نماز ریایی

 ابن طاووس از يکي از پارسايان نقل کرده نمازهاي سي ساله خود را که در صف اول جماعت به جاي ميآوردم اعاده کردم و سبب اعاده آنها آن بود ، روزي به خاطر عذري دير به مسجد آمده و محل خالي در صف اول نيافته که به ايستم ناچار در صف دوم اقتدا کردم در خاطرم احساس شرمندگي نموده که مردم پس از سي سال مرا در صف دوم مشاهده ميکنند ، دانستم همه نمازهاي سي ساله من توام با رياکاري بوده و از اينکه مردم مرا در صف اول مي ديده و مصداق سابقان در خيرات ميدانسته لذت مي بردم. 

کشکول شيخ بهايي جلد 1 صفحه 13

وای بر ما و نمازهایمان

خیلیا این مرضو دارن...خیلی سخته

میگن اگه توی نماز جماعت اگه نماز یکی قبول بشه نماز بقیه هم قبله

ماها فقط به خاطر همون یه نفر میریم نماز وگرنه کارمون زاره

وای بر ما

قبول حق

اگر  نه  روی   دل   اندر   برابرت   دارم
من   این   نماز   حساب   نماز   نشمارم

ز عشق  روی  تو  من  رو  به قبله آوردم
وگرنه  من   ز  نماز  و  ز   قبله   بیزارم

مرا  غرض  ز   نماز  آن   بود  که پنهانی
حدیث   درد   فراق   تو   با   تو   بگذارم

وگرنه  این  چه  نمازی  بود  که  من باتو
نشسته  روی  به محراب و دل به  بازارم؟

نمازکن  به  صفت چون فرشته ماند و  من
هنوز   در   صفت    دیو  و   دد   گرفتارم

کسی که جامه به سگ برزند نمازی نیست
نماز  من  به  چه  ارزد  که  در بغل دارم؟

از این  نماز  ریایی  چنان  خجل  شده ام
که   در   برابر   رویت    نظر   نمی آرم