اشعار عید مبعث

به به كه چه روز خرم آمد              مبعوث نبى اكرم آمد
بس عید فرا رسید بى شك           عیدى نبود چنین مبارك
از بعثت او جهان جوان شد            گیتى چو بهشت جاودان شد
این عید به اهل دین مبارك            بر جمله مسلمین مبارك
از غیب ندا رسید او را                   آن ذات خجسته نكو را
كاى ذات نكو پیمبرى كن               برخیز و به خلق رهبرى كن
چون قدر و مقام رهبرى یافت          در كوه «حرى» پیمبرى یافت
بشنید چو این ندا محمد (ص)        شد خاتم انبیا «محمد (ص)»
هر روح كه دور از بدى شد             با آمدنش محمدى شد
قانون حیات و هستى آورد             آیین خدا پرستى آورد
پیدا چو شد آن جمال هستى        بشكست اساس بت پرستى
با بعثت آن نبى مرسل                 بتخانه به كعبه شد مبدل
هر دم صلوات بر جمالش               بر احمد و بر على و آلش
صد شكر به دین آن جنابم             قرآن مقدسش كتابم
خوشبخت كسى كه امت اوست    در سایه دین و رحمت اوست
از عرش ملك دهد سلامش           شد ختم پیمبرى به نامش
اى داده ز ماه تا به ماهى             بر پاكى ذات تو گواهى
در شأن تو گفت ایزدپاك                لولاك لما خلقت الافلاك
اى بر سر هر پیمبرى تاج               یك قصه توست شام معراج‏
قرآن كریم حجت توست                خوشبخت كسى كز امت توست
گر زانكه تو بت نمى‏شكستى         اسلام نبود و حق پرستى
توحید به ما تو یاد دادى                بتخانه و بت به باد دادى
اى معنى ممكنات دریاب               اى خواجه كائنات در یاب
ما غیر تو دادرس نداریم                دریاب كه هیچ كس نداریم
اى آنكه تو یار بینوائى                   فریاد رس و گرهگشائى
دریاب كه ما گناهكاریم                 امید شفاعت از تو داریم
تنها نه منم به غم گرفتار               غم از دل هر كه هست بردار
اى جان جهان فداى جانت            «شهرى» است غلام آستانت
شاعر : عباس شهرى

