اشعار دفاع مقدس

بسپار شیعه دستِ تبرا زمام را
از بانیِ سقیفه بگیر انتقام را

وقتش رسیده است که مختومه اش کنی
پرونده ی تقیه ی تیغ و نیام را

گفتم که با مغیره برادر نمی شوم
بر سنگ قبر من بنویس این کلام را

دیگر بس است هرچه ندیده گرفته اند
آقاییِ قبیله ی وحدت مرام را

باید به ذوالفقار امام نجف سِپُرد
سرهایِ این خوارجِ نطفه حرام را

چیزی نمانده است به فتحِ ریاض و قدس
صهیون به گوشِ شیخ رسان این پیام را

وحید قاسمی

بزرگیم, روحیم, تن نیستیم
همین دست و پا و بدن نیستیم

تجلى اسماء ربیم ما
در این “خویش تن”،خویشتن نیستیم

بدن, پیرهن پاره ى روح ماست
بفهمیم که پیرهن نیستیم

وجود بدون وجودیم ما
از اوئیم, ” او ” ئیم , ” من” نیستیم

نباید بخوانیم پروانه را
اگر عاشق سوختن نیستیم

شکستیم دندان مبادا کسى
بگوید اویس قرن نیستیم

زمین مال زهراست, پس هر کجا
بمیریم, دور از وطن نیستیم

و با پیرهن دفن ما جائز است
شهیدیم, گیر کفن نیستیم

خلاصه از این نشئه باید که رفت
در این خاکدان دائما نیستیم

پیوست:

عقیق یمن در رکاب على ست
اگر بی خیال یمن نیستیم

چرا حرف از کدخدا میزنید
مگر رعیت پنج تن نیستیم؟
علی اکبر لطیفیان

راز شهادت طالعِ اقبالِ آن ها بود
عرشِ الهی گرم استقبالِ آن ها بود

در سینه ی آیینه جای خود،خدا دیدند
عشقِ شهادت دائماً در فالِ آن ها بود

چون شبنمی بودند در آیینه ی خورشید
آرام رفتند و زمین دنبالِ آن ها بود

یک عده روی خاک رمل فکه،یک عده
در مکه اوج ساعت اجلال آن ها بود

یک عده وقت صبح و یک عده صلاه ظهر
رفتند چونکه وقتِ اِستهلالِ آن ها بود

از بین ما آنها پریدند و سفر کردند
شوق وصال حق تعالی بالِ آن ها بود

شاعر:علی مشهوری”مهزیار”

تقدیم به رهبر نیجریه شیخ ابراهیم زكزاكی...

چـه نـافـذ است نگـاه تمـام معنایش

سیاه نه كه سپید است بخت یلدایش

سلاله ای ز خلیل است شیخ ابراهیم

نژاد اوست ز جـوْن و حسین آقایش

چهـار دسته گلش داده نـذر ام بنین

سـر گــلایه ندارد ولـی ز غـم هایش

امیدوار بُـود تا میان خـون ، اربـاب

سرش نهاده به بالین كند تماشایش

اگر معاویه ها دوره اش كنند اصلاً

به عشـق حیدر كرار نیست پـروایش

به هر كُجای جهان بنگرید ؛ دریابید

هنوز شیعه غریب است مثل مولایش

به سینه چاک على، فاطمه نظر دارد

جهانیـان بگـذارند اگـر چـه تنهایش

اگر چه همسر او را میان خانه زدند

ولـى فــداى عـلى و فــداى زهـرایش

آهاى عالمیان شیعه ی على این است

که در طـریق نـلـرزیده است پاهایش

احسان محسنی فرد

به مناسبت عروج ملکوتی شهید حاج حسین همدانی

خوب است عاشق با همین باور بمیرد

باید به راه دوست در آخر بمیرد

یک روز اگر بی عشق روی دوست سر کرد

حکمش فقط این است که دیگر بمیرد

بی تاب بعد از جبهه ها بودی تو سردار

هیهات آتش زیر خاکستر بمیرد

این رزق هر کس نیست در دوران غیبت

با تیر و تیغ دشمن کافر بمیرد

اما تو را گویا خدا اینگونه فرمود:

