاسی آسان ترین هنر است که همین آن را به سخت‌ترین تبدیل می کند." او نمی دانست که چه آسان می‌توان عکس‌هایی با تاثیرات عجیب و غریب گذاشت و چه سخت یک عکس می تواند در آن واحد زیبا و بیانگر حقیقت باشد. عکاسان خوب بعدی ـ اگر اصلاً وجود داشته باشند ـ باید راهی برای احیا ارتباط خاص عکاسی با واقعیت پیدا کنند. آن‌ها ملزم خواهند بود این کار را به شیوه‌ای جدید انجام دهند.    

  آتش‌بازی یكی از برنامه‌های زیبایی است كه هر ساله با فرا رسیدن ایام جشن وشادی شكل جالبی به خود می‌گیرد. البته اصلاً منظور ما آتش‌بازی‌های شبیه چهارشنبه سوری و چوب‌های سوزان و ترقه نیست، بلكه منظور ما نور‌افشانی‌هایی است كه در میادین اصلی شهر برپا می‌شود. اگر شما هم یكی از این شب‌ها را دیده باشید، حتماً متوجه این نور‌های زیبا خواهید شد.
عكس‌های آتش‌بازی‌های نورانی هرگز به زیبایی خود آن‌ها نخواهد شد. بنابراین فقط آن‌ها را تماشا كنید! اما اگر هنوز هم اصرار دارید كه از آتش‌بازی‌های زیبا عكاسی كنید، شاید این راهنمایی‌ها به كار‌تان بیاید:
▪ سه‌پایه:
حتماً می‌دانید چیست؟! سه شماره پی‌درپی به همین موضوع پرداختیم. یك وسیله دارای سه تا پایه بازشو كه با اتصال دوربین به آن می‌توانید خیال خودتان را از بابت لرزش دوربین راحت كنید. برای عكس‌برداری از نور‌افشانی‌های آتش‌بازی كه همیشه در تاریكی شب انجام می‌شود، مطمئناً به سه‌پایه نیاز خواهید داشت. اگر سه‌پایه دارید، حتماً آن را با خودتان بردارید.
▪ كنترل از راه دور:
تعجب نكنید. خیلی از دوربین‌ها امكان استفاده از آن را دارند. البته این كنترل‌ها در مورد دوربین‌های مختلف متفاوت است (و احتمالاً خیلی هم گرانند). برخی از دوربین‌ها از دكمه شاتر سیمی استفاده می‌كنند كه قیمت چندانی ندارند، اما باید ببینید كه آیا دوربینتان پیچ اتصال آن را دارد یا خیر. نهایتاً اگر هیچ یك از این‌ها شامل حال شما نمی‌شود، می‌توانید از دكمه عكس‌برداری زمان‌دار (Self Timer) دوربینتان هم استفاده كنید تا اطمینان پیدا كنید هیچ لرزشی به دوربین وارد نمی‌شود. البته در این حالت باید خودتان زمان انفجار منور‌ها را حدس بزنید.
▪ كادربندی:
سخت‌ترین كاری كه در هنگام عكاسی آتش‌بازی‌ها با آن روبه‌رو می‌شوید (چیزی كه تا قبل از شروع به كار اصلاً به ذهنتان نمی‌رسد)، كادر‌بندی عكس‌ها است. باید به طور دقیق حدس بزنید كه انفجار بعدی دقیقاً در كجای آسمان روی خواهد داد، و بعد دوربین را روی همان نقطه ثابت كنید. در این مورد هیچ راهنمایی خاصی وجود ندارد. فقط حدس و گمان است! تنها چیزی كه باید در نظر داشته باشید این است كه دیگران هم مثل شما می‌خواهند از آتش‌بازی لذت ببرند.
شما نمی‌توانید از مردم بخواهید جلوی دوربین شما را خالی بگذارند. بنابراین از همان ابتدا كمی از آن‌ها فاصله بگیرید.