توفیق نصیبم شده از یار بخوانم
مدّاحی دلدار کنم از دل و جانم
خواهم ز خدا ای هدف خلقت هستی
تا روز جزا زیر لوای تو بمانم
المنةُ لله که من وقف تو هستم
یعنی که گدای تواَم و شاه جهانم!
وقتی که زبان مدح و ثنای تو بگوید
شهد عسلت می چکد از هر دو لبانم
جام دلم از عشق تو گردیده لبالب
این حالت روحانی من گشته نشانم
جز مِهر تو را در دل خود راه ندادم
مِهر تو شود روز جزا خطّ امانم
سرشار شدم از کرَم واسعه ی تو
از فیض تو نشأت ببَرد طرز بیانم
بر طینت من مُهر غلامی تو پیداست
تزریق شده مِهر تو در روح و روانم
سوگند به زهرا که تویی دار و ندارم
گر اَمر کنی در قدمت جان بسپارم
جبریل فرود آمده از سوی خدایت
حکمی ز خدای احد آورده برایت
آورده برای تو که سلطان جهانی
تاجی که مزیّن شده با نور ولایت
«اقرأ» به تو تلقین بکند یار قدیمی
آوای علی می رسد از غار حرایت
فرمود بخوان نام خداوند جلی را
آن کَس که به هر لحظه کند از تو حمایت
شد واسطه ی فیض خدا حضرت حیدر
یعنی که به دست علی است امر هدایت
تو با علی هستی و علی با تو دمادم
هر جا که تو رفتی، شده او پای به پایت
تو منبع نوری و علی لمعه ی نورت
یعنی که تویی کعبه و او قبله نمایت
آویخته بر گردن من رشته ی لطفت
مملو ز کرامات تواَم، زیر لوایت
من جز تو و حیدر به خدا یار ندارم
جز لطف شما هیچ مددکار ندارم
ای دوستی ات تاج سر عالم و آدم
المنةُ لله که تویی سید خاتم
با خُلق عظیمت همه را شیفته کردی
اسلام ز اخلاق تو شد قبله ی عالم
مشی تو به اسلام علی عادتمان داد
این است صراطی که به قرآن شده اقوَم
تاریخ علی دوستی از ناحیه ی توست
تقویم ولایت به تو دادند مُسلّم
واقف به تولای علی چون تو کسی نیست
ای یار قدیمی علی، قائد اعظم!
با دست که شد تاج رسالت به سر تو؟
این دست خدا بود که گشتی تو معمّم!
معراج، خدا از چه کسی با تو سخن گفت؟
با صوتِ که اسرار خدا بود مفهّم؟
هنگام خداحافظیِ آخر معراج
آیا تو نگفتی به خدا یا علی آن دم؟
بالله که این حمد خداوند ودود است
حیدر به خداوند قسَم، اصل وجود است
قلبم شده امشب حرم حیدر کرّار
جانم به فدای قدم حیدر کرّار
بر طالع من شیعه ی حیدر بنوشتند
نقش است به قلبم عَلَم حیدر کرّار
زنگار، زدوده ز دلم نور ولایت
گردیده دلم جام جم حیدر کرّار
اُفتد به تن دشمن تو لرزه ی سنگین
وقتی شنوَد ذکر و دم حیدر کرّار
در معرکه بر روی زمین ریخته سرها
با چرخش تیغ دو دم حیدر کرّار
روئیده به جان و دل من گلشن مِهرت
از بارش ابر کرَم حیدر کرّار
با نیمه نگاه تو شدم یار ولایت
صد شکر شدم از خدَم حیدر کرّار
از روز ازل تا به ابد دل به تو بستم
از پیر غلامان شما بوده و هستم

شاعر: محمد فردوسی

فلک بی تاب عشقی آتشین است
منور آسمانها و زمین است
چراغ روشن ماه شب افروز
به حیرت از دو نور مه جبین است
مبارک بر همه میلاد صادق (ع)
که با میلاد پیغمبر قرین است
و صادق (ع) وارث علم پیمبر
از او بنیاد دانشگاه دین است
منزه طینت و خوی محمد (ص)
فروغ دین و قرآن مبین است
چراغ آسمان آفرینش
و بر دلهای ما نور یقین است
کلامش پرتو لطف الهی
زلال ترجمان یا و سین است
ملائک عاشق دیدار احمد
و نور دیدگان مسلمین است
و او در آفرینش قطب عالم
رسول صادق و پاک و امین است
فلک خم گشته در اکرام و تعظیم
که او تاج رسالت را نگین است
جهان خرم از این فرخنده میلاد
شمیم گلشن و خلد برین است
بیفکن پنجه در حبل الهی
که بی شک مصطفی حبل المتین است
نوشته بر رواق عرش با نور
میان انبیا والاترین است
 زمین پرتو فشان از نور توحید
تمام آسمان محو زمین است