حیف است این سردار در بستر بمیرد

با زینب کبری چه گفتی در حریمش

گفتی که باید نوکرت بهتر بمیرد

سردار بی سردار ، یا زینب غلامم

باید غلامت مثل یک نوکر بمیرد

خوب است عاشق در میان شهر غربت

مثل حسین بی یار و بی لشکر بمیرد

خوب است عاشق در پی اثبات عشقش

لب تشنه روی خاکها بی سر بمیرد

قربان آن بانو که روی خاک میگفت

ای گل برای پیکرت مادر بمیرد

هرگز نمی شد باورم که بچه من

بر روی خاک کربلا پرپر بمیرد

قسمت نکن یا رب کسی وقت شهادت

در پیش چشم کودک و همسر بمیرد

مجتبی شکریان همدانی

محسن حنیفی

برای قربانیان مظلوم حادثه جانسوز منا-محکومیت آل سعود

شد فاجعه در دشت منا ناله برآرید
صد بار ز اصحاب جفا ناله بر آرید
ای وای که از فتنه ی حکام سعودی
گردیده منا کرب و بلا ناله بر آرید
آن جامه سپیدان که شهیدان خدایند
رفتند به دامان خدا ناله برآرید
یک سو پدر افتاده و یک سو پسر افتاد
زین فاجعه تا روز جزا ناله بر آرید
بستند به مهمان خدا بیت خدا را
با فکر به آن خون خدا ناله بر آرید
ای قوم سعودی که شما خادم غربید
وقتش برسد تا که شما ناله برآرید
یک روز که رهبر دهدم اذن به میدان
با بغض فرو خورده ی ما ناله بر آرید

سیروس بداغی

نشسته آتش کینه به جان نیجریه
شکسته شد به ستم استخوان نیجریه

دوباره قصه ی تاریخ ، دست ظلم اینبار
نکرده رحم به پیر و جوان نیجریه

وزید باد شدیدی و برگ ها را کشت
که حادتر شده حال خزان نیجریه

افق به حرف درآمد،چرا که خون زمین
به جوش آمده در آسمان نیجریه

ببین در آینه ی (( ما رایت الا عشق ))
که هیچ کس نشده روضه خوان نیجریه

به مرگ روبروی کفر قد علم کردند
درود بر همه ی شیعیان نیجریه

بلندگوی حسینیه شد شکسته ولی
بلند تر شده صوت اذان نیجریه

#

به گوش کل جهان می رسد تمام خبر
اگر شود قلم ما زبان نیجریه

مجتبی خرسندی

بصیرت در مذاکره با شیطان

سوختیم از داغ غفلت، سوختیم ای خام‌ها!

دانه‌ها را چیده‌اند اما به سوی دام‌ها

هر که پای برگه‌ها را، مست، امضا می‌کند

پای خون را باز خواهد کرد در حمام‌ها

این جماعت نیست! جمعی از فراداهای ماست!

ساز خود را می‌زند تکبیرة الاحرام‌ها

ای مسلمان! دین نداری لااقل آزاده باش

کفرها گاهی شرف دارند بر اسلام‌ها

راه سختی پیش رو داریم بعد از کربلا

سنگ‌ها در کوفه‌ها ، دشنام‌ها در شام‌ها

آه اگر مولا چراغ خیمه را روشن کند

آه اگر روشن شود تاریکی ابهام‌ها

آه از آن بزمی که بعد از لقمه‌های چرب و نرم

جام‌های زهر می‌نوشیم از «برجام»ها

تیغ شعرم تیز شد اما غلافش می‌کنم

موسم صلح و سکوت است و زبان در کام‌ها!

زهرا بشری موحد

برای قربانیان مظلوم حادثه جانسوز منا-محکومیت آل سعود.

در دشت منا کرب و بلا دیده ام ای وای
پر پر شده مهمان خدا دیده ام ای وای
یاران همه افتاده به صحرای بلایند
حجاج خدا غرق بلا دیده ام ای وای
از من تو مپرس علت بی تابی ام ای دوست
زخمی شده ام ، جور و جفا دیده ام ای وای
خوابِ از سر من رفته که بی تاب و حزینم
یک فاجعه در دشت منا دیده ام ای وای
یک سو تن عریان ، طرفی حوله ی احرام
از فتنه ی این قوم چِها دیده ام ای وای
بالای سر آن تن افتاده به صحرا
من غربت یاران شما دیده ام ای وای
آقا به خدا نیست دگر طاقت دوری
از بس که در این خانه خطادیده ام ای وای

جُستیم به امر ولی از کفر برایت
آماده رزمیم به امید شهادت
سرخوردگی از آنِ شما هست و ذلالت
لعنت به شما و سرِ حجاج سلامت

این نام شما هست که در حال هُبوط است
این آل سعود است که در حال سقوط است

ای دولت منحوسِ ستمکار، بترسید
از غُرّشِ شیران علی وار بترسید
از حکم جهادی که دهد یار بترسید
از نعره ی یا حیدرکرار بترسید
ما را بشناسید، که ما اهل نبردیم
در غزوه ی خندق همه دیدید چه کردیم

آن طایفه ای کز بِلَدِ قوم ثمود است
منحوس ترین طِیفِ عرب آل سعود است
عمری است که سرمست، سگِ هار یهود است
رو در روی شیطانِ لعین گرم سجود است
نفرینِ خداوند به این گَلّه ی خونخوار
بر حاکمِ آدم کُشِ شیاّد ستمکار