در كادربندی توجه به یك نكته دیگر نیز اهمیت دارد. این‌كه كادر را باید به صورت افقی بگیرید یا عمودی؟ هیچ قانونی برای این مسئله وجود ندارد و هر دو كادر عكس‌های خوبی را ثبت می‌كنند. شخصاً كادر عمودی را ترجیح می‌دهم؛ زیرا حركت منور‌ها بیشتر به صورت عمودی انجام می‌شود و به همین علت فاصله دید بیشتری خواهید داشت.
نكته مهم دیگر این است كه ببینید آیا واقعاً می‌خواهید عكس بگیرید یا می‌خواهید آتش‌بازی‌ها را تماشا كنید. این نكته بسیار مهم است. توجه داشته باشید كه برای انجام یك كادربندی صحیح، لازم است دقیقاً محل زاویه دید دوربین را پیدا كنید و برای تنظیمات بعدی آن را به خاطر بیاورید. اگر می‌خواهید دوربین را تنظیم كنید، كنترل از راه دور آن را در دست بگیرید، و در لحظه عكس گرفتن به آسمان نگاه كنید، نمی‌توانید بفهمید از كجا عكس گرفته‌اید. سپس تا بخواهید عكس قبلی را باز كنید و به یاد بیاورید این عكس از كجای آسمان بوده است، چند منور دیگر منفجر خواهد شد. پس شما آن‌قدر‌ها هم وقت ندارید!
▪ فاصله كانونی:
سعی نكنید از زوم زیاد دوربینتان استفاده كنید. این كار موجب سخت‌تر شدن فوكوس هم می‌شود. در این حالت تمام مدت باید به دنبال نور‌ها بگردید و البته در لحظه عكاسی فوكوس كردن هم مشكل‌تر می‌شود. شاید بهتر باشد با زاویه باز عكاسی كنید و بعد آن‌ها را برش بزنید. اگرچه این كار موجب افت كیفیت عكس‌ها می‌شود، اما بهتر از این است كه اصلاً عكس نگیرید.
▪ دیافراگم:
یكی از سوالات معمول درباره عكاسی از آتش‌بازی‌ها همین است: چه دیافراگمی را انتخاب كنیم؟ خیلی‌ از كاربران فكر می‌كنند انتخاب دیافراگم باز‌تر برای عكاسی از آتش‌بازی مناسب‌تر است. اما مسئله دقیقاً برخلاف این است. دیافراگم‌های f/۸ یا f/۱۶ برای این كار نتیجه بهتری دارند؛ زیرا عمل فوكوس كردن به دلیل بالا رفتن عمق میدان راحت‌تر می‌شود.
▪ سرعت شاتر:
شاید مهم‌تر از تعیین دیافراگم، تنظیم سرعت شاتر باشد. ذرات نورانی منور‌ها حركت نسبتاً سریعی دارند و اگر می‌خواهید زیبایی حركت آن‌ها را در عكس خود داشته باشید، باید بتوانید نوردهی دوربینتان را روی یك نوردهی نسبتاً طولانی‌ تنظیم كنید. یك روش برای نوردهی طولانی، استفاده از وضعیت Bulb یا همان سرعت Bاست. در این حالت، تا زمانی كه دكمه شاتر را فشرده نگه داشته باشید (ترجیحاً با استفاده از سیم شاتر یا كنترل از راه دور) دهانه شاتر باز نگه داشته می‌شود. در چنین حالتی بهتر است، به محض انفجار منور، دكمه شاتر را فشار دهید و تا زمانی كه آخرین ذرات نور خاموش می‌شوند، آن را رها كنید؛ یعنی تقریباً چند ثانیه نوردهی مناسب است.