اي به مرآت رخت حسن خدا پيدا محمد
وي به فريادت نجات مردم دنيا محمد
اي سراپا مهر اي مهر جهان آرا محمد
اي چراغ آفرينش يامحمد يا محمد
توفروغ كبريايي،تو امام انبيايي
تو به خلقت رهنمايي،چند در غار حرايي
تا بسوزد تيرگي از غار بيرون آ محمد
**
از چه بردي سربه كوه وگفته اي ترك وتن را
اي همه نور اي همه تنها برافروز انجمن را
لب به نام رب گشا بشكن سكوت خويشتن را
چند كعبه از خدا خواهد ظهور بت شكن را
احمدا پيغمري كن،رهبري كن رهبري كن
آفتابا دلبري كن،خلق را روشگري كن
باز كن زنجير جهل از پاي انسانها محمد
**
پابرون نه كافرينش بسته صف بهر سلامت
لب گشا تا فصلها گردد بهار از هر كلامت
قد بر افراز اي تمام روزها روز قيامت
اين تو،اين جام كرم،اين دوستان تشنه كامت
اي چراغ روزگاران،اي فروق چشم ياران
اي خزانها را بهاران ، در كوير تشنه باران
گل برويان از دل سوزان اين صحرا محمد
**
در محيط نور،چشم آدمي بي نور تاكي
اي حيات جان انسان،ازتو انسان دور تاكي
دختركها زنده با دست پدر در گور تاكي
بردگان را بر فراز دوش بار زور تاكي
روح مردم در حقارت،زن به زنجير اسارت
اي زمعبودت بشارت،تابه كي ظلم و شرارت
اي خدا را دست،اين زنجير را بگشا محمد
**
در كوير تشنه هستي گل ايمان بپرور
تو مسيح عالمي در جسم عالم جان بپرور
حمزه و عماروسعدو بوذرو سلمان بپرور
لاله هاي خويش را در گلبن ايمان بپرور
نبود از دشمن حراست،نيست بيم از شرّ ناست
اي زسوي حق سپاست،اي علي پير كلاست
ماعلي داديم بر تو نيستي تنها محمد
**
يا محمد اي قلوب خستگان غار حرايت
يا محمد اي به گوش قرنها بانگ درايت
يا محمد اي طواف خلق بر گرد سرايت
يا محمد اي تمام انبيا مدحت سرايت
اي رسولانت پيمبر،اي سفير حي داور
اي تو مارا يار و ياور،از حرا بانگي بر آور
با خروش ديگري در ياب امت را محمد
**
شيعه از آغاز با قرآن و عطرت دست داده
پيش سيل فتنه همچون كوه محكم ايستاده
ترك جان در راه جانان،گفته سربركف نهاده
دل به قرآن داده و بر پاي عترت اوفتاده
شيعه با نور ولايت،گشته از اول هدايت
كرده ز حيدر حمايت،ميكند در خون روايت
آنچه از قرآن و عترت ياد دارد يامحمد
**
شيعه از غار حرا ره در غدير خم گشوده
شيعه از غاز بعثت با علي همگام بوده
شيعه اشعار ولايت را به موج خون سروده
شيعه درخون مدح عترت گفته قرآن را ستوده
شيعه يعني عبد داور،شيعه يعني يار حيدر
شيعه يعني حرف آخر،شيعه يعني جسم بي سر
شيعه جان است و كند پرواز دائم با محمد

كریم السجایا جمیل الشیم                  نبى البرایا شفیع الامم
امام رسل، پیشواى سبیل                   امین خدا، مهبط جبرئیل
شفیع الوری، خواجه بعث و نشر            امام الهدی، صدر دیوان حشر
كلیمى كه چرخ فلك طور اوست            همه نورها پرتو نور اوست
یتیمى كه ناكرده قرآن درست               كتب خانه ى چند ملت بشست
چو عزمش برآهخت شمشیر بیم            به معجز میان قمر زد دو نیم
چو صیتش در افواه دنیا فتاد                 تزلزل در ایوان كسرى فتاد
به لاقامت لات بشكست خرد                به اعزاز دین آب عزى ببرد
نه از لات و عزى برآورد گرد                   كه تورات و انجیل منسوخ كرد
شبى بر نشست از فلك برگذشت         به تمكین و جاه از ملك برگذشت
چنان گرم در تیه قربت براند                  كه در سدره جبریل از او بازماند
بدو گفت سالار بیت الحرام                   كه اى حامل وحى برتر خرام
چو در دوستى مخلصم یافتى               عنانم ز صحبت چرا تافتی؟
بگفتا فراتر مجالم نماند                        بماندم كه نیروى بالم نماند
اگر یك سر مو فراتر پرم                       فروغ تجلى بسوزد پرم
نماند به عصیان كسى در گرو               كه دارد چنین سیدى پیشرو
چه نعت پسندیده گویم تو را؟               علیك السلام اى نبى الورى
شاعر : سعدی

