اسوه ی وفا و شجاعت

اسوه ی وفا و شجاعت

اشاره تابش طلایی آفتاب، چهارمین روز شعبان سال 26 هجری قمری را در مدینه نوری دیگر می‏بخشید. بلور دل‏های شیفتگان امیرمؤمنان علی علیه‏السلام لبریز از شور و شوق می‏شد و کوچه‏های بنی‏هاشم، آغوش خود را به روی زائران خانه حضرت می‏گشود. چهره علاقه‏مندان اهل‏بیت علیهم‏السلام را شبنم شادی فرا گرفته بود و برای دیدار نورسیده مولای خویش بر یکدیگر پیشی می‏گرفتند. «ماه» تازه در مدینه کرده و با ظهور خود دل‏های شیفتگان اهل‏بیت علیهم‏السلام را از عطر شادمانی خوش‏بو ساخته بود. شور و شعف، خانه علی علیه‏السلام را فرا گرفته و نگاه همگان به سخاوت لبان مولا بود تا انتخاب نام نوزاد را نظاره کنند و شیرینی اولین کلام او را بیابند. نام‏گذاری ام البنین، قنداقه نوزاد را به دست امیرمؤمنان علی علیه‏السلام داد تا نامی برای وی برگزیند. حضرت در گوش راست وی اذان و در گوش چپش اقامه گفت تا از همان ابتدا جانش با نوای خوش آن صفا یابد. آن‏گاه فرمود: «من او را به نام عمویم، عباس می‏نامم.» سپس دست‏های نوزاد را بوسید و اشک به صورتش جاری شد و فرمود: «گویا می‏بینم این دست‏ها در کنار رود فرات در راه یاری دین خدا قطع خواهد شد». دوران کودکی روزهای کودکی عباس علیه‏السلام در حالی آغاز شد که پدر گران‏قدرش چون آیینه معرفت، دانایی و کمال در مقابل او قرار داشت. گفتار الهی و رفتار آسمانی امام علی علیه‏السلام تأثیری ژرف بر وی نهاد. عباس علیه‏السلام خود را بر ساحل دریای علوم و معارف پدر می‏دید و در کنار جهاد و تقوا حس می‏کرد. او در خانه‏ای که بر خاک قرار داشت، ولی از افلاک برتری یافته بود، خانه‏ای که فرشتگان با فروتنی در آن فرود می‏آمدند و محل نزول اسرار هدایت بود، پرورش یافت. عباس علیه‏السلام در دوران کودکی، خوشه‏چین حقایق ولایت بود و از بلندای بینش امام علی علیه‏السلام بهره‏های بسیار برد. امیرمؤمنان علی علیه‏السلام ، پرورش و تکامل فرزندش را چنین توصیف می‏کند: «همانا فرزندم عباس، در کودکی دانش آموخت و چونان نوزاد کبوتر که از مادرش آب و غذا می‏گیرد، از من معارف فرا گرفت». عباس در کلام امام سجّاد علیه‏السلام امام سجاد علیه‏السلام در کربلا حضور داشت و خود شاهد شهامت و فداکاری‏های شهیدان راه حقیقت و فضیلت بود. آن حضرت درباره عباس علیه‏السلام می‏فرماید: «خداوند، عمویم عباس را رحمت کند که با ایثارگری و جانبازی در راه برادرش، فداکاری کرد تا دست‏هایش قطع شد و خداوند به جای آن، به او دو بال داد که با آنها به همراه فرشتگان در بهشت پرواز کند، همان‏گونه که برای جعفر بن ابی‏طالب7 قرار داده شد. برای عباس در پیشگاه خداوند منزلتی است که در روز قیامت، همه شهیدان غبطه‏اش را می‏خورند». عباس در کلام امام صادق علیه‏السلام امام صادق علیه‏السلام در شأن و مقام حضرت عباس علیه‏السلام چنین می‏فرماید: «عموی ما، عباس، پسر علی علیه‏السلام ، بینشی دقیق و ایمانی استوار داشت. در رکاب برادرش با دشمنان جهاد کرد و به خوبی از عهده آزمایش الهی برآمد و به مقام شهادت رسید.» در بخشی از زیارت‏نامه‏ای که امام صادق علیه‏السلام در مورد حضرت عباس علیه‏السلام فرموده، چنین می‏خوانیم: «گواهی می‏دهم که تو ای عباس، در امر دینت هیچ‏گونه سستی نکردی و در برابر دشمن ایستادی و به راستی با کمال بصیرت و آگاهی از دنیا رفتی، در حالی که به صالحان اقتدا و از پیامبران پیروی کردی». بزرگ‏جانباز اسلام با مشاهده زندگی قمر بنی‏هاشم می‏توان دریافت که صفت ایثار و جانبازی، به بهترین شکل در وجود شریف آن حضرت نمود می‏یابد. حضرت عباس علیه‏السلام در پاسداری از سالار شهیدان، بر قلّه ایثار نشست و بر دیگر جانبازان آن عرصه پیکار حق بر ضد باطل، برتری یافت؛ زیرا فداکاری و جانبازی ایشان بر اساس ژرف‏ترین بصیرت‏ها قرار داشت؛ همان بصیرتی که امام صادق علیه‏السلام فرمود: «عموی ما عباس بصیرتی نافذ و عمیق و ایمانی محکم داشت».