البته می‌توانید با چند بار امتحان كردن این كار، فاصله زمانی دقیق برای نوردهی را پیدا كنید. دقت نمایید كه هیچ نیازی نیست این فاصله زمانی خیلی طولانی شود. نباید فكر كنید چون آسمان تاریك است، می‌توانید هر قدر كه دوست دارید، دهانه شاتر را باز نگه دارید؛ زیرا جرقه‌های منفجر شده نورانی به صورت تصادفی در آسمان روشن می‌شوند و احتمال این‌كه یك جرقه دیگر در همان مكان قبلی منفجر شود و عكس قبلی شما را خراب كند، بسیار زیاد است.
در صورتی كه دوست دارید تصویر چند جرقه مختلف را در عكس داشته باشید، می‌توانید از این ترفند استفاده كنید. دوربین را روی حالت Bulb قرار دهید و یك تكه مقوای ضخیم در دست بگیرید. به محض خاموش شدن یك جرقه، مقوای مذكور را جلوی لنز نگه دارید (در حداقل فاصله ممكن بدون این‌كه به دوربین لرزش وارد كنید) و با روشن شدن جرقه بعدی، دوباره آن را كنار بكشید. با این ترفند می‌توانید در یك عكس تصویری از چند جرقه رنگی نورانی را با هم ثبت كنید؛ بدون این‌كه عكس شما پر از نویز شود.
▪ حساسیت یا ISO:
به هیچ عنوان حساسیت دوربین را زیاد نكنید. ممكن است روی تصویر پیش نمایش خود دوربین به نظر برسد كه بالا بردن حساسیت، شفافیت نورها را بیشتر می‌كند، اما بعداً كه عكس هایتان را در داخل كامپیوتر باز‌می‌كنید، با حجم وسیع نویز‌هایی روبه‌رو می‌شوید كه تمام سطح تصویر را پوشانده‌اند. بعداً می‌توانید با فتوشاپ، درخشندگی نورهای عكس را بیشتر كنید. بنابراین سعی كنید ترجیحاً با همان حساسیت ISO ۱۰۰ كار كنید.
▪ فلاش:
فلاش دوربینتان را خاموش كنید، زیرا هیچ تاثیری روی عكس‌هایتان ندارد. تنها كار فلاش در این این است كه به دوربین می‌گوید به زمان نوردهی كمتری نیاز دارد. پس آن را خاموش كنید، وگرنه تمام زحمات‌شما را بر باد می‌دهد.
▪ عكاسی با حالت دستی:
هم نور دهی دستی و هم فوكوس دستی. عكاسی كردن در حالت فوكوس خودكار، هنگامی كه در محیط‌های كم‌نور هستید، برای بسیار از دوربین‌ها غیر‌ممكن و برای دوربین‌های پیشرفته بسیار مشكل است. در حقیقت لنز دوربین نمی‌تواند تشخیص بدهد كه در میان سیاهی آسمان روی چه چیزی باید فوكوس كند. به همین دلیل، بسیاری از موقعیت‌های خوب عكس‌برداری را از دست خواهید داد. ضمناً، در حالت دستی هیچ نیازی نیست كه هر بار كه می‌خواهید عكس بگیرید، فوكوس كنید. دوربین را روی حالت فوكوس دستی قرار دهید، یك بار فوكوس كنید. پس از آن دیگر لازم نیست فوكوس دوربین را تغییر دهید؛ زیرا در فواصل دور تغییر مكان سوژه تأثیر چندانی روی فوكوس عكس نخواهد داشت؛ خصوصاً اگر از دیافراگم‌های بسته مثل f/۸ یا f/۱۶ استفاده كنید.
پیشنهاد می‌كنم از همان ابتدا فوكوس دوربین را روی حالت بی‌نهایت (روی اغلب دوربین‌ها با یك علامت شبیه هشت افقی دیده می‌شود) قرار دهید. در این‌ حالت، تمام كادر در حالت فوكوس شده قرار می‌گیرد و عملاً عمق میدان از بین می‌رود.