چهل سالی می گذشت از عام فیل       میهمان  غار او  شد جبرئیل
آن فرشته گفت بر او این بخوان              گفت احمد اُمّی ام من ای جوان
تا سه باری گفت او این را بخوان            باز احمد گفت هستم ناتوان
ناگهان در خود فشاری سخت دید          آن فرشته علم را در او دمید
بار دیگر آمد او  را این  ندا                    پس بخوان اكنون تو بانام خدا
آن كه عالم را كند یك جا خَلَق              خلق گردانیده انسان از عَلَق
هست قرآن نزدت اینك پس بخوان          خالقت را زین سبب اكرم بدان
او قلم را بر شما تعلیم داد                   علم بر مجهول را هم داد یاد
اوّلین آیات قرآن شد نزو ل                   زین سبب آغاز شد كار رسول
چهلمین سال از گذشت عام فیل          بیست و هفتم از رجب دید آن دلیل
آن طرف جبریل رفتش آسمان               این طرف احمد بشد بر خانمان
چون خدیجه حالت احمد بدید                بسترش پهن و عبا بر وی كشید
كرد تشریحش محمّد واقعه                  گفت جبریل آمدش چون صاعقه
هركجای آسمان رخ تافتم                    نقش جبریلی به آن جا یافتم
گفت من هستم فرستاده ز رب             لاتخف خود را میانداز ی به تب
گفت برخوان نفی كردم تا سه بار           حالتی آمد كه شد تسهیل كار
لوح را خواندم توانستم عجب                 این توانستن بود از فضل رب
همسرش با مهر گفت او را چنین           مصطفی گردیده ای روی زمین
خانه ی آنان بشد روشن ز حق             مكّه بودش در غروب آن جا شفق
شاعر : محسن سید اسماعیلی

این نغمه ی عشق است ویا غلغل ِ آواز
انگار خدا زخمه زده بر دُهل و ساز
در کعبه ملائک پر ِ پرواز گرفتند
ابعاد ِ فضا پر شده از جوشش ِ پرواز
انگار فضا پر شده از عطر ِ گل یاس
بوسیده خدا وند زمین را شب ِ اعجاز
امشب شب وحدت شب پیوند من و ماست
شب آینه باران شده در انجمن ِ راز
ایوان مدائن همه از پایه فرو ریخت
این سجده ی تاریخ جهان است از آغاز
خاموش شدآتشکده از آتش ِ احمد
این آتش عشق است در آتشکده ی راز
میلاد محمد شب میلاد شعور است
شد شور ِ غزل مست، از این قافیه پرداز
اکرم بهرامچی

سرد ِ اسفندهای بی پایان ، دود شد تا شکفت نام شما
کم کم اردی بهشت پیدا شد زیر ِ سبزینه های گام شما
 آفتاب از نگاهتان سر زد ، مهربانی غزل غزل رویید
ای سرانجام قصّه ی شب ها! ؛ روشنای خدا کلام شما!
 آسمان باز شد ، خدا گُل کرد ، لهجه ی چشمه سار بهتر شد
ناگهان کوچه باغ را پر کرد عطر گل بوته ی سلام شما
 نه فقط شب گرفته ی در بند ، نه فقط خستگان ِ بی لبخند
ماهتاب و ستاره و خورشید ، یک به یک چاکر و غلام شما
 آن ، چه بود این چنین پریشان کرد گیسوان ستاره را آن شب؟
جبرییل از مقامتان جا ماند ، هان! چه بود آن درون جام شما؟
 از غزل هایمان زمستان را خط زدی ، ای بهار جاویدان
سرد ِ اسفندهای بی پایان دود شد تا شکفت نام شما
   محمدرضا سلیمی

