اسوه ی وفا و شجاعت
یک شنبه 7 فروردین 1390 11:54 PM
|
|
|
اشاره تابش طلایی آفتاب، چهارمین روز شعبان سال 26 هجری قمری را در مدینه نوری دیگر میبخشید. بلور دلهای شیفتگان امیرمؤمنان علی علیهالسلام لبریز از شور و شوق میشد و کوچههای بنیهاشم، آغوش خود را به روی زائران خانه حضرت میگشود. چهره علاقهمندان اهلبیت علیهمالسلام را شبنم شادی فرا گرفته بود و برای دیدار نورسیده مولای خویش بر یکدیگر پیشی میگرفتند. «ماه» تازه در مدینه کرده و با ظهور خود دلهای شیفتگان اهلبیت علیهمالسلام را از عطر شادمانی خوشبو ساخته بود. شور و شعف، خانه علی علیهالسلام را فرا گرفته و نگاه همگان به سخاوت لبان مولا بود تا انتخاب نام نوزاد را نظاره کنند و شیرینی اولین کلام او را بیابند.نامگذاری ام البنین، قنداقه نوزاد را به دست امیرمؤمنان علی علیهالسلام داد تا نامی برای وی برگزیند. حضرت در گوش راست وی اذان و در گوش چپش اقامه گفت تا از همان ابتدا جانش با نوای خوش آن صفا یابد. آنگاه فرمود: «من او را به نام عمویم، عباس مینامم.» سپس دستهای نوزاد را بوسید و اشک به صورتش جاری شد و فرمود: «گویا میبینم این دستها در کنار رود فرات در راه یاری دین خدا قطع خواهد شد».دوران کودکی روزهای کودکی عباس علیهالسلام در حالی آغاز شد که پدر گرانقدرش چون آیینه معرفت، دانایی و کمال در مقابل او قرار داشت. گفتار الهی و رفتار آسمانی امام علی علیهالسلام تأثیری ژرف بر وی نهاد. عباس علیهالسلام خود را بر ساحل دریای علوم و معارف پدر میدید و در کنار جهاد و تقوا حس میکرد. او در خانهای که بر خاک قرار داشت، ولی از افلاک برتری یافته بود، خانهای که فرشتگان با فروتنی در آن فرود میآمدند و محل نزول اسرار هدایت بود، پرورش یافت. عباس علیهالسلام در دوران کودکی، خوشهچین حقایق ولایت بود و از بلندای بینش امام علی علیهالسلام بهرههای بسیار برد. امیرمؤمنان علی علیهالسلام ، پرورش و تکامل فرزندش را چنین توصیف میکند: «همانا فرزندم عباس، در کودکی دانش آموخت و چونان نوزاد کبوتر که از مادرش آب و غذا میگیرد، از من معارف فرا گرفت».عباس در کلام امام سجّاد علیهالسلام امام سجاد علیهالسلام در کربلا حضور داشت و خود شاهد شهامت و فداکاریهای شهیدان راه حقیقت و فضیلت بود. آن حضرت درباره عباس علیهالسلام میفرماید: «خداوند، عمویم عباس را رحمت کند که با ایثارگری و جانبازی در راه برادرش، فداکاری کرد تا دستهایش قطع شد و خداوند به جای آن، به او دو بال داد که با آنها به همراه فرشتگان در بهشت پرواز کند، همانگونه که برای جعفر بن ابیطالب7 قرار داده شد. برای عباس در پیشگاه خداوند منزلتی است که در روز قیامت، همه شهیدان غبطهاش را میخورند».عباس در کلام امام صادق علیهالسلام امام صادق علیهالسلام در شأن و مقام حضرت عباس علیهالسلام چنین میفرماید: «عموی ما، عباس، پسر علی علیهالسلام ، بینشی دقیق و ایمانی استوار داشت. در رکاب برادرش با دشمنان جهاد کرد و به خوبی از عهده آزمایش الهی برآمد و به مقام شهادت رسید.» در بخشی از زیارتنامهای که امام صادق علیهالسلام در مورد حضرت عباس علیهالسلام فرموده، چنین میخوانیم: «گواهی میدهم که تو ای عباس، در امر دینت هیچگونه سستی نکردی و در برابر دشمن ایستادی و به راستی با کمال بصیرت و آگاهی از دنیا رفتی، در حالی که به صالحان اقتدا و از پیامبران پیروی کردی».بزرگجانباز اسلام با مشاهده زندگی قمر بنیهاشم میتوان دریافت که صفت ایثار و جانبازی، به بهترین شکل در وجود شریف آن حضرت نمود مییابد. حضرت عباس علیهالسلام در پاسداری از سالار شهیدان، بر قلّه ایثار نشست و بر دیگر جانبازان آن عرصه پیکار حق بر ضد باطل، برتری یافت؛ زیرا فداکاری و جانبازی ایشان بر اساس ژرفترین بصیرتها قرار داشت؛ همان بصیرتی که امام صادق علیهالسلام فرمود: «عموی ما عباس بصیرتی نافذ و عمیق و ایمانی محکم داشت». |
کریمی که جهان پاینده دارد تواند حجتی را زنده دارد
دانلود پروژه و کارآموزی و کارافرینی