▪ تماشای پیش‌نمایش عكس:
برای چه دوربین دیجیتال خریده‌اید؟ نمایشگر دوربین دیجیتال، یكی از مهم‌ترین مزیت‌های آن نسبت به همتای آنالوگ خود است. می‌توانید روی این نمایشگر، عكس‌های گرفته شده را بررسی كنید. بنابراین، این امكان را به شما می‌دهد كه میزان نوردهی، شدت نورها، سرعت مناسب و خیلی چیز‌های دیگر (جز میزان نویز كه معمولاً روی این حالت قابل تشخیص نیست) را بررسی كنید.
بد نیست در ابتدای كار، چند عكس با سرعت‌های مختلف بگیرید و پیش‌نمایش آن‌ها را ببینید. این كار به شما كمك می‌كند درك بهتری از نور جرقه‌ها، سرعت دوربین و میزان نورهای اضافی اطراف (مثل نور چراغ‌های خیابان و...) پیدا كنید.
▪ پیشنهاد اضافی:
سعی كنید قبل از شروع نور‌افشانی، كاملاً آماده عكس‌برداری باشید. اگر هوا راكد باشد (باد نوزد) معمولاً پس از مدت اندكی آسمان پر از دود می‌شود و این دود مانند لایه‌ای مهآلود در تمامی عكس‌های شما نمایان خواهد شد. بنابراین بهتر است اولین جرقه‌ها را از دست ندهید. جشن‌های خوبی را برایتان آرزومندیم!     امیر یاری

  تقریباً همه عکاسان از چهره افراد عکس گرفته اند. عکاسی از چهره، کاربردهای زیادی دارد و اینجاست که یک عکاس را می توان ارزیابی کرد. همه ما وقتی یک عکس خوب از صورت کسی می بینیم توجه ما به عکس جلب می شود ولی چه چیزی در این عکس وجود دارد که آنرا برجسته و متمایز می کند. یک عکاس همیشه فردی است که تصویری مشابه خلق می کند حتی اگر نخواهد این کار را انجام دهد در عمل بین سوژه عکاسی و تصویر به نوعی این کار را انجام داده است. شاید بارها این جمله را شنیده اید که شخصی به شما بگوید این عکس که از من گرفته ای اصلاً شبیه من نیست یا خیلی شبیه من است.
مشکل اینجاست که ما عادت داریم دیگران را در حالت حرکت به این ور و آن ور ببینیم یا حتی وقتی نشسته اند سر آنها مرتب در حال حرکت است به خصوص زمانیکه صحبت می کنند. به غیر از وقتی که افراد خواب هستند به ندرت می توان آنها را بی حرکت یافت. بنابراین لحظه ای که از آنها عکس می گیرید احتمال اینکه شخص در حالتی غیر معمول باشد زیاد است.
اما آنچه در عکاسی چهره تصویر زیبایی خلق می کند همان حالتی از چهره شخص است که احساس عکاس نسبت به او را بیان می کند. بنابراین یک عکس خوب از چهره یک فرد عکسی است که خصوصیات آن فرد را در خود داشته باشد یا حداقل قسمتی از این خصوصیات را نمایش دهد. شاید زمانی که به عکس خانمی نگاه می کنید او را نشناسید ولی در نگاه اول در مورد خصوصیات او قضاوت می کنید.
موقعیت دوربین، زاویه دید، کیفیت عکس، نوع لنزی که انتخاب می کنید و حتی پشت زمینه عکس همه می توانند در حالت عکس نقش داشته باشند و می تواند احساس شما را نسبت به شخصیت سوژه عکاسی بیان کند.
یک عکس خوب از چهره، شخصیت فردی که از او عکس گرفته اید را نشان می دهد. حتی اگر غیر واقعی باشد.
مواردی که نام بردیم همه تأثیرگذار هستند اما موقعیت دوربین بسیار مهم است. و در نظر داشته باشید لحظه ای که عکس می گیرید هم بسیار مهم است بنابراین دوربین شما باید ‎آماده باشد و سعی کنید تعداد بیشتری عکس در موقعیت های مختلف بگیرید. گاه ممکن است ۵۰ عکس بگیرید تا یک عکس مناسب از بین آنها انتخاب کنید ولی با مقایسه آنها چیزهای جدید خواهید آموخت.