شب گشت و تیرگى همه جا را فراگرفت               وز نور ماه دامن گیتى ضیاء گرفت
در هفده ربیع به شوق وصال حق                       جا در درون غار حرا مصطفى گرفت
مهد صفا به غار حرا تا نهاد پاى                          غار حرا ز یمن قدومش صفا گرفت
پاسى ز شب گذشت كه از ماوراى عرش              نورى جهید و جلوه‌اش ارض و سماء گرفت
روح الامین به غار حرا آمد و بگفت                        این آیه را بخوان كه دل از او جلا گرفت
«اقرأ باسم ربك» یا ایها الرسول                          كز خواندنش سزاست ره هر خطا گرفت
باید براى كُشتَن نمرودیان دَهر                           جا در درون آتش عشق خدا گرفت
تا بگسلى ز پاى تو زنجیر بردگى                          باید به دست خویش چو موسى عصا گرفت
بهر نجات خلق ز گرداب هَمُّ و غم                        باید ره از جنایت و ظلم و جفا گرفت
محكم ببند دامن همت كه ز امر حق                     باید به دست خود عَلَم اقتدار گرفت
كاخ بتان خراب كن و كاخ معدلت                         آباد كن كه دست تو را كبریا گرفت
تاج رسالتى كه به فرقت نهاده حق                     ارض و سماء ز قدر و بهایش بها گرفت
برخیز گو به خلق جهان این كلام نغز                    باید براى درد خود از حق دوا گرفت
بانگى برآر از دل و برگو خدا یكى است                  آن خالقى كه خلق ز وجودش نوا گرفت
«ژولیده» شاد زى كه براى نجات خلق                  احمد به دست خویش كتاب خدا گرفت
شاعر : ژولیده نیشابورى

مكه امشب غرق شوري ديگر است
آسمان روشن ز نوري ديگراست
شب بود آبستن رازي بزرگ
در حجاب مكه اعجازي بزرگ
سر به سوي كوه و صحرا مي كشد
انتظار صبح فردا مي كشد
پاي تا سر شوق و سر تاپا نگاه
شاهد مردي كه مي آيد ز راه
شاهد مردي كه خود رهبر شده است
او امين بودست پيغمبر شده است
راد مردي كو بود خيرُ الورا
آفتابي كه بتابد از حرا
ساحت غار حرا عرش نماز
گلشن بشكفتن گلهاي راز
محفل اُنس خليلي ديگر است
گو حبيب،او از خليل اولي تر است
چون شود گرم مناجات و دعا
گم شود در جذبه عشق خدا
آيدش در جلوه نور كردگار
وز ميان نور بانگي آشكار
كي محمد اي رسول ما بخوان
خيزو باسم رَبك الاعلي بخوان
تو رسول استي و قرآنت كتاب
انبيا چون انجم و تو آفتاب
كن سخن آغاز از ربِّ الفلق
آنكه انسات آفريده از علق
آن ندا وحي و منادي جبرئيل
پيك پيغام خليلي بر خليل
احمد اُمّي لقب لب باز كرد
با منادي هم ندا آواز كرد
روح عالم جان گرفت از جان وحي
شد دهانش چشمه جوشان وحي
صبح رويش مطلعُ الانوار شد
سينه او مخزن الاسرار شد
در حرا فرمان حرّيت گرفت
وز خدا تاج عبوديّت گرفت
بنده حق محرم در گاه شد
ابن عبدالله ، عبدالله شد
از عبادت با خدا همراز گشت
در ميان انبياء ممتاز گشت
بهترين وصفش كمال بندگي است
چون محمد ذات حق را بنده كيست
اي محمد اي بزرگ رهبران
عقل اوّل آخر پيغمبران
اي رخت در محفل توحيد شمع
حسن و لطفت و عدل و رحمت در تو جمع
ناسخ هر دين و آئين دين توست
وحي منزل گفته و فرمان تو
اي وجودت رحمةاللعالمين
فيض عامت شامل مستضعفين
بخش عزّت امت اسلام را
سر فرازي بخش خاص و عام را
بر مؤيد كن نظر اي فيض عام
تا نلغزد پايش از خط امام

