سرزمینی که وجود ندارد

 

Edith Sodergran

دلتنگ سرزمینی هستم که وجود ندارد
زیرا از خواستن هر آنچه که وجود دارد خسته­ام دیگر
ماه با کلام نقره­ای­اش
قصه­ی سرزمینی را می­گوید که وجود ندارد
سرزمینی که در آنجا
همه­ی آرزوهایمان برآورده می­شود
سرزمینی که در آنجا همه زنجیرهایمان پاره می­شود
سرزمینی که در آنجا
پیشانی افروخته­مان در شبنم ماه خنک می­شود
زندگی من سرابی بیش نبود
اما اکنون راهم را یافته­ام
راه رسیدن به سرزمینی که وجود ندارد 

در سرزمینی که وجود ندارد
دلداده­ام تاجی درخشان بر سر دارد
دلداده­ام چه کسی است؟
ستاره­ها سوسوزنان پاسخ می­گویند: شب تار
دلداده­ام کیست؟
نامش چیست؟
سقف آسمان بالا و بالاتر می­رود
کودکی در مه بی انتها غرق می­شود
و جوابم را نمی­داند
فرزند آدمی اما تشنه­ی دانایی است
بازوانش را فراتر از آسمان­ها دراز می­کند
جوابی می­آید:
من آنم که تو دوستش داری
و همیشه دوستش خواهی داشت