اگر در استودیو عکاسی می کنید می توانید نورها را درست در همان جایی که مدنظر است قرار دهید تا سایه ها به گونه ای قرار گیرند که شما می خواهید. شما نمی توانید از افراد بخواهید به گونه ای قیافه بگیرند که شما می خواهید و از آنها عکس بگیرید آنوقت انتظار داشته باشید عکس های زیبایی هم بگیرید. بلکه باید یک شکارچی صحنه ها باشید و به سرعت در لحظه مناسب عکس مناسب بگیرید.
مردم و بخصوص بچه ها خیلی زود خسته می شوند. ( برای اطلاعات بیشتر مقاله عکاسی از کودکان در یاد بگیر دات کام را بخوانید.) بنابراین باید روی حالت چهره فرد تمرکز کنید و در بهترین موقع عکس مناسب را بگیرید. البته باید از قبل پشت زمینه، نور و هر چیز دیگری را که امکان دارد آماده کرده باشید. بهترین صحنه ها خیلی زود از دست می روند اگر از شخص بخواهید که لبخند بزند و او را معطل کنید و بعد عکس بگیرید تصویر چهره ضعیفی خواهید گرفت.
اگر لنز بلند دارید برای عکاسی از کودکان بسیار مناسب است و به این ترتیب می توانید پشت زمینه را مات کنید. و همینطور با فاصله گرفتن از آنها، زمانی که فراموش می کنند شما آنجا هستید، می توانید بهترین عکس ها را بگیرید. فقط دوربین خود را آماده نگه دارید آنها را تماشا کنید و صبور باشید و اجازه دهید یک عکس خوب ساخته شود.    

  شاید در همه انواع عکاسی سخت ترین کار عکاسی از حیوانات، حشرات و پرندگان باشد. آنها تقریباً هیچوقت آن کاری را که شما می خواهید انجام نمی دهند. بهترین راه برای عکاسی از حیوانات عکاسی در حیات وحش است. اما در باغ وحش هم می توان عکس های زیبایی گرفت. برای عکاسی در باغ وحش باید به موقعیت دوربین بسیار توجه کنید. چون وجود نرده، حصار و قفس معمولاً مزاحم عکاس است.
برای عکاسی از حیوانات باید بسیار صبور باشید. حیوانات یا برای مدت طولانی حرکت نمی کنند تا در موقعیتی که ما می خواهیم از آنها عکس بگیریم و یا آنقدر حرکت می کنند که نمی توانید از آنها یک عکس واضح بگیرید. حتی بعضی از عکاسان حرفه ای بر روی رفتار حیوانات مطالعاتی انجام می دهند تا بتوانند حرکت های آنها را پیش بینی کنند. پرندگان معمولاً در یک مسیر مشخص پرواز می کنند بنابراین اگر آنها را در جایی دیدید می توانید بار دیگر در همان حوالی منتظر آنها باشید. برای عکاسی از پرندگان باید از زوم منوئال استفاده کنید چون اگر زوم دوربین بر روی حالت (Auto Focus) باشد احتمالاً به جای پرنده ها از آسمان عکس خواهید گرفت.
اکثر حیوانات اجازه نمی دهند خیلی به آنها نزدیک شوید. بنابراین برای عکاسی از حیوانات یک لنز بلند با قدرت زوم بالا بسیار اهمیت دارد. یک لنز ۷۵ ـ ۳۵۰ میلیمتر برای این منظور مناسب است البته یک لنز ۵۰۰ میلیمتر عالی است اما قیمت آن بسیار بالاست. و باید همراه با یک سه پایه استفاده شود. و برای کاهش اثر لرزش دست باید سرعت شاتر دوربین شما بیش از عدد ۱ تقسیم برای فاصله کانونی شود. مثلاً اگر فاصله کانونی لنز ۵۰۰ میلیمتر است سرعت شاتر باید بیش از ۱/۵۰۰ ثانیه باشد.