 شب گشت و تيرگى همه جا را فراگرفت
 وز نور ماه دامن گيتى ضيا گرفت
در هفده ربيع به شوق وصال حق
 جا در درون غار حرا مصطفى گرفت
مهد صفا به غار حرا تا نهاد پاى
غار حرا ز يمن قدومش صفا گرفت
پاسى ز شب گذشت كه از ماوراى عرش
نورى جهيد و جلوه اش ارض و سما گرفت
روح الامين به غار حرا آمد و بگفت
اين آيه را بخوان كه دل از او جلا گرفت
«اقرأ باسم ربك» يا ايها الرسول
كز خواندنش سزاست ره هر خطا گرفت
بايد براى كُشتَن نمروديان دَهر
 جا در درون آتش عشق خدا گرفت
تا بگسلى ز پاى تو زنجير بردگى
بايد به دست خويش چو موسى عصا گرفت
بهر نجات خلق ز گرداب هَمُّ و غم
بايد ره از جنايت و ظلم و جفا گرفت
محكم ببند دامن همت كه ز امر حق
 بايد به دست خود عَلَم اقتدا گرفت
كاخ بتان خراب كن و كاخ معدلت
 آباد كن كه دست تو را كبريا گرفت
تاج رسالتى كه به فرقت نهاده حق
 ارض و سما ز قدر و بهايش بها گرفت
برخيز گو به خلق جهان اين كلام نغز
 بايد براى درد خود از حق دوا گرفت
بانگى برآر از دل و برگو خدا يكى است
 آن خالقى كه خلق ز وجودش نوا گرفت
«ژوليده» شاد زى كه براى نجات خلق
 احمد به دست خويش كتاب خدا گرفت
ژوليده نيشابورى

غــــنوده كعبه و ام القری به بستر خـــــــواب          ولـــــــــی به دامن غار حرا دلی بی تـــــــاب
نخفته، شب هــــــمه شب، دیده خـدا بینش          ز دیـــــــــــده رفته به دامن سرشك خونینش
بســـــــــــــان مــــرغ شباهنگ ناله سر كرده         بــــــــــــه كــــــوه، نــــاله جانسوز او اثر كرده
دلـــــــــــــش، لبالــب اندوه و محنت و غم بود         بـــــــه كــامش، از غم انسان شرنگ ماتم بود
وجـــــــــود وی هـــــــمگی درد و التهاب شده        ز آتـــــــش دل خـــــــود همچو شمع آب شده
كــــــــــه پیــــــــك حضـرت دادار، جبرئیل امین        عیـــــــــان بــه منظر او شد، خطاب كرد چنین:
بخــــــوان به نام خدایـی كه رب ما خلق است        پــــــــدیــــــد آور انســـان ز نطفه و علق است
بـــــــــــــخوان كه رب تو باشد ز ما سوا اكـــرم        كــــــــــــه ره نمود بشر را، به كاربرد قــــــــلم
بــــــه گوش هوش چو این نغمه سروش شنید       هــــــــــــزار چشمه نـــــــور از درون او جوشید
ز قیــــــد جسم رها شد، به ملك جان پیوست        شـــــــــكست مرز مكان را، به لا مكان پیوست
درون گلشن جانــــــــش شكفت راز وجــــــــود        گــــــــــــشود بـــــــار در آن دم به بارگاه شهود
بـــــــــــه بـــــزم غیب چو تشریف قربتش دادند        در آن مشـــــــــاهده منشـــــــــور عزتش دادند
چــــــــــو غرقه گشت وجودش به بحر ذات احد       غبـــــــــــار میم، بشد زایل از دل احـــــــــمــــد
بــــــــــه بی نشانی مطلق ازو نشان برخاست       حجــــــــاب كثرت موهوم از میــــــــان برخاست
دوبـــــــــــاره چون به مكان، رو، ز لامــــكان آورد       امیـــــــــــد و عشق و رهـــــایی به ارمغان آورد
درود و رحـــــــمـــــــــت وافر، ز كردگار قدیــــــــر      بـــــــــــر آن گزیده یزدان، بــــــــر آن سراج منیر
شاعر : محمود شاهرخی