ما را مپسندید بر افروخته باشیم
در آتشِ غیرت همگی سوخته باشیم
ما چشم به دستان ولی دوخته باشیم
در روز مبادا جگر اندوخته باشیم
ظلم و ستم از سوی شما اوج گرفته
در سینه ی ما شور علی موج گرفته

در کشور ما میثم تمار زیاد است
در بینِ عجم مالک و مختار زیاد است
در پای ولی قاسمِ سردار زیاد است
در کرببلا مسلم و عمّار زیاد است
اسلام تَبَش رو به هزار است بدانید
ای قوم نجس، فاتحه ی خویش بخوانید

این مملکت از ریگ بیابان نهراسد
سوگند که از ظلمِ فراوان نهراسد
از حاکم مستِ عربستان نهراسد
یک شیر که از گَلّه ی خوکان نهراسد
ما، مادرمان چِل نفر را به زمین زد
در کوچه چِهِل مرد قَدَر را به زمین زد

فرمان بدهد سیدعلی، جان به کف آییم
با زردیِ سربندِ شهِ لوکشف آییم
با پای پیاده همگی از نجف آییم
با پرچم حیدر همه با یک هدف آییم
از سمتِ خراسان به سوی حَرْبْ بیاییم
از میمنه و میسره تا غرب بیاییم

رضاباقریان

هیهات منا الذله

خواهیم اگر هماره تکریم شویم

هیهات که پیش خصم تسلیم شویم

عمریست که ما ریزه خور زهراییم

بهتر که تمام عمر تحریم شویم

***

تدبیر و امید ما به این دولت نیست

دولت که ولی نعمت این ملت نیست

آن جبهه که عزت از ولایت دارد

تسلیم مذاکرات با ذلت نیست

***

تا با عمل خود از علی دم بزنیم

فریاد سر دشمن خاتم بزنیم

این پرچم جمهوری اسلامی را

بایست که بر فراز عالم بزنیم

محمود ژولیده

شهدای غواص

ما تبار عاشقان از بام دنیا بگذریم

با وجود صد خطر از بام دنیا بگذریم

چون نسیم عاشقی ازگلشن دریای خون

پیش چشم دشمنان پنهان و پیدا بگذریم

گاه هجرت تا قدمگاه شهید کربلا

با شنا در بحر خون این گونه شیدا بگذریم

در صف پیکار با اهریمن چون دیو و دد

دست بسته با میانداری زهرا بگذریم

وصف ما را در بهاران بلبلان خواندن چنین

همچو طوفان از میان سنگ خارا بگذریم

جنس ما از خاک و اب و گریه های همدلی است

همچو غواصی ز اب هفت دریا بگذریم

دست مارا دشمنت بست و به زیرخاک کرد

ما چو ماهی با شنا از دام دنیا بگذریم

در اسارت همچو زینب بوده ما را این سرود

با شهادت بحر خون را همچو موسی بگذریم

سید حسن جبارپورشفیعی

هفته دفاع مقدس-تقدیم به پدرهای شهدا

گاه گاهی که دلش ویرانه ی غم می شود

باز می سازد خودش را؛ باز محکم می شود

انحنای نخل تنها گردن محصول نیست

سرو هم گاهی در اندوه ثمر خم می شود

شاهدم بابای تنهای شهیدی هست که

زخم هایش سال ها با اشک مرهم می شود

قطره قطره آب می گردند مادرها ولی

سایه ی عمر پدرها ناگهان کم می شود

در مقام قرب چیزی کم ندارد از شهید

پیش پای او شهادت تا کمر خم می شود

نام زیبای شهیدش وقت رفت و آمدش

بر سر دیوار کوچه خیر مقدم می شود

روزهایی که سر خاک جوانش می رود

روزهای هشتم ماه محرم می شود

محمد بیابانی

از بانی این عزا نخواهیم گذشت
از خون شهیدها نخواهیم گذشت
از هرچه که بگذریم تا آخر عمر
از آل سعود ما نخواهیم گذشت

هرچند که در منا یکی از آداب
سنگی است که میشود به شیطان پرتاب
این است شعار حاجیان در جمرات
لعنت به محمد بن عبدالوهاب

مارا به عزا اگر نشاندند ولی
در غیرت ما دمی نیفتد خللی
یک روز به انتقام برمی خیزیم
شمشیر به دست پشت فرزند علی

اسلام محمدی است اسلام علی
پر می شود از سبوی حق جام علی
یک روز می آید که نباشد نامی
بر صفحه ی روزگار جز نام علی

شاعر علی ذوالقدر