همیشه برای عکاسی از حیوانات از لباسی استفاده کنید که همرنگ محیط باشد و چیزهای براق مانند ساعت را بهتر است در جیب خود قرار دهید یا می توانید از شنل های استتار استفاده کنید.
اما اگر می خواهید در باغ وحش عکاسی کنید تا حد امکان اول وقت به سراغ باغ وحش بروید چون خلوت تر است و افراد کمتری مزاحم عکاسی شما می شوند. دلیل دوم اینکه نور در اوایل صبح در بهترین موقعیت برای عکاسی است. و شدت سایه و درخشش های زاید کمتر در عکس شما بوجود خواهد آمد. و بالاخره آخرین دلیل اینکه حیوانات جنب و جوش بیشتری دارند. البته قبل از غروب آفتاب هم زمان خوبی برای میزان نور است.
برای عکاسی از حشرات کافیست بی حرکت باشید سعی کنید از حشرات عکس های درشت و نزدیک بگیرید. جزئیات اندام حشرات می توانند بسیار فریبنده باشند. چشم های درشت، پاها و تن مودار و ... اثر خوبی روی عکس شما خواهند گذاشت. در عکاسی از حشرات هم باید توجه داشته باشید که زوم دوربین را خود تنظیم کنید و آنرا در حالت اتومات قرار ندهید چون معمولاً دوربین در این موارد اشتباه می کند.    

  از نظر آماری کودکان محبوب ترین سوژه عکاسی در تمام دنیا هستند. آنها جذاب هستند. به همین دلیل عکاس هنگام عکاسی از کودکان احساس راحتی می کند و خلاصه سوژه فوق العاده ای برای عکاسی هستند. فقط باید هنگام عکاسی از کودکان صبور بود و البته باید مهارت هایی را هم کسب کرد. تا بتوان عکس های خوبی گرفت.
● نکات عکاسی از کودکان
▪ چشم های بزرگ کودکان باید مورد توجه دقیق عکاس باشد و به اندازه کافی در عکس واضح باشد. با خاموش کردن فلاش دوربین خود از قرمزی چشم ها جلوگیری کنید. سعی کنید از نور طبیعی برای عکاسی از کودکان استفاده کنید. البته اگر نور کافی در اختیار ندارید. ولی اگر نور کافی نیست می توانید بعداً مشکل قرمزی چشم ها را در کامپیوتر خود با کمک نرم افزارهای گرافیکی حل کنید.
▪ کودکان غیر قابل پیش بینی اند و تمایل به حرکت و جنب و جوش دارند که این حرکت ها سبب تار شدن سوژه عکاسی که همان کودک است می شود از ISO با سرعت بالا و aperture بالا (حداکثر گشادی لنز) استفاده کنید تا در کمترین زمان ممکن عکس خود را بگیرید. همین طور باید تعداد زیادی عکس بگیرید تا بهترین را انتخاب کنید. این هم به لطف دوربین های دیجیتال امکان پذیر است چون دیگر با هر عکس یک فیلم حرام نمی کنید.
▪ پشت زمینه را ساده نگه دارید. چون معمولاً کودکان در محیطی پر از اسباب بازی و اسباب و وسایل هستند معمولاً پشت زمینه بیشتر از خود عکس جلب توجه می کند. و در اغلب موارد در عکاسی از کودک محیط اطراف اصلاً مهم نیستند و فقط از زیبایی عکس می کاهند. به کودک خود نزدیک شوید و تا حد امکان زوم کنید. اگر از لنز واید استفاده می کنید فاصله خود را با کودک حفظ کنید مگر اینکه بخواهید یک عکس خنده دار یا ... بگیرید. لباسهای رنگارنگ و پر نقش نگار توجه را از صورت کودک به جاهای قسمتهای دیگر عکس جلب می کنند. برای گرفتن بهترین عکس از نور معمولی و لباسهایی با رنگ محدود استفاده کنید.