مژده دهید امناء عطرامین می رسد     کز نفس محمـدی ختم نبی می رسد
دین محمدی بود والاترین دین خدا     زیرا که احمدش بود سلسله دار انبیاء
شد طاق کسری منحرف از بعثت او    قصر سلاطین عجم،ایوان کین جـــو
هلا ای مسلمین دینش حنیف است     که دینش راه رب العــــالمین است
آدم بود طفل و محمد یاِر این طفل      اسلام را بنیان گزار است یارِ این طفـل
دردین احمد سروری،غیرت، حمیّت    آزادگــی همره بود با اهل فطــــرت
شد مصطفی ختمِ رسل،ختم نبوّت       آیین او رسمِ صفــا،رسم مــــروّ ت
هلا ای آتکه دین حـــق امینی          امیـــنی دینِ حق را شد معینـــی
شده ختمِ رسالت هادیِ نســل         عدو را جملگی شد منقطع نســــل
مســلسل طیّبه او را بود نسـل           وجـــــود او سراسر درره وصـــل
درخت کین نماند در جهان چون          همه برگ و برش ظلم است وافســون                                                          
خــدایا مسلم وپاکـم بمیران             معینِ خاتـــم ودینـــم بگردان        فیروزی/گوگد،گلپایگان
تو پیــروزی بده ا هل هدایت             هدایت کن «رضــــا» را بررضا یت      

ای جانِ عاشقان همه قربانت
خورشید و ماه،آینه دارانت
"وَالَّیل"،گیسوانِ سیاهِ توست
"وَالفَجر"، سر زده ز گریبانت
در جزء جزءِ جان و تنت پیداست
تفسیرِ آیه آیه ی قرآنت
تو آمدی و "خُلقِ" عظیمت بود
در ماورای "حُسنِ" فراوانت
"خاقانی" از ثنای تو دلشاد است
از اینکه در "عجم" شده "حُسّانت"
تابیدی و سیاهی ِ دنیا ریخت
یکباره طاقِ ابروی "کَسری" ریخت
هم کاهنانِ شَر، به زمین خوردند
هم ساحران،به سَر،به زمین خوردند
تا چشم و گوشِ "بتکده ها"وا شد
بت های "کور و کر" به زمین خوردند
مُشتی درختهای "حرام آباد"
با برگ های تر،به زمین خوردند
تا "شرق" نورِ آمدنت تابید
کفّار از این خبر، به زمین خوردند
چشمِ "شهاب ها" به تو روشن شد
از عشق،شعله ور، به زمین خوردند
کوهِ "ابو قُبِیس" ندا میداد:
"ایمان بیاورید به این نوزاد"
آمد نبی که آیتِ دین باشد
تا نور،در "ضلالِ مبین" باشد*
هم آخرین پیمبرِ زیبایی
هم آمده رسولِ امین باشد
مبعوث شد به "عشق"و "در این معنی
یک نکته گفته ایم و همین باشد!
چون کعبه، "حلقه های بشر" دورش!
در "حلقه" آمده ست، نگین باشد
عرش و زمین مطیعِ نبی شد تا
دستِ خدا به روی زمین باشد
با دستِ او ولایتِ حق جاریست
نسلِ ائمه رهبرِ بیداریست
شاعر:عارفه دهقانی

