موارد اختلاف مسلمانان

موارد اختلاف مسلمانان بخش اول

در آيه 255 از سوره بقره است که آن را گروهي از پيروان مکتب خلفا کرسي مي دانند و تختي که خداوند بر روي آن نشسته است[2]. و شيعيان اهل بيت طبق تعليم ائمه اهل بيت پيامبر معني کرسي را علم دانسته و تفسير مي کنند و کلمه مزبور در لغت عرب نيز به اين معني آمده است. طبق اين تفسير معني آيه «وسع علمه السموات...» مي شود.


که گروهي از پيروان مکتب خلفا روايت کرده اند در روز قيامت باري تعالي «ساق پاي» خود را به مسلمانان نشان مي دهد و ايشان خدا را بدين وسيله مي شناسند و به دنبال او روانه بهشت مي شوند. اين دسته و گروه، اينگونه خدا را داراي جسم و مکان مي دانند.» اما شيعيان اهل بيت به پيروي از ائمه اهل بيت، خدا را منزه از جسم و مکان مي دانند.

چه آنکه پيروان مکتب خلفا ايشان راتنهامعصوم در تبليغ وحي مي دانند ودر غيرامر تبليغ وحي معصوم نمي دانند.
در حالي که شيعيان انبيا و رسل و اوصياي ايشان را از به جا آوردن هر معصيتي معصوم مي دانند.

دوم: در سنت و راه دريافت آن اختلاف دارند.

پيروان مکتب خلفا همه صحابه را عادل مي دانند و سنت پيامبر را از همه کساني که نام صحابي دارند مي گيرند و در اين باره از پيامبر روايت مي کنند:  «أَصحابي کَالنُّجُوم، بِأَيُّهُم اقْتَدَيْتُم اهْتَدَيْتُم؛ اصحاب من همانند ستارگانند، به هر کدام اقتدا کرديد، هدايت مي شويد.» اين در حالي است که در ميان صحابه کساني بودند که به هم بستر پيامبر - العياذ باللَّه- تهمت زدند و قرآن درباره ايشان مي فرمايد:


و علاوه بر اين در سوره توبه به طور کلي مي فرمايد:

موارد اختلاف مسلمانان بخش دوم

 دليل اول:
آنکه خدا و پيامبر آنها را پس از پيامبر آماده اداي اين مسؤوليت عظيم نموده اند. واسطه اين آماده سازي اولين امام و اولين وصي پيامبر حضرت علي(ع) بود.

چگونگي آماده سازي علي(ع) براي اداي مسؤوليت تبليغ پس از پيامبر :

قبل از بعثت پيامبر در مکه قحطسالي شديد شد. حضرت ابوطالب که شيخ قريش بود در آن سالها به سبب مهمانداري حجاج بيت اللَّه فقير شده بود و بار عائله پرجمعيت بر دوش ايشان سنگيني مي کرد پيامبر که به واسطه ازدواج با خديجه يک خانواده متمکن بودند و عباس عموي پيامبر که تاجر و ثروتمند بود براي کم کردن عائله حضرت ابوطالب از ايشان خواستند که هر کدام يکي از فرزندان وي را تحت تکفل بگيرند و از سنگيني عائله او بکاهند. حضرت ابوطالب پذيرفت، عباس جعفر را به خانه خود برد و پيامبر علي را.[5]
حضرت علي در اين باره مي فرمايد:[6]

موارد اختلاف مسلمانان بخش سوم

ايشان (خويشان پيامبر) از جا برخاستند و خنده کنان به ابوطالب - که شيخ و بزرگشان بود - گفتند: پسر برادرت دستورت داد، گوش به فرمان پسرت و فرمانبردارش باشي.[13]
و اين خود اولين بار بود که پيامبر(ص) اعلان به دعوت رسالت خود نموده و در همان مجلس در مکه وصي و خليفه خود را تعيين فرمود، و پس از آن پيامبر اکرم مکرر پسر عم خود، علي را وصي و جانشين خود معرفي نموده و جمعي از صحابه هر يک آنچه را در اين باره شنيده روايت نموده اند.

- سلمان فارسي
روايت مي کند که به پيامبر عرض کردم: هر پيامبري وصيّي دارد، وصي شما کيست؟
در آن وقت پاسخ نداد و مدتي بعد که مرا ديد فرمود:
اي سلمان! به سوي حضرتش شتافتم و لبيک گفتم.
فرمود: مي داني وصيّ موسي که بود؟
عرض کردم: آري، يوشع بن نون بود.
فرمود: براي چه - او وصي بود؟
گفتم: براي آنکه او داناتر و عالمتر از همه ايشان بود.