▪ سعی کنید طیف رنگ های موجود در عکس را کاهش دهید.
▪ بهترین لحظات برای عکاسی در کسری از ثانیه از دست می روند همیشه دوربین خود را آماده نگه دارید.
▪ شاید عکس هایی که شما از کودک خود می گیرید، برایتان جالب باشد ولی برای دیگران این گونه نباشد. بنابراین سعی کنید در شرایط غیر عادی و غیر معمول از کودک عکس بگیرید.
● متفاوت باشید.
در اینجا به چیزهایی که منجر به یک عکس غیر معمول و جالب از کودک می شود به اختصار اشاره می شود:
▪ کل اندام کودک را در عکس نمایش ندهید مثلاً یک پا یا یک دست را می توانید خارج از کادر عکس بیندازید. این سبب می شود که بیننده در ناخودآگاه خود بدنبال آن عضو غایب بگردد؟!
▪ به جای عکس گرفتن از کودک از اسباب بازی های رنگ وا رنگ کودک عکس بگیرید.
▪ عکس را از دید یک بزرگسال نگیرید بلکه از دید یک خردسال عکس بگیرید.
▪ از کودکان در شرایط نامتعارف عکس بگیرید.
▪ از کودکان در شرایطی که به خود قیافه بزرگسالان را می گیرند عکس بگیرید.
▪ از آینه ها استفاده کنید، عکاسی از کودک در حالیکه روی یک آینه چهار دست و پا کردن یا خزیدن تجربه جالبی است. البته اگر آنقدر خوش شانس هستید که می توانید از دو قلوها و چند قلوها عکس بگیرید کمتر به آینه احتیاج پیدا می کنید.
▪ تار کردن پشت زمینه در مورد کودکان نتیجه خوبی می دهد. برای این منظور از لنز بلند و aperture بالا استفاده کنید تا پشت زمینه را تار کنید بعد از گرفتن عکس می توانید از فیلترهای Blur برای مات کردن پشت زمینه استفاده کنید.
▪ کودکان از قرار گرفتن در جاهای عجیب و غریب احساس خوبی دارند و رفتارهای جالبی از خود نشان می دهند.
▪ لوازم حتی لوازم شخصی معمولی می توانند نتیجه جالبی در عکس کودک داشته باشند مثلاً کفش ها یا عینک بزرگسال یا لباس بزرگی که تن کودک می کنید در عکس جالب خواهد بود.
▪ سعی کنید از زوایای مختلف عکس بگیرید.
▪ متضاد عمل کنید. یک کودک را کوچک نشان ندهید بکله سعی کنید آن را مانند یک بزرگسال یا حتی یک غول در عکس خود نشان دهید.
▪ برای پشت زمینه عکس از فیلتر motion blur در نرم افزارهای ویرایش تصویر (مانند فتوشاپ) استفاده کنید. تا پشت زمینه منحرف کننده افکار بیننده را تار کنید. ولی صورت و چشمهای کودک باید واضح و شفاف باشند. البته این کار به سادگی و سرعت امکان پذیر نیست.
● تفاوت ها را نشان دهید:
▪ نشان دادن ابعاد اجزای بدن کودکان به نسبت دیگران می تواند عکس ها جالبی خلق کند.
▪ غذا خوردن کودکان با کثیف کاری های آنها همیشه جالب است.
▪ پوست خیلی صاف و نازک کودک را در عکس ها نشان دهید.
▪ احساسات شدید کودکان را ثبت کنید. شادی، پریشانی، بداخلاقی، حماقت ها و شیطنت های آنها عکس زیبایی می سازند.
▪ فقط نزدیک نشوید تا جائیکه لنز دوربین شما اجازه می دهد به کودکان نزدیک شوید.