آنچه در دل بود هوس دارم
هوس او به هر نفَس دارم
مبريدم ز كوى او به رحيل
كاروانى پر از جرس دارم
بى مغيلان هواى كعبه چه سود
در رهش ميل خار و خس دارم
گر شوم صيد ابرويت، سوگند
رغبت گوشه قفس دارم
آنچنانم به زلف تو دربند
نه ره پيش و راه پس دارم
آرزويم زيارت است بيا
دل مهيّاى غارت است بيا
بى تو روح الامين چه سود دهد؟
بى جمالت يقين چه سود دهد؟
دستگيرم نباشد ار شالت
لفظ حبل‏المتين چه سود دهد؟
گر نباشد على خطيب دلم
خطبه متّقين چه سود دهد؟
گر تو چوپانى مرا نكنى
لقبى چون امين چه سود دهد؟
نرود گر سرم به مقدم دوست
پينه‏هاى جبين چه سود دهد؟
بى عروج تو بهر من هر شب
دست، كوتاه و بر نخيل، رطب
كو خليلى كه نار باز شود
در لطف از كنار باز شود
امر كن دلبر خديجه پسند
تا دلم سوى يار باز شود
در مقامى كه شاهد است على
كى لبم سوى كار باز شود
گر، به غم مونس توأم اى كاش
درِ غم صدهزار باز شود
تو، به دارم كشى و من ترسم
نكند حبلِ دار باز شود
كاش من هم قتيل تو باشم
يا كه ابن‏السبيل تو باشم
اى سقايت به دوش تو ارباب
تشنه‏ام تشنه پياله آب
ديده شد جويها تماشا كن
رفت خاكسترم مرا درياب
همه جا صُنع گوشه لب توست
پس چه حاجت كه بينمت درخواب
اى كه پيچيده‏اى به حب على
«قم فأنذر» كه سوخته محراب
دل قوى‏دار، مرتضى دارى
نفْسِ تو كرده‏اند فصل خطاب
صوت حيدر چو گشت رشته وحى
بالها سوزد از فرشته وحى
كهف من خانه گلين شماست
كلب اين خانه مستكين شماست
دين تو گر شكستن دلهاست
دل من بيقرار دين شماست
آنچه معراج مى‏برد ما را
خطى از صفحه جبين شماست
فرع بر اصل خود رجوع كند
زوجم از مانده‏هاى تين شماست
چهارده نور اگر يكى دانم
دل من از موحدين شماست
اى به ارض و سماء، نور نخست
عرش را محدقين، سلاله توست
كوه نور از پگاه تو پر نور
صد حراء در نگاه تو مستور
زادگاه على است قبله تو
قدس، كى بود، كعبه معمور
تا امامت كند زكات و ركوع
صبر كن تا غدير و وقت حضور
مرتضى شاهد تو و جبريل
كيست غير از على حضور و ظهور
با «اَرِحْنى» بخوان بلالت را
تا كند نام تو ز سينه عبور
مرتضى منتهى رسالت توست
امر بر حب او عدالت توست
اى رها گشته‏ات به عالم تك
اى گرفتارت انس و جن و ملك
وعده يك دو بوسه مى‏خواهم
تا بسنجم عيار قند و نمك
اى كه گفتى ز يوسفم «اَمْلَح»
ناز كن تا زنم به ناز محك
رب تويى مالك حيات تويى
كافرم گر كنم به مُلك تو شك
پيش از اين بر لبت دعا بودم
استجابت شده دعا اينك
پى يك بوسه حلال توام
گوييا كاسه سفال توام
اى به تأديبِ بنده به ز پدر
وى به ما مهربانتر از مادر
اى علمدار حُسن تو حمزه
وى سفير ملاحتت جعفر
غزوه موى توست در دل من
حال اسير توأم بكُش ديگر
دخترت را بخوان كه پاك كند
خون ز تيغ دو پهلوى حيدر
تا كند پاك جاى اين احسان
مرتضى خون ز پهلوى همسر
غير احسان جواب احسان نيست
كار حيدر به غير جبران نيست
شاعر:محمد